DEEL 10 – Het Geheime Testament
De kille stem uit de telefoon sneed door de kamer als een ijspegel. Iedereen hield zijn adem in. Laura klemde het toestel zo stevig vast dat haar knokkels wit zagen.
"Wie is dit?" vroeg ik met een strakke, harde stem, terwijl ik een stap dichter naar de telefoon zette.
Er klonk een koud, droog gelach aan de andere kant van de lijn. "Meneer Thomas... de grote reddende engel. Maak je geen zorgen over wie ik ben. Zeg maar dat ik de juridische vertegenwoordiger ben van de 'andere kant' van Gregory's zakelijke belangen."
"Gregory zit vast," zei ik stellig. "Zijn bezittingen zijn bevroren door de FIOD."
"Gregory's persoonlijke bezittingen zijn bevroren, ja," antwoordde de stem smalend. "Maar vijftien jaar geleden, toen Laura bij hem kwam, heeft hij een internationale trust opgericht in Panama. Een trust die gefinancierd is met geld dat hij uit jouw vroegere bedrijven en intellectuele eigendommen heeft ontvreemd, Thomas."
Mijn maag kromp ineen. Vijftien jaar geleden, vlak voordat Laura wegging, was mijn eerste kleine logistieke onderneming op mysterieuze wijze failliet gegaan. Ik had altijd gedacht dat het door slecht management kwam, maar nu viel de laatste puzzel op zijn plek. Gregory had mijn bedrijf leeggehaald voordat hij mijn vrouw meenam.
"Wat wil je?" snauwde Laura in de telefoon.
"Het is heel simpel, mevrouw Vane," zei de stem. "In de trustakte staat een clausule. Als Gregory wordt gearresteerd of komt te overlijden, gaat het volledige vermogen van die trust – ruim veertig miljoen euro – over op zijn wettelijke echtgenote... jij dus. Maar er is een addertje onder het gras. Als jij overlijdt of afstand doet van je rechten, gaat het geld naar zijn criminele zakenpartners."
"Ik wil zijn geld niet!" schreeuwde Laura. "Ik wil niets meer met hem of jullie te maken hebben!"
"Dat begrijp je verkeerd," vervolgde de stem ijskoud. "Als jij geen afstand doet, eisen de partners het geld opeen via de rechtbank en slepen ze jouw dochters mee in een jarenlange, dodelijke juridische strijd. Maar als jij wel tekeert dat je het geld overdraagt aan ons, laten we jou en je zeven dochters voorgoed met rust."
"En wat heeft Hexagon Holdings hiermee te maken?" vroeg ik scherp.
"Hexagon Holdings – jouw bedrijf, Thomas – is gebouwd op het herstructureren van schulden van Gregory's oude firma's. Als wij de trust opeisen, eisen we ook het pand en de gronden van Hexagon op. Dan ben jij alles kwijt. Je bedrijf, je huis, de toekomst van je dochters."
Er viel een doffe stilte. De man aan de telefoon gaf ons een ultimatieve keuze: of Laura tekende de papieren en gaf miljoenen aan een crimineel syndicaat, waardoor Hexagon Holdings en mijn levenswerk vernietigd zouden worden... óf ze weigerde, met het risico dat ons gezin voor altijd een doelwit zou blijven.
"Jullie hebben tot morgenavond zes uur," zei de stem. "Dan ligt de akte klaar bij het notariskantoor in het centrum. Een van jullie tekent. Anders beginnen de 'ongelukken' opnieuw."
De verbinding werd verbroken.
Laura liet de telefoon op de tafel vallen en zakte in een stoel. "Mijn God... het stopt nooit. Hij blijft ons zelfs vanuit de gevangenis vervolgen."
Mijn dochters keken me paniekerig aan.
"Pap, wat gaan we doen?" vroeg Grace. "Kan hij echt jouw bedrijf afnemen?"
"Hexagon Holdings is alles wat je hebt opgebouwd!" riep Olivia. "Dat kunnen we niet zomaar opgeven!"
Ik liep naar het raam en keek uit over de straat. De zon kwam nu helemaal op en wierp een gouden gloed over de buurt. Vijftien jaar lang had ik gevochten. Ik had gebouwd, gezweet en me door de diepste dalen heen geworokt. Ik was niet van plan om nu op te geven.
"We gaan niet tekenen," zei ik beslist.
Laura keek geschokt op. "Thomas, ben je gek?! Ze hebben gedreigd met onze kinderen!"
"Ze dreigen omdat ze bang zijn, Laura," antwoordde ik, terwijl ik me omdraaide. "Als ze het geld zomaar konden pakken, hadden ze deze chantage niet nodig. Ze hebben jouw handtekening nodig om de Panamese trust te deblokkeren. Dat betekent dat jij alle macht in handen hebt."
Samantha stapte naar me toe. "Wat is het plan, pap?"
Ik keek mijn zeven dochters aan. Ze stonden er allemaal, van Samantha van zesentwintig tot Maya van veertien. Sterk, intelligent en loyaal.
"We gaan niet afwachten tot zij toeslaan," zei ik met een ijzeren vastberadenheid. "We gaan het spel op hun eigen terrein spelen. Emily, jij studeert rechten. Ik wil dat je de akten van de overname van Hexagon vanmorgen nog tot op de bodem uitzoekt."
Emily knikte fel. "Ik ben er al mee bezig, pap."
"Olivia, jij werkt in de IT. Ik wil dat je uitzoekt wie er achter dat telefoonnummer zit," ging ik verder. "En Laura..."
Laura keek me vragend aan. "Ja, Thomas?"
"Jij gaat morgen naar dat notariskantoor," zei ik. "Maar je gaat er niet naartoe om op te geven. Je gaat er naartoe om te eisen wat van jou – en van onze dochters – is."
In de uren die volgden veranderde onze woonkamer in een commandocentrum. Formulieren, juridische documenten en laptops lagen verspreid over de grote eettafel. Mijn dochters werkten schouder aan schouder samen met hun moeder. Het was een bijzonder gezicht: de wrok van het verleden smolt weg onder de druk van de gezamenlijke strijd.
Om drie uur 's middags sloeg Emily met haar hand op de tafel. "Ik heb het!" riep ze uit.
Iedereen rende naar haar toe.
"Kijk hier," wees Emily op het scherm van haar laptop. "De trust in Panama is vijftien jaar geleden inderdaad opgericht met het gestolen kapitaal van papa's eerste bedrijf. Maar Gregory heeft een reusachtige fout gemaakt."
"Welke fout?" vroeg ik.
"Hij heeft de trust geregistreerd onder de naam van de 'wettelijke moeder van zijn kinderen'," zei Emily met een brede lach. "Hij ging er van uit dat hij de enige vader was. Maar in de Panamese wetgeving staat dat als bewezen kan worden dat het kind niet van de echtgenoot is, de zeggenschap over de trust automatisch overgaat op de biologische vader van het kind!"
Mijn hart sprong op. "Maya..."
"Precies!" zei Emily. "Als we kunnen bewijzen dat Maya jouw biologische dochter is, Thomas, vervalt het recht van Gregory en zijn criminele partners volledig! Dan wordt de trust eigendom van jou en Maya!"
Een golf van opwinding ging door de kamer. Maar Laura's gezicht betrokken opnieuw.
"Een DNA-test duurt weken," zei Laura zacht. "We hebben nog maar twintig uur."
De kamer werd weer stil. Laura had gelijk. Een officiële DNA-procedure via de rechtbank zou veel te lang duren.
Op dat moment ging de voordeur open.
Mijn oom Julian stapte opnieuw binnen. Hij zag er vermoeid uit, maar in zijn hand droeg hij een gekoelde medische box.
"Misschien kan ik helpen," zei Julian rustig. "Ik heb de afgelopen vijftien jaar als laboratoriumtechnicus gewerkt. En ik heb gisteravond, toen ik wist wat er ging gebeuren, al een spoedtest ingezet met het DNA van Thomas en Maya dat ik stiekem heb verzameld."
Iedereen staarde hem aan.
Julian opende de box en haalde er een officieel verzegeld document uit.
"Het resultaat is binnen," zei hij.
