Ik staarde Julian aan, buiten staat om de woorden die zojuist uit zijn mond waren gekomen volledig te verwerken. Mijn eigen vader? Charles Sterling had criminelen ingeschakeld om zijn eigen dochter te bedreigen? Om geld af te troggelen van zijn eigen broer?
"Dat... dat is onmogelijk," fluisterde ik, hoewel een duister stemmetje in mijn achterhoofd wist dat niks onder het niveau van mijn vader lag. "Hij zit in een cel! Hij is vanmorgen gearresteerd door de FIOD!"
"Een cel houdt een man met geld en connecties niet tegen, Seraphina," zei Julian, terwijl hij een stap dichterbij deed. Oom Richard keek hem met argusogen aan, zijn hand dicht bij zijn binnenzak waar waarschijnlijk een wapen verborgen zat.
"Leg uit, Julian," beval oom Richard strak. "En maak het snel. Waarom zou ik jou geloven? Je bent de zoon van Arthur Vance, de man die ons vanmorgen nog probeerde af te persen."
Julian zuchtte diep en wreef over zijn gezicht. Hij zag er gebroken uit, ontdaan van alle elitaire arrogantie die hij eerder op de foto's van Whitney's verlovingsaankondiging had uitgestraald.
"Mijn vader is een harde zakenman, Kolonel," zei Julian eerlijk. "Hij denkt in cijfers en macht. Maar hij is geen crimineel. Toen mijn vader vanmorgen hoorde dat er dreigtelefoontjes naar Seraphina kwamen, heeft hij zijn eigen beveiligingsteam de financiële sporen van Charles laten natrekken. We ontdekten dat Charles een geheime offshore-rekening heeft op de Caymaneilanden."
Julian pakte een opgevouwen papier uit zijn binnenzak en overhandigde het aan oom Richard. "Daar staat het bewijs. Charles heeft de afgelopen twee jaar meer dan vijf miljoen dollar verduisterd uit zijn eigen bedrijf. Hij zat helemaal niet in de financiële problemen door pech of slechte investeringen. Hij heef bewust het bedrijf Sterling Properties laten leeglopen om het geld naar die buitenlandse rekening te sluizen."
Oom Richard las het papier snel door. Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes. "Hij wilde het bedrijf failliet laten gaan, de schuld afwentelen op de bank van jouw vader, en er vandoor gaan met het verduisterde geld zodra Whitney getrouwd was met jou."
"Exact," zei Julian grimmig. "Het verlovingsfeest gisteravond was bedoeld als zijn finale dekmantel. Zodra de verloving met een machtige familie als de mijne officieel was, zou geen enkele bank of investeerder vragen hebben gesteld over een snelle herstructurering. Maar toen Seraphina belde vanuit het ziekenhuis en jij de luidspreker inschakelde, Kolonel... stortte zijn hele kaartenhuis in elkaar."
Ik voelde een golf van woede en afschuw door mijn lichaam trekken. Mijn vader had niet alleen mij in de steek gelaten; hij had zijn gehele omgeving gebruikt als pionnen in een illegaal spel van hebzucht.
"En die schuldeisers?" vroeg tante Beatrice angstig. "Die man die zojuist belde en vier komma twee miljoen eiste?"
"Dat is Victor Kane," zei Julian. "Een voormalige zakelijke partner van Charles die gespecialiseerd is in illegale incasso's en afpersing. Charles heeft hem vanuit zijn politiecel benaderd via zijn advocaat. Charles heeft Kane vijftig procent van de buit beloofd als hij jou en Kolonel Sterling zo onder druk zou zetten dat jullie die vier komma twee miljoen zouden overmaken op die geheime rekening."
"Die vuile, meedogenloze rat," binnensmonds vloekte oom Richard. Het was de eerste keer dat ik mijn oom zag vloeken. Zijn ademhaling was zwaar, zijn ogen spuwden vuur. "Hij gebruikt zijn eigen dochter en zijn pasgeboren kleinzoon als gijzelaars vanuit de gevangenis!"
"Wat gaat er gebeuren met mijn moeder en Whitney?" vroeg ik met een beverige stem. "Weten zij hiervan?"
Julian schudde zijn hoofd. "Nee. Evelyn en Whitney zijn even blind geweest als ik. Ze dachten oprecht dat Charles een succesvolle zakenman was. Ze zitten nu in het huis, te huilen om de verloren status en de verbroken verloving, niet wetende dat de politie en de FIOD morgen hun hele inboedel in beslag gaan nemen."
Ik sloot mijn ogen. Hoeveel pijn mijn moeder en zus me ook hadden gedaan, het idee dat ze gebruikt waren door de man die ze zo blindelings aanbaden, was een wreed lot.
"Julian," zei ik, terwijl ik hem strak aankeek. "Waarom vertel je ons dit? Wat heb jij hierbij te winnen?"
Julian keek me recht aan. Er lag een diepe oprechtheid in zijn ogen die ik niet eerder had opgemerkt. "Omdat ik gisteravond zag hoe jouw vader jou behandelde. Ik zag hoe jij, zelfs met een gebroken arm en gebroken ribben, alleen maar vocht voor de veiligheid van je baby. En ik keek naar Whitney... die alleen maar gilde omdat haar feestje verpest was."
Hij haalde diep adem. "Ik heb me gerealiseerd dat ik bijna getrouwd was met een monsterlijke familie. Ik wil mijn eigen naam zuiveren. Ik wil niet zijn zoals mijn vader, die alles berekent in geld, en ik wil zeker niet zijn zoals jouw vader. Ik wil je helpen, Seraphina. Ik wil het goedmaken dat ik gisteravond niet meteen naar het ziekenhuis ben gekomen toen ik hoorde dat je gewond was."
Oom Richard keek Julian langdurig aan. De veteraan beoordeelde de jonge man met een scherpe, militaire blik. Na een paar seconden knikte Richard heel lichtjes.
"Goed," zei Richard. "Als je echt wilt helpen, Julian, dan ga je ons helpen om een val voor Victor Kane op te zetten."
"Hoe?" vroeg Julian.
"We gaan de vier komma twee miljoen dollar overmaken," zei Richard met een duistere glimlach.
Ik schrok me wezenloos. "Wat?! Oom Richard, ben je gek geworden?! We gaan die criminelen toch geen geld geven?!"
"We gaan het geld niet echt geven, Seraphina," zei Richard rustig. "We sturen een digitaal gecodeerde betaling naar de rekening die Kane ons zal opgeven. Mijn vrienden bij de federale beveiligingsdienst en de FIOD kunnen die betaling in real-time traceren. Zodra Kane of de handlangers van je vader proberen het geld op te nemen, worden ze op heterdaad betrapt op afpersing en witwassen."
"En Charles?" vroeg Julian.
"Charles zal niet alleen beschuldigd worden van financiële fraude," zei Richard ijskoud. "Hij zal beschuldigd worden van samenzwering tot georganiseerde misdaad en afpersing van zijn eigen familie. En dat betekent dat hij de rest van zijn leven achter de tralies zal slijten."
Mijn hart hamerde in mijn borst. Het plan was riskant, maar het was de enige manier om de dreiging definitief uit te schakelen.
"Wanneer gaan we dit doen?" vroeg ik.
"Nu," zei Richard. Hij pakte zijn telefoon en toetste het nummer van de federale agent in die mijn vader vanmorgen had gearresteerd.
Maar voordat hij op bellen kon drukken, ging de kamerdeur met een harde klap open.
De twee beveiligers die buiten de deur stonden, werden de kamer in geduwd. Ze waren buiten westen, hun gezichten bloedend. En in de deuropening stond een lange man in een leren jas, met een gedempte pistool in zijn hand.
Achter hem stonden twee andere gewapende mannen.
"Niemand beweegt," sprak de hese stem die ik herkende van de telefoon. Victor Kane was persoonlijk gekomen.
