Deel 6: De Uitnodiging Die Niet Kan Worden Geweigerd
Twee dagen na ons gesprek ontving Gavin de officiële uitnodiging voor het gala in het Conservatorium Hotel. Niet via de post, maar per expreskoerier, precies zoals ik Maarten had opgedragen. Het pakketje bevatte een prachtig vormgegeven envelop met gouden reliëf, ondertekend namens de directie van Nexus Technologies.
Nog geen tien minuten nadat de koerier was vertrokken, ging mijn telefoon over. Het scherm lichtte op met de naam van mijn broer. Ik liet hem twee keer overgaan voordat ik opnam en de telefoon aan mijn oor zette.
“Thomas!” klonk Gavin’s stem, opgewonden en ongelovig tegelijk. “Heb jij dit gedaan? Heb jij ervoor gezorgd dat ik die uitnodiging heb gekregen voor het gala van volgende week vrijdag?” “Goedemorgen, Gavin,” zei ik kalm terwijl ik een slok van mijn koffie nam. “Welke uitnodiging bedoel je precies?” “Doe niet alsof je neus bloedt!” reageerde hij, bijna luidruchtig van opwinding. “Die uitnodiging voor het investeringsgala in Amsterdam! Mijn kantoor probeert hier al maanden binnen te komen, en ineens krijg ik een VIP-uitnodiging op mijn deurmat, rechtstreeks van de hoofdsponsor! Jij werkt toch in de tech-sector? Heb jij soms lijntjes met die Duitsers?”
Ik liet een welbewuste stilte vallen. Laat hem maar denken wat hij wilde denken. Zolang hij dacht dat ik slechts een kruiwagen was die hem aan een contact hielp, bleef zijn wereldbeeld intact. “Laten we zeggen dat ik weet hoe de hazen lopen in die wereld, Gavin,” antwoordde ik neutraal. “Ongelooflijk,” hoorde ik hem mompelen, alsof hij voor het eerst in zijn leven besefte dat ik misschien meer invloed had dan hij altijd had gedacht. “Luister, Thomas… Naomi en ik willen dit weekend graag langskomen. We nemen de jongens mee. Dan kunnen we even bijpraten over die berghut-toestanden. Je weet hoe het ging, het was maar een grapje hè.”
Daar was het weer. Het magische woord: een grapje. Zodra ze merkten dat er iets te halen viel, of dat ik misschien toch invloedrijker was dan ze dachten, smolt de arrogantie als sneeuw voor de zon en werd alles afgedaan als onschuldige familiefamilie. “Niet dit weekend, Gavin,” zei ik koeltjes. “Caleb en ik hebben plannen.” “Plannen? Wat voor plannen dan? Belangrijker dan je eigen familie?” “Ja,” zei ik kort. “Veel belangrijker.”
Aan de andere lijn viel een ijzingwekkende stilte. Ik kon de raderen in zijn hoofd bijna horen draaien. Zijn ego pikte het niet dat ik zo tegen hem sprak, maar zijn opportunisme won het van zijn trots omdat hij dat gala absoluut niet wilde mislopen. “Nou ja, goed dan,” snauwde hij uiteindelijk. “Zien we elkaar volgende week vrijdag op dat gala. Kleed je wel een beetje fatsoenlijk hè, Thomas? Het is geen buurtfeest.” Ik glimlachte naar het lege scherm nadat hij had opgehangen. Fatsoenlijk aankleden. Hij had geen flauw idee wie er werkelijk de eigenaar was van het bedrijf dat dat hele gala financierde.
