DEEL 7 – De Ontvoering
Mijn adrenaline schoot naar een ongekend niveau. Zonder na te denken, sprintte ik de straat over. Vijftien jaar aan opgekropte emoties, vaderinstinct en beschermingsdrang ontlaadden zich in één enkele seconde.
"Laat haar los!" brulde ik.
De man die Laura tegen de grond had geduwd, draaide zich verrast om, maar voordat hij kon reageren, raakte mijn vuist zijn kaak met volle kracht. Hij steigerde achterover en smakte tegen de motorkap van de taxi.
De tweede man, die Maya al half in de zwarte SUV had getrokken, keek geschokt op. Maya schreeuwde het uit van angst: "Mama! Help me!"
"Laat het meisje los!" schreeuwde de rechercheur van de FIOD, die nu ook zijn pistool trok en toegerend kwam.
De ontvoerder zag dat de situatie escaleerde. Hij gaf Maya een harde duw, waardoor ze het busje uit viel en op het asfalt belandde. De man sprong snel achterin de SUV en schreeuwde naar de bestuurder: "Rijden! Rijden!"
Met gierende banden en een oorverdovend geluid van verbrand rubber schoot de zwarte SUV de oprijlaan af, ramde het hek en verdween met hoge snelheid in de nacht.
De straat werd weer stil, afgezien van het gebrom van de taximotor en de paniekerige ademhaling van Laura.
Ik rende meteen naar het jonge meisje toe, dat kermend op de grond lag. Ze had haar knieën opgetrokken en trilde over haar hele lichaam.
"Maya! Ben je orde?!" riep Laura, die over de grond naar haar dochter toe kroop.
Ik buog me over het meisje heen. Zodra ik haar gezicht in het lantaarnlicht zag, stokte mijn adem opnieuw. Ze had exact dezelfde groene ogen als Samantha, en dezelfde fijne trekken rond haar neus als Olivia. Er was geen twijfel mogelijk. Dit was mijn dochter.
"Ga weg bij haar!" schreeuwde Maya wanhopig, terwijl ze geprobeerd achteruit te krabbelen. Ze kende mij niet. Voor haar was ik een vreemde man die zojuist iemand had neergeslagen.
"Rustig maar, lieverd," zei ik met de zachtste stem die ik kon opbrengen, terwijl ik mijn handen omhoog hield. "Ik ga je geen pijn doen. Je bent veilig."
Laura reikte naar Maya en trok het meisje stevig tegen haar borst aan. Beide vrouwen snikten onbeheersbaar.
De FIOD-rechercheur kwam bij ons staan, zijn pistool weer in zijn holster. "Mevrouw, u kunt hier niet blijven. Die mannen komen misschien terug. Gregory Vane heeft schulden bij gevaarlijke mensen in het criminele circuit."
Laura keek wanhopig naar de rechercheur. "Waar moeten we heen? Onze bankrekeningen zijn bevroren! Het huis is gesloten! We hebben niets meer!"
De rechercheur haalde zijn schouders op. "Dat is een zaak voor de sociale dienst, mevrouw. Mijn taak is het onderzoek naar de fraude."
Ik keek naar Laura. Ze droeg geen sieraden meer, haar luxe mantel was besmeurd met straatvuil en haar gezicht was getekend door angst en uitputting. De arrogante vrouw van een paar uur geleden op de bruiloft was volledig verdwenen.
Toen keek ik naar Maya. Het veertienjarige meisje streek binnensmond over haar beschadigde knie, haar ogen vol onbegrip en angst voor de toekomst.
"Komen jullie mee," zei ik beslist.
Laura keek me met grote ogen aan. "Thomas... wat?"
"Komen jullie mee," herhaalde ik. "Mijn auto staat aan de overkant. Jullie gaan niet naar een opvang. Jullie komen naar mijn huis."
"Thomas, nee..." fluisterde Laura met een gebroken stem. "Na alles wat ik... na wat er vanavond is gebeurd... je dochters zullen me haten. Ze willen me nooit meer zien."
"Mijn dochters moeten de waarheid horen," zei ik strak. "En jij gaat ze die waarheid vertellen. Maar nu zijn jullie niet veilig. Stap in."
Vijftien minuten later reed ik door de stille straten van de stad, met Laura op de passagiersstoel en Maya op de achterbank. Niemand zei een woord. De spanning in de wagen was snijdend. Maya keek strak uit het raam, terwijl Laura stil voor zich uit staarde en af en toe een traan wegveegde.
Toen we bij mijn huis aankwamen – het eenvoudige maar warme rijtjeshuis waar ik mijn zes dochters had grootgebracht – zag ik dat de lichten in de woonkamer nog brandden.
Mijn hart zonk in mijn schoenen. Ze waren nog wakker.
Ik parkeerde de auto op de oprit, zette de motor uit en keek naar de twee vrouwen.
"We zijn er," zei ik.
Laura slik warm. "Thomas... ik ben bang."
"Ik ook," gaf ik eerlijk toe.
Ik stapte uit en hielp Maya uit de auto. Laura volgde langzaam. Samen liepen we naar de voordeur. Ik stak de sleutel in het slot en opende de deur.
Zodra we de hal binnenstappen, hoorde ik voetstappen.
Daisy, Emily, Grace, Olivia en Sophie kwamen de gang in gelopen. Ze hadden pyjama's aan en keken verbaasd richting de deur.
"Pap? Waar ben je zo laat nog—" begon Emily, maar haar stem verstomde toen ze zag wie er achter mij stond.
De uitdrukking op de gezichten van mijn vijf dochters veranderde in een fractie van een seconde van verwarring naar absolute shock en woede.
"Wat doet zij hier?!" schreeuwde Grace. "Pap, ben je gek geworden?! Waarom breng je haar naar ons huis?!"
"Er uit!" riep Olivia fel, terwijl ze naar de deur wees. "Er uit, nu!"
Laura kromp in elkaar en deed een stap achteruit.
Maar voordat de ruzie kon ontbranden, stapte het veertienjarige meisje Maya naar voren. Ze ging beschermend voor Laura staan en keek met tranen in haar ogen naar de vijf woedende vrouwen.
"Laat mijn moeder met rust!" schreeuwde Maya met een brede, trillende stem. "Zij heeft niets verkeerds gedaan! Wie denken jullie wel niet dat jullie zijn?!"
Daisy stapte naar voren en staarde naar het jonge meisje. De gelijkenis was niet te ontkennen.
Daisy keek van Maya naar mij, haar gezicht bleek trekkend.
"Pap..." fluisterde Daisy met een trillende stem. "Wie... wie is dat meisje?"
