"Hey! Wat doe jij hier?!" riep oom Richard fel. Met een snelheid die je niet zou verwachten van een man van zijn leeftijd, stormde hij naar de deur.
De man met de camera draaide zich snel om en rende de ziekenhuisgang in. De voetstappen galmden hard door de stille nacht. Richard zette de achtervolging in, zijn donkere jas wapperend achter hem aan.
Tante Beatrice ging meteen voor mij en het wiegje van Noah staan, haar gezicht strak van de spanning. "Blijf rustig, Seraphina. Denk aan je ademhaling."
Mijn hart hamsterde in mijn borstkas. Wie was die man? En waarom maakte hij foto's van mij in deze staat? Was mijn vader zo diep gezonken dat hij een privédetective of een roddeljournalist op mij afstuurde om te bewijzen dat ik 'aandacht zocht'?
Na een paar minuten, die aanvoelden als een eeuwigheid, kwam oom Richard terug de kamer in. Hij liep kalm, maar zijn knokkels waren wit en hij hield een klein geheugenkaartje in zijn hand.
"Heb je hem te pakken gekregen?" vroeg Beatrice.
"Hij was snel, maar niet snel genoeg," antwoordde Richard koeltjes, terwijl hij het geheugenkaartje in zijn zak stak. "Ik heb de geheugenkaart uit zijn camera gehaald. Hij beweerde dat hij ingehuurd was door een lokaal roddelblad. Blijkbaar heeft iemand hen getipt dat de 'ontspoorde dochter' van de rijke vastgoedmagnaat Charles Sterling een drama in het ziekenhuis in scène zette om de verloving van haar zus te dwarsbomen."
Een golf van misselijkheid overspoelde me. "Mijn vader... heeft hij de pers gebeld?"
"Of hij, of je moeder," zei Richard grimmig. "Ze wilden de lezing in de media controleren voordat het nieuws van het schandaal op het feest zou uitlekken. Ze wilden jou zwartmaken als een labiele, jaloerse zus die alles probeert te ruïneren."
Ik leunde achterover in de kussens en sloot mijn ogen. De fysieke pijn in mijn ribben was niets vergeleken met de snijdende pijn van verraad. Mijn eigen ouders waren bereid mij openlijk te vernederen, mij af te schilderen als een leugenaar, alleen maar om hun eigen maatschappelijke status te beschermen.
"Waarom haat mijn vader mij zo, oom Richard?" vroeg ik met een gebroken stem. "Wat heb ik ooit verkeerd gedaan? Is het omdat ik niet ben zoals Whitney? Omdat ik mijn eigen weg wilde gaan?"
Richard trok zijn stoel weer dichter bij het bed en ging zitten. Tante Beatrice legde een warme hand op mijn been.
"Het heeft niets met jou te maken, Seraphina," zei Richard zacht, zijn harde blik verzachtte voor het eerst die nacht. "Het heeft alles te maken met wie jij vertegenwoordigt. En met wie je vader wanhopig probeert niet te zijn."
"Wat bedoel je?"
Richard keek even naar Beatrice, die knikte. Toen begon hij te vertellen.
"Vijfentwintig jaar geleden, toen jouw vader zijn bedrijf begon, stond hij op het punt van faillissement. Hij had geen cent te makken, maar hij wilde koste wat kost bij de elite van de stad horen. Hij leende een gigantisch bedrag om zijn eerste grote vastgoedproject te financieren."
"Bij wie leende hij dat geld?" vroeg ik.
"Bij mijn vader. Jouw grootvader," zei Richard. "Mijn vader was een eenvoudige, hardwerkende man die zijn hele leven had gespaard. Hij geloofde in Charles. Hij gaf hem zijn gehele levensspaarbankboekje, op één voorwaarde: dat Charles het bedrijf eerlijk zou opbouwen en de familie altijd op de eerste plaats zou zetten."
Richard haalde diep adem. "Charles heeft dat geld nooit terugbetaald. In plaats daarvan liet hij mijn vader een document tekenen waarin de oude man onwetend afstand deed van al zijn rechten op het bedrijf. Toen mijn vader daarachter kwam, brak zijn hart. Hij overleed een jaar later, verbitterd en arm. Charles keek nooit meer om naar zijn eigen vader."
Ik staarde Richard aan, vol ongeloof. "Mijn vader heeft zijn eigen vader oplichten?"
"Ja," zei Richard grimmig. "En toen jij geboren werd, Seraphina... leek jij sprekend op mijn vader. Je had dezelfde ogen, dezelfde eerlijke blik, dezelfde standvastigheid. Maar belangrijker nog: jij was degene die vragen begon te stellen toen je ouder werd. Je weigerde mee te doen aan het oppervlakkige toneelspel van het gezin. Je vader kon het niet verdragen om in jouw ogen te kijken, want telkens als hij naar jou keek, werd hij herinnerd aan de misdaad waarmee hij zijn vermogen heeft opgebouwd."
De puzzelstukjes vallen langzaam op hun plek. Al die jaren dat ik me afvroeg waarom mijn vader me afstandelijk behandelde, waarom hij Whitney — die zo koud en berekenend was als hijzelf — altijd voortrok. Het was geen afkeer van wie ik was, het was angst voor zijn eigen geweten.
"En Whitney?" vroeg ik zacht.
"Whitney is gevormd naar het schrikbeeld van je ouders," zei Beatrice. "Ze heeft geleerd dat geld en status belangrijker zijn dan menselijkheid. Maar jij, Seraphina... jij hebt gekozen voor een eerlijk leven. En dat maakt jou in hun ogen een bedreiging."
Richard leunde naar voren. "Wat Charles echter niet weet, is dat mijn vader vlak voor zijn overlijden naar mij toe is gekomen. Hij had het originele contract bewaard, evenals een handgeschreven bepaling waarin stond dat als Charles de familiewaarden zou schenden en het geld niet zou terugbetalen, de helft van de aandelen van het bedrijf automatisch zou overgaan op mij... of op mijn wettige erfgenamen."
Mijn ogen werden groot. "Je hebt al die tijd de macht gehad om zijn bedrijf over te nemen?"
"Tien jaar lang heb ik het laten rusten," zei Richard rustig. "Ik wilde de familie niet verscheuren. Ik dacht dat Charles wel bij zinnen zou komen. Maar toen hij vanavond tegen jou zei dat je het maar uit moest zoeken terwijl je in dit bed lag met een gebroken lichaam en een baby van vier weken... toen realiseerde ik me dat sommige mensen geen genade verdienen."
Richard stond op en knoopte zijn jas dicht. "Morgenochtend om negen uur eis ik mijn recht op. Ik ga het bedrijf van jouw vader schudden tot op de grondvesten. En ik ga ervoor zorgen dat jij en Noah nooit meer afhankelijk zullen zijn van wie dan ook."
"Oom Richard, wacht," zei ik, terwijl ik een plotse vlaag van angst voelde. "Mijn vader is een gevaarlijke man als hij in het nauw wordt gedreven. Hij heeft connecties met machtige mensen in de stad. Als je hem zijn bedrijf afneemt, zal hij niet zomaar opgeven."
Richard glimlachte zwakjes, maar zijn ogen bleven ijzig. "Seraphina, je vader heeft dertig jaar in een kantoor gezeten en papieren ondertekend. Ik heb dertig jaar gediend in gebieden waar echte dreiging aan de orde van de dag was. Geloof me, Charles Sterling is geen gevaar. Hij is een illusie die op het punt staat uiteen te vallen."
Op dat moment ging de deur van mijn ziekenkamer weer open. Dit keer was het niet de fotograaf.
Het was een arts met een ernstig gezicht, vergezeld door twee politieagenten.
"Mevrouw Sterling?" vroeg de arts met een bezorgde stem. "Er is zojuist een anonieme melding binnengekomen bij het politiebureau. Er is geklaagd dat u uw kind in gevaar brengt en dat u medisch niet in staat bent om voor uw baby te zorgen. De politie is hier om een controle uit te voeren."
Mijn bloed stijfde. Ik keek naar de agenten. Mijn vader had zijn volgende zet al gedaan.
