DEEL 6
Ik sliep die nacht nauwelijks.
Iedere keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik dezelfde regel opnieuw.
"Afspraak bij de notaris: 09.00 uur."
Om half zeven stond ik al aangekleed in de keuken.
De koffie smaakte bitter.
Mijn telefoon ging.
Linda.
"We vertrekken over twintig minuten."
"Is er nieuws?"
"Ja."
"Goed of slecht?"
"Dat hangt ervan af hoe snel we zijn."
Veertig minuten later reden we richting Amsterdam.
Naast mij zat Linda.
Achterin bladerde Pieter zwijgend door een stapel documenten.
Niemand zei veel.
Iedereen wist dat de komende uren alles konden veranderen.
Om 08.41 uur parkeerden we voor het notariskantoor.
Nog voordat we uitstapten, zag ik een zwarte Mercedes het parkeerterrein opdraaien.
Hendrik.
Naast hem stapte Sophie uit.
Mijn zoon volgde enkele seconden later.
Hij keek niet eens mijn kant op.
Zijn gezicht stond gespannen.
Binnen hing de gebruikelijke rust van een notariskantoor.
Mensen bladerden door tijdschriften.
Een jong stel lachte terwijl ze wachtten op de overdracht van hun eerste woning.
Niemand had enig idee dat zich enkele meters verder een familieoorlog afspeelde.
Een medewerker kwam naar ons toe.
"Goedemorgen. Mevrouw De Vries?"
"Ja."
"De notaris verwacht u."
Nog voordat wij de vergaderkamer bereikten, stapte Hendrik naar voren.
"Marianne."
Ik keek hem zwijgend aan.
Hij glimlachte alsof er niets aan de hand was.
"Dit hoeft allemaal niet zo moeilijk te worden."
"Nee," antwoordde ik rustig.
"Dat had je moeten bedenken voordat je mijn leven probeerde te gebruiken."
Zijn glimlach verdween.
"Weet je hoeveel mensen hierdoor geraakt worden?"
"Meer dan alleen jij."
"Dat interesseert me niet."
"Dat geloof ik meteen."
Linda opende de deur van de vergaderzaal.
De notaris stond al klaar.
Een keurige man met grijs haar.
Hij begroette iedereen vriendelijk.
Maar zijn glimlach verdween zodra hij de gespannen sfeer voelde.
"Ik begrijp dat er bezwaren zijn gerezen?"
Linda schoof direct een map naar voren.
"Zeer ernstige bezwaren."
De notaris begon te lezen.
Na enkele minuten fronste hij zijn wenkbrauwen.
"Hm..."
Hendrik schoof onrustig op zijn stoel.
"Is er een probleem?"
De notaris keek hem aan.
"Dat probeer ik juist vast te stellen."
Pieter legde vervolgens de bankdocumenten van Eva Vos op tafel.
Daarna de e-mails.
Daarna de financiële overzichten.
Iedere nieuwe pagina maakte de stilte zwaarder.
Mijn zoon keek steeds bleker.
Sophie kneep haar handen zo hard samen dat haar knokkels wit werden.
Na bijna een uur sloot de notaris langzaam de laatste map.
Hij keek Hendrik recht aan.
"Meneer Vos..."
"Ja?"
"Klopt het dat u mevrouw De Vries als aanvullende garantsteller wilde laten opnemen?"
Hendrik aarzelde.
"Slechts als formaliteit."
"Met haar schriftelijke toestemming?"
Hij zweeg.
De notaris stelde dezelfde vraag opnieuw.
Nog steeds geen antwoord.
Toen schoof Linda één vel papier naar voren.
"Hier staat de handtekening waarop meneer Vos zich beroept."
Ik keek naar het document.
Mijn naam stond er inderdaad onder.
Maar het was niet mijn handschrift.
Niet eens in de buurt.
De notaris pakte een vergrootglas.
Hij vergeleek mijn paspoort.
Mijn eerdere handtekeningen.
En het formulier.
Daarna keek hij langzaam op.
"Deze handtekening vertoont duidelijke afwijkingen."
Hendrik schoot overeind.
"Dat bewijst helemaal niets."
Op dat moment ging de deur opnieuw open.
Een jonge vrouw stapte binnen.
Ze droeg een badge van de bank.
"Excuses voor de vertraging."
Iedereen draaide zich om.
De vrouw keek naar de notaris.
"Ik ben gevraagd enkele documenten persoonlijk af te leveren."
Ze legde een verzegelde envelop op tafel.
De notaris opende hem.
Zijn ogen werden groot.
Hij las de eerste pagina.
Daarna de tweede.
Hij keek opnieuw naar Hendrik.
"Meneer Vos..."
Zijn stem klonk nu veel harder.
"Uw kredietlijn is vanochtend om 08.15 uur officieel opgeschort."
Hendrik werd lijkbleek.
"Dat kan niet."
"Dat is zojuist bevestigd."
De bankmedewerkster knikte.
"Daarnaast is iedere wijziging in uw zekerheden tijdelijk bevroren."
Pieter glimlachte voor het eerst die ochtend.
"Te laat."
Hendrik draaide zich woedend naar mijn zoon.
"Waarom heb je haar verteld dat gesprek te onderzoeken?"
Mijn zoon keek verbijsterd.
"Ik heb helemaal niets gedaan."
"Leugenaar!"
Hij sloeg met zijn vuist op tafel.
De notaris stond onmiddellijk op.
"Meneer Vos."
Geen reactie.
"Ik verzoek u zich te beheersen."
Maar Hendrik luisterde niet meer.
Hij wees met een trillende vinger naar mij.
"Dit is allemaal jouw schuld."
Ik stond langzaam op.
"Nee."
Mijn stem bleef opvallend rustig.
"Dit is het resultaat van jouw eigen keuzes."
Op dat moment begon Sophies telefoon onafgebroken te trillen.
Ze keek naar het scherm.
Haar gezicht trok weg.
"Papa..."
Hij reageerde niet.
Ze draaide het scherm naar hem toe.
Het nieuwsbericht stond al online.
FIOD START ONDERZOEK NAAR VASTGOEDONDERNEMER HENDRIK VOS.
De kamer werd doodstil.
Hendrik pakte haastig zijn eigen telefoon.
Nog drie gemiste oproepen.
Zijn accountant.
Zijn financieel directeur.
Zijn bank.
Daarna verscheen opnieuw een melding.
Belangrijkste investeerder trekt zich terug.
Hij zakte langzaam terug in zijn stoel.
Voor het eerst zag ik geen arrogantie meer.
Alleen angst.
Maar het grootste moment moest nog komen.
De notaris schoof alle documenten zorgvuldig op een stapel.
"Op basis van de informatie die vandaag is overgelegd, weiger ik iedere verdere medewerking aan deze registratie."
Linda knikte tevreden.
"Dat hadden wij verwacht."
"Daarnaast," vervolgde de notaris, "ben ik wettelijk verplicht melding te maken van een mogelijk vervalst document."
Hendrik sloot zijn ogen.
Mijn zoon keek naar zijn schoonvader.
Daarna naar mij.
"Mam..."
Zijn stem brak.
"Ik wist echt niet dat hij zo ver zou gaan."
Ik keek hem lang aan.
"Dat geloof ik."
Hij leek opgelucht.
Totdat ik mijn volgende zin uitsprak.
"Maar je hebt hem wel steeds boven mij gekozen."
Hij liet zijn hoofd zakken.
Niemand kon daar nog iets tegenin brengen.
Net toen iedereen dacht dat de bijeenkomst voorbij was, ging Pieter's telefoon.
Hij luisterde slechts enkele seconden.
Daarna keek hij mij strak aan.
"Marianne..."
"Ja?"
"We hebben zojuist bevestiging gekregen."
"Waarvan?"
Hij haalde diep adem.
"Het huis is niet het enige bezit waar Hendrik via jouw familie toegang toe probeerde te krijgen."
Mijn hart sloeg over.
"Wat bedoel je?"
Pieter legde langzaam een nieuwe map op tafel.
Bovenop lag een kopie van mijn testament.
Maar...
Ik had dat testament nooit eerder gezien.
En onder mijn naam stond opnieuw een handtekening...
Die ik nooit had gezet.
