DEEL 4
Mijn vingers trilden terwijl ik de vergeelde foto uit de envelop haalde.
Het beeld bracht me meer dan dertig jaar terug.
Ik stond op de foto naast mijn overleden echtgenoot, Willem.
Tussen ons in stond een jonge man in een donker pak, glimlachend alsof hij deel uitmaakte van de familie.
Ik kneep mijn ogen samen.
En toen herkende ik hem.
Hendrik Vos.
Maar hij was minstens dertig jaar jonger.
Mijn zoon keek over mijn schouder mee.
"Ken jij hem?"
Ik knikte langzaam.
"Ja... maar ik was hem helemaal vergeten."
Hij keek me verbaasd aan.
"Hoe kan dat?"
Ik ging zitten en legde de foto voorzichtig op tafel.
"Voordat jouw vader zijn eigen transportbedrijf begon, werkte hij korte tijd voor een vastgoedontwikkelaar. Hendrik was daar een jonge projectleider."
"Jullie kenden elkaar dus al?"
"Niet echt. We kwamen elkaar maar een paar keer tegen."
Mijn zoon fronste.
"Waarom bewaart hij dan een foto van jullie?"
Dat was precies de vraag die ook door mijn hoofd ging.
Ik haalde de rest van de inhoud uit de envelop.
Kopieën van oude contracten.
Krantenknipsels.
En een brief zonder handtekening.
"Sommige geheimen blijven beter begraven. Trek de rechtszaak in, anders zal iedereen ontdekken welke rol jouw man ooit speelde."
Ik voelde een steek in mijn borst.
Mijn overleden echtgenoot was altijd een eerlijke man geweest.
Hij had zijn hele leven hard gewerkt.
Nooit had iemand hem van oneerlijkheid beschuldigd.
"Dit slaat nergens op," zei ik zacht.
Mijn zoon keek me onzeker aan.
"Maar als het waar is..."
Ik onderbrak hem onmiddellijk.
"Nee."
Mijn stem was harder dan ik zelf had verwacht.
"Ik heb dertig jaar met jouw vader geleefd. Ik wist wie hij was."
De volgende ochtend zaten Linda, Pieter en ik opnieuw in het advocatenkantoor.
Ik legde de envelop op tafel.
Niemand zei iets totdat Pieter alle documenten zorgvuldig had bekeken.
Na twintig minuten schoof hij alles weer terug.
"Goed nieuws."
Linda keek op.
"Vertel."
"Dit is geen bewijs."
"Hoe bedoel je?"
"Het is een dreigement."
Hij tikte op de oude contracten.
"Alles wat hier ligt, is openbaar of uit zijn verband gehaald."
"En de foto?"
Pieter glimlachte.
"Een oude foto bewijst alleen dat mensen elkaar ooit ontmoet hebben."
Ik voelde de spanning iets afnemen.
"Maar waarom doet hij dit dan?"
Pieter leunde achterover.
"Omdat hij bang is."
"Waarvoor?"
"Dat wij dichter bij de waarheid komen dan hij had verwacht."
Op dat moment kwam Linda's assistente haastig binnenlopen.
"Er staat iemand beneden."
"Wie?"
"Een journalist."
Mijn maag draaide om.
"Van welke krant?"
"De Telegraaf."
Linda stond direct op.
"Laat hem niet naar boven."
Maar het was al te laat.
Nog voordat iemand de deur kon sluiten, verscheen een jonge verslaggever in de gang.
"Mevrouw De Vries?"
Ik antwoordde niet.
"Klopt het dat u uw eigen zoon uit zijn huis probeert te zetten?"
Linda stapte onmiddellijk tussen ons in.
"Geen commentaar."
De journalist hield zijn telefoon omhoog.
"We hebben informatie ontvangen dat uw overleden echtgenoot betrokken was bij dubieuze vastgoeddeals."
Ik voelde mijn bloed koken.
Dus Hendrik had zijn dreigement uitgevoerd.
Maar Linda bleef opvallend rustig.
"Van wie heeft u die informatie gekregen?"
"Dat mag ik niet zeggen."
"Natuurlijk niet."
Ze glimlachte.
"Maar wij weten het inmiddels wel."
De journalist keek zichtbaar verrast.
Linda vervolgde:
"En als uw krant besluit onbewezen beschuldigingen te publiceren, ontvangt uw hoofdredactie vandaag nog een brief van ons."
Hij aarzelde.
Bedankte beleefd.
En vertrok zonder nog een vraag te stellen.
Toen de deur dichtviel, keek ik Linda aan.
"Denk je dat hij het opgeeft?"
Ze schudde haar hoofd.
"Nee."
"Waarom niet?"
"Omdat iemand die chantagemiddelen gebruikt, meestal nog iets achter de hand heeft."
Diezelfde avond gebeurde precies waar Linda bang voor was.
Mijn telefoon ontplofte bijna.
Berichten.
Gemiste oproepen.
Kennissen.
Oude collega's.
Zelfs een verre nicht.
Iedereen had hetzelfde gezien.
Op sociale media verscheen een bericht dat zich razendsnel verspreidde.
"Is de familie De Vries rijk geworden dankzij een oud vastgoedschandaal?"
Er stond geen bewijs bij.
Alleen suggestieve vragen.
Maar dat was genoeg.
Mijn zoon keek bleek naar zijn telefoon.
"Mam... dit loopt volledig uit de hand."
Ik keek hem aan.
"Nu begrijp je misschien hoe het voelt als iemand jouw naam zonder reden door het slijk haalt."
Hij liet zijn hoofd zakken.
"Het spijt me."
Voor het eerst geloofde ik dat hij het meende.
Maar excuses veranderden niets aan de werkelijkheid.
De volgende ochtend belde Pieter al vroeg.
Zijn stem klonk anders dan anders.
Opgewonden.
"Marianne."
"Heb je iets gevonden?"
"Ja."
"Wat dan?"
"Ik heb de financiële administratie van Hendrik verder onderzocht."
Enkele seconden bleef het stil.
Daarna sprak hij langzaam.
"Zijn bedrijf is niet alleen in financiële problemen."
"Wat bedoel je?"
"Er ontbreekt meer dan twee miljoen euro."
Mijn adem stokte.
"Twee miljoen?"
"En ik denk dat hij dat gat al jaren probeert te verbergen."
"Hoe?"
"Door bezittingen van familieleden als financiële zekerheid te gebruiken."
Ik keek instinctief naar de koopakte van het huis die nog op mijn tafel lag.
Pieter vervolgde:
"Marianne..."
"Ja?"
"Ik begin te vermoeden dat jouw huis nooit het einddoel is geweest."
"Wat dan wel?"
Zijn antwoord bezorgde me kippenvel.
"Jouw volledige spaargeld."
Nog voordat ik kon reageren, klonk er hard gebonk op mijn voordeur.
Geen deurbel.
Geen vriendelijk geklop.
Drie harde slagen.
Toen een zware mannenstem.
"Politie! Wilt u onmiddellijk de deur openen?"
Mijn zoon keek me met grote ogen aan.
En op datzelfde moment besefte ik dat Hendrik bereid was veel verder te gaan dan alleen dreigbrieven.
Hij was begonnen aan zijn gevaarlijkste zet tot nu toe.
