DEEL 7
De vergaderzaal werd muisstil.
Mijn ogen bleven rusten op de laatste pagina van het testament.
Mijn naam.
Mijn adres.
En een handtekening die op de mijne moest lijken.
Maar het was niet mijn handschrift.
Niet eens een beetje.
"Dat is onmogelijk," fluisterde ik.
Linda pakte het document onmiddellijk op.
Ze bestudeerde iedere bladzijde zorgvuldig.
Na enkele minuten keek ze op.
"Marianne..."
"Ja?"
"Wanneer heb jij voor het laatst je testament aangepast?"
"Zeven jaar geleden."
"Bij dezelfde notaris?"
"Nee."
Ze knikte langzaam.
"Dan is dit document nooit door jou ondertekend."
Mijn zoon keek geschokt van mij naar Hendrik.
"Papa..."
Sophie trok direct aan zijn arm.
"Zeg iets."
Maar Hendrik bleef zwijgen.
Voor het eerst sinds ik hem kende, had hij geen antwoord.
Geen grote woorden.
Geen zelfvertrouwen.
Alleen stilte.
Pieter schoof een tweede document naar voren.
"Dit is de registratie van het testament."
Daaronder stond de naam van een notariskantoor dat ik nog nooit had bezocht.
"Kan iemand uitleggen," vroeg Linda rustig, "hoe een testament op naam van mijn cliënt is geregistreerd zonder dat zij daar ooit is geweest?"
De notaris in de vergaderzaal keek zichtbaar bezorgd.
"Dat is een zeer ernstige kwestie."
Nog voordat iemand kon reageren, ging Hendriks telefoon opnieuw.
Hij keek vluchtig naar het scherm.
Zijn gezicht werd spierwit.
Hij stond abrupt op.
"Ik moet weg."
De notaris hield hem tegen.
"Niemand vertrekt voordat deze bijeenkomst officieel is afgesloten."
Hendrik keek woedend om zich heen.
"U kunt mij niet tegenhouden."
"Nee."
De notaris bleef kalm.
"Maar ik kan wel vastleggen dat u bent weggelopen tijdens een onderzoek naar mogelijk vervalste documenten."
Hendrik ging langzaam weer zitten.
Zijn handen trilden.
Op dat moment sprak mijn zoon.
Voor het eerst zonder naar zijn schoonvader te kijken.
"Mam..."
Ik keek hem aan.
"Ik wil alles weten."
Ik antwoordde eerlijk.
"Dat wil ik zelf ook."
Hij haalde diep adem.
"Dan is er iets wat ik je nooit verteld heb."
Iedereen keek naar hem.
"Twee maanden geleden vroeg Hendrik mij om een map uit jouw huis mee te nemen."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Welke map?"
"Een blauwe ordner."
Ik dacht onmiddellijk aan mijn archiefkast.
Daarin bewaarde ik oude verzekeringen.
Bankpapieren.
En mijn testament.
"Heb je die meegenomen?"
Hij knikte langzaam.
"Ik dacht dat hij iets voor de hypotheek nodig had."
Mijn handen begonnen te trillen.
"Heb je hem daarna teruggekregen?"
Hij schudde zijn hoofd.
"Nee."
Linda sloot haar ogen.
"Dat verklaart veel."
Pieter keek mijn zoon ernstig aan.
"Weet je zeker dat het die blauwe map was?"
"Ja."
"En zat er toen al een testament in?"
"Ik heb nooit gekeken."
Linda draaide zich naar mij.
"Marianne..."
"Ja?"
"Ik denk dat Hendrik toen toegang heeft gekregen tot jouw persoonlijke documenten."
Mijn maag draaide om.
Niet alleen had hij mijn geld gebruikt.
Hij had zich toegang verschaft tot mijn privéleven.
En mijn eigen zoon had hem daarbij geholpen.
Niet uit kwaadheid.
Maar uit blind vertrouwen.
Mijn zoon begon te huilen.
"Het spijt me."
"Ik weet het."
"Nee..."
Hij schudde zijn hoofd.
"Je begrijpt het niet."
Hij pakte zijn telefoon.
Opende zijn cloud-opslag.
En gaf het toestel aan Pieter.
"Ik maakte die dag foto's van alle documenten omdat Hendrik zei dat de bank ze digitaal wilde hebben."
Pieter begon te bladeren.
Zijn ogen werden steeds groter.
"Stop."
Hij zoomde in op één afbeelding.
Daar lag mijn originele testament.
Met een datum.
Een officiële stempel.
En...
Een volledig andere inhoud dan het document dat zojuist op tafel lag.
Pieter keek langzaam op.
"Hiermee kunnen we bewijzen dat het testament is vervangen."
Linda glimlachte.
"En dat betekent valsheid in geschrifte."
Hendrik sprong opnieuw overeind.
"Dat bewijst helemaal niets."
Pieter draaide het scherm naar hem toe.
"De metadata van deze foto's bewijzen de datum."
Hij klikte verder.
"En hier zien we zelfs dat jouw assistent de documenten heeft gescand."
Hendrik zei niets meer.
Zijn advocaat, die tot dan toe vrijwel had gezwegen, stond op.
Hij legde een hand op Hendriks schouder.
"Ik adviseer mijn cliënt vanaf dit moment geen vragen meer te beantwoorden."
Dat ene zinnetje zei genoeg.
Zelfs Sophie keek haar vader geschokt aan.
"Papa..."
"Niet nu."
"Heb jij dit echt gedaan?"
Hij antwoordde niet.
Voor Sophie was dat antwoord voldoende.
Langzaam deed ze haar trouwring af.
Ze legde hem voor haar neer.
Niet omdat ze van mijn zoon wilde scheiden.
Maar omdat ze haar vader voor het eerst niet meer kon vertrouwen.
Mijn zoon keek verbijsterd toe.
Zijn hele wereld stortte in.
Net toen iedereen dacht dat de grootste schok voorbij was, kwam een medewerker van het notariskantoor haastig binnen.
"Excuses dat ik stoor."
De notaris keek op.
"Wat is er?"
"Er zijn twee rechercheurs beneden."
Iedereen verstijfde.
"Waarvoor?"
"Ze willen meneer Hendrik Vos spreken."
Hendrik sloot langzaam zijn ogen.
De deur ging open.
Twee rechercheurs stapten naar binnen.
De oudste hield een officieel document omhoog.
"Meneer Hendrik Vos?"
Hij knikte zwijgend.
"Wij verzoeken u met ons mee te komen voor verhoor in verband met verdenking van valsheid in geschrifte, fraude en het gebruik van vervalste documenten."
De hele kamer hield de adem in.
Maar nog voordat Hendrik één stap kon zetten, keek de rechercheur naar mij.
"Mevrouw De Vries..."
"Ja?"
"We hebben nóg iets gevonden."
Hij haalde een dun dossier uit zijn tas.
"Wij denken dat u niet alleen slachtoffer bent."
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
"Wat bedoelt u?"
De rechercheur sloeg de eerste pagina open.
Bovenaan stond de naam van mijn overleden echtgenoot.
Daaronder één zin.
"Het onderzoek dat dertig jaar geleden werd gesloten... had nooit gesloten mogen worden."
