DEEL 2
Die avond verliep anders dan iedereen had verwacht.
Niet omdat de kinderen zich plotseling voorbeeldig gedroegen.
Integendeel.
Zodra Serena de dampende ovenschotel op tafel zette, wisselden de vier broers een veelbetekenende blik.
Marco, de oudste van twaalf, glimlachte spottend.
"Drie minuten," fluisterde hij tegen zijn broertje Luca.
"Dan rent ze huilend weg."
Luca grijnsde.
"We wedden?"
Victor Rinaldi zat zwijgend aan het hoofd van de lange eikenhouten tafel. Hij kende dat spel.
Hij had het al tientallen keren gezien.
Nieuwe nanny.
Nieuwe hoop.
Nieuwe mislukking.
Hij schonk zichzelf een glas water in zonder ook maar één keer naar Serena te kijken.
Alsof hij zich al had voorbereid op haar vertrek.
Serena zette rustig een schaal pasta neer.
Daarna brood.
Een salade.
En tenslotte een kleine schaal met vers gesneden aardbeien.
"Is dit alles?" vroeg Marco uitdagend.
"Nee."
Ze glimlachte.
"De rest moeten jullie verdienen."
Vier paar ogen keken haar verbaasd aan.
"Verdienen?"
"Ja."
Ze ging zelf niet zitten.
In plaats daarvan leunde ze tegen het aanrecht.
"Wie vandaag zonder ruzie eet..."
"...mag straks helpen met het dessert."
De jongens begonnen te lachen.
"Dat werkt niet."
"De vorige probeerde stickers."
"Die daarvoor gaf geld."
"En eentje beloofde zelfs een PlayStation."
Serena haalde haar schouders op.
"Mooi."
"Ik geef niets van dat alles."
"Ik geef vertrouwen."
De lach verdween langzaam van hun gezichten.
Nog voordat iemand iets kon zeggen, gooide Luca expres zijn glas melk om.
De witte vloeistof stroomde over het tafelkleed.
Iedereen keek naar Serena.
Nu zou ze schreeuwen.
Dat deden volwassenen altijd.
Maar Serena liep alleen naar de kast.
Pakten een doek.
Legde die voor Luca neer.
"Je weet waar de doek voor dient."
"Ruim het maar op."
"Ik doe het niet."
"Dat hoeft ook niet."
Ze draaide zich om en begon de borden op te scheppen.
Na een halve minuut keek Luca onzeker naar zijn vader.
Victor zei niets.
Nog een minuut.
Toen begon Luca zuchtend zelf de melk op te vegen.
De huishoudster liet bijna een schaal uit haar handen vallen.
Dat was nog nooit gebeurd.
Nog nooit.
* * *
Na het eten bleef Tommy als enige zitten.
Hij prikte langzaam in zijn bord.
Serena ging naast hem zitten.
"Niet lekker?"
Hij schudde zijn hoofd.
"Ik eet gewoon niet veel."
"Waarom niet?"
Hij haalde zijn schouders op.
"Omdat mama vroeger altijd wachtte tot ik honger kreeg."
Victor verstijfde opnieuw.
Hij hoorde elk woord.
Tommy keek naar zijn lege stoel.
"Papa heeft daarna alle spullen van mama weggehaald."
"Alsof ze nooit bestaan heeft."
De stilte werd zwaar.
Victor stond abrupt op.
"Het diner is voorbij."
Zijn stem klonk harder dan hij bedoeld had.
De jongens verdwenen meteen uit de eetkamer.
Alleen Serena bleef staan.
"Waarom bent u boos?"
Victor draaide zich langzaam om.
"Dat gaat je niets aan."
"Misschien niet."
"Maar uw zoon mist zijn moeder."
Victor kneep zijn kaken op elkaar.
"Dat weet ik."
"Dan waarom mag hij niet over haar praten?"
Voor het eerst in lange tijd wist Victor geen antwoord.
Hij liep zwijgend weg.
* * *
Later die avond bracht Serena de kinderen naar boven.
Marco sloeg demonstratief zijn slaapkamerdeur dicht.
Luca had een luidspreker verstopt en zette keiharde muziek aan.
Nico rende drie keer de gang op en neer.
Alleen Tommy bleef achter.
Hij stond voor een gesloten deur aan het einde van de gang.
"Wat is daar?"
Tommy keek om zich heen.
Alsof iemand hem kon horen.
"Dat was mama's atelier."
"Papa doet het altijd op slot."
"Waarom?"
"Omdat hij zegt dat herinneringen gevaarlijk zijn."
Serena keek naar de oude bronzen deur.
Er zat inderdaad een zware sleutel op.
Net op dat moment klonk achter haar een lage stem.
"Kom daar vandaan."
Victor.
Hij stond onderaan de trap.
Zijn blik was ijskoud.
"Niemand komt in die kamer."
Serena knikte.
"Zoals u wilt."
Maar terwijl Victor zich omdraaide...
zag ze iets vreemds.
Aan de onderkant van de deur stak een klein stukje vergeeld papier uit.
Alsof er binnen ooit haastig iets onder was geschoven.
* * *
Die nacht kon Serena niet slapen.
Het landhuis kraakte onder de wind.
Om iets na tweeën hoorde ze voetstappen op de gang.
Zacht.
Voorzichtig.
Ze opende haar deur.
Tommy.
Hij liep op blote voeten richting de trap.
"Tommy?"
Hij reageerde niet.
Zijn ogen waren open.
Maar leeg.
Hij sliep.
Hij liep slaapwandelend.
Serena volgde hem geruisloos.
Niet naar beneden.
Maar naar de verboden kamer.
Tot haar verbazing bleef Tommy precies voor de deur staan.
Hij legde zijn hand op het hout.
En begon zachtjes te huilen.
"Mama..."
"...ik weet dat je daar bent."
Serena voelde kippenvel over haar armen trekken.
Ze wilde hem voorzichtig weghalen...
Toen hoorde ze ineens een vreemd geluid.
Een klik.
Vanuit de kamer.
Alsof er iemand aan de andere kant een slot opende.
Serena hield haar adem in.
De deur bewoog nauwelijks.
Maar net genoeg om een koude luchtstroom naar buiten te laten.
Voetstappen.
Heel langzaam.
Van binnenuit.
Voordat Serena kon reageren, schoot een donkere schaduw langs het raam aan het einde van de gang.
Ze draaide zich onmiddellijk om.
Niemand.
Toen ze weer naar de deur keek...
zat die alweer stevig op slot.
Alsof er nooit iets gebeurd was.
* * *
De volgende ochtend hing er spanning in het hele huis.
Victor zat al vroeg in zijn kantoor.
Zijn rechterhand, Matteo, legde zwijgend een map op het bureau.
"We hebben een probleem."
Victor keek nauwelijks op.
"Zakelijk?"
"Nee."
Matteo schoof een foto naar voren.
Een wazige opname van Serena die de avond ervoor met Tommy op de gang stond.
"Ze stelt vragen."
Victor zuchtte.
"Dat doen ze allemaal."
"Nee."
Matteo wees naar de foto.
"Zij keek naar de kamer van Isabella."
Victor verstarde.
"Dat is onmogelijk."
"De deur was op slot."
"Toch stond Tommy ervoor."
Er viel een lange stilte.
Toen sprak Matteo de woorden waar Victor al drie jaar bang voor was.
"Iemand is opnieuw in het huis geweest."
* * *
Diezelfde middag ontving Serena een onverwacht telefoontje.
Haar advocaat.
"Serena... luister goed."
"Je ex-man heeft nieuwe documenten ingediend."
"Welke documenten?"
"Hij beweert dat je financieel instabiel bent."
"En hij heeft een privédetective ingehuurd."
Serena kneep haar telefoon steviger vast.
"Wat betekent dat?"
"Dat elke fout die je vanaf vandaag maakt..."
"...tegen je gebruikt zal worden tijdens de voogdijzaak."
Ze keek door het raam naar de vier jongens die in de tuin speelden.
Voor het eerst sinds ze was aangekomen...
lachten ze.
Echt.
Maar precies op dat moment zag Serena aan de overkant van de straat een zwarte auto staan.
Binnen zat een man met een camera.
Hij richtte de lens niet op het landhuis.
Maar recht op haar.
En zonder dat Serena het wist...
werd ze niet alleen gevolgd door de detective van haar ex-man.
Er was nóg iemand die haar iedere beweging observeerde.
Iemand die al jaren wachtte tot eindelijk iemand de waarheid achter Isabella Rinaldi zou durven zoeken.
