DEEL 10: De Zoektocht naar de Waarheid
De arrestatie van Julian en Chloe werd op een vreemde, stille manier voltrokken. Er vielen geen harde woorden meer; de wanhoop had plaatsgemaakt voor een zware, loodzware berusting. De politie nam de dossiers in beslag en voerde een grondig sporenonderzoek uit in de woning, terwijl maatschappelijk werk werd ingeschakeld om tijdelijk de zorg over te nemen voor de pasgeboren baby in afwachting van een rechterlijke uitspraak.
Robert bleef bij me om me door deze donkere uren heen te slepen. Hij leg immédiatement contact met zijn contactpersonen binnen de federale opsporingsdiensten om de leiding van het illegale adoptiebureau op te sporen. ‘Dit is geen op zichzelf staand incident, Maria,’ zei Robert die avond terwijl we in de keuken zaten te wachten op verdere updates van de politie.
‘Dit bureau opereert al jaren onder verschillende schuilnamen in meerdere staten. Ze hebben een heel netwerk van corrupte artsen, verpleegkundigen en notarissen opgebouwd om papieren te vervalsen en kinderen weg te sluizen.’ Mijn gedachten dwaalden continu af naar de kleine baby in het opvangtehuis. Ongeacht de illegale manier waarop hij in ons leven was gekomen, dit onschuldige wezentje kon er absoluut niets aan doen.
Hij hield dezelfde onschuldige handjes, dezelfde vredige blik in zijn ogen. Ik wist dat ik moest vechten, niet alleen om de waarheid boven water te krijgen over waar hij vandaan kwam, maar ook om te zorgen dat hij niet verloren zou raken in de koude raderen van het bureaucratische systeem. De volgende ochtend vroeg vertrokken Robert en ik naar het hoofdkantoor van de federale politie in de stad, vastbesloten om de directie van het schimmige adoptiebureau te ontmaskeren en de echte moeder van de baby te vinden. Maar toen we aankwamen bij het kantoor van het bureau, zagen we tot onze schrik dat de deuren hermetisch waren afgesloten en de panden blijkbaar in allerijl waren ontruimd...
