Deel 7: De Voorbereidingen voor de Grote Avond
De week vloog voorbij in een waas van zakelijke besprekingen, laatste contractcontroles en het regelen van de laatste details voor het evenement in Amsterdam. Maarten en ik liepen de draaiboeken nog eens door in mijn kantoor. Alles moest vlekkeloos verlopen. Niet alleen vanwege de investeerders uit Frankfurt, maar ook omdat ik wist dat mijn broer en zijn vrouw met argusogen rond zouden lopen in de hoop indruk te maken op de elite van de stad.
“Heb je al nagedacht over wat je gaat dragen, Thomas?” vroeg Maarten gekscherend toen we de laatste cijfers doornamen. “Als hoofdaanbieder kun je moeilijk in je standaard zwarte trui binnenkomen, hoe comfortabel die ook zit.” “Maak je geen zorgen, Maarten,” antwoordde ik lachend. “Ik heb een pak in de kast hangen. Eentje die ik ooit heb laten aanmeten in Londen, maar die ik zelden uit de hoes haal omdat ik er geen podium mee hoef te pakken in het dagelijks leven.”
“Ah, de geheime wapenrusting,” grijnsde Maarten. “Ik kan niet wachten om het gezicht van je broer te zien wanneer hij erachter komt wie de echte eigenaar is van Nexus Technologies. Hij leeft al jaren in de veronderstelling dat hij de succesvolle jurist van de familie is, en jij de modale freelancer.” “Het gaat me niet om opscheppen,” zei ik serieus. “Het gaat me erom dat ze eindelijk eens in de spiegel kijken. Ze hebben jarenlang neergedrukt op Caleb. Ze hebben hem het gevoel gegeven dat hij minder waard is. Dat is de enige reden waarom ik dit doe.”
Die avond, toen ik thuiskom, trof ik Caleb aan de keukentafel aan. Hij was druk bezig met het inkleuren van een nieuwe tekening. Toen ik binnenkom, rent hij op me af en slaat zijn armen om mijn middel. “Papa, ga je vrijdag weer weg voor je werk?” vraagt hij met een lichte twijfel in zijn stem. Ik kniel neer en pak zijn handjes vast. “Alleen voor een avondje, schat. En weet je wie er dit weekend voor je zorgt? Oma belt net of je zin hebt om een weekendje naar de dierentuin te gaan met haar en opa.”
Caleb trekt zijn wenkbrauwen op. Hij kijkt me sceptisch aan. “Mogen de neven er ook zijn?” “Nee,” zeg ik geruststellend. “Gavin en Naomi zijn dat weekend ergens anders druk mee. Het is alleen jij, opa en oma.” Hij denkt er even over na. “Oké, dat vind ik goed.”
Het was een bewuste keuze. Ik wilde mijn ouders de kans geven om te zien hoe Caleb is als hij niet wordt overschaduwd door de pesterijen van zijn neven. Misschien zouden ze door de ogen van een rustig weekend inzien dat hun kleinzoon een geweldige, slimme jongen is die alle liefde van de wereld verdient. Zo niet, dan had ik in ieder geval geprobeerd om de band met mijn ouders open te houden, los van de giftige invloed van mijn broer.
