DEEL 5 — HET OUDE STATION
Ik keek opnieuw naar de foto.
Mijn vader zat vastgebonden op een stoel.
Bloed langs zijn slaap.
En achter hem stonden drie namen.
THOMAS DE VRIES.
ELENA VAN AALST.
EN IK.
Daaronder:
JULLIE DRIE ZIJN NOOIT TOEVALLIG BIJ ELKAAR GEBRACHT.
Mijn vingers werden koud.
Ethan keek over mijn schouder.
"Dit is een val."
"Dat weet ik."
"Dan ga je niet."
Ik draaide me naar hem om.
"Mijn vader zit daar."
"Richard heeft misschien tientallen mensen bedrogen."
"Dat maakt hem nog steeds mijn vader."
Ethan zweeg.
Ik wist dat hij het begreep.
Marcus kwam naar ons toe.
"Niemand gaat alleen."
Ik keek hem aan.
"Ze hebben duidelijk gezegd dat ik alleen moet komen."
"En jij denkt dat iemand die je vader ontvoert zich aan de regels houdt?"
Ik antwoordde niet.
Marcus keek naar Elena.
"Jij blijft hier."
Elena schudde haar hoofd.
"Geen sprake van."
"Elena—"
"Ik heb achtentwintig jaar gewacht op dit moment."
Ze keek naar mij.
"Ik laat haar niet alleen."
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Voor het eerst voelde het woord zus niet meer als een herinnering.
Het voelde als iets dat ik opnieuw moest leren.
Ethan pakte zijn jas.
"Dan gaan we met z'n vieren."
Marcus keek hem aan.
"Nee."
Ethan bleef staan.
"Waarom niet?"
"Omdat als Viktor werkelijk achter dit alles zit, hij jou verwacht."
Ethan verstijfde.
"Wat bedoel je?"
Marcus keek naar hem.
"Viktor kende je vader."
"Dat weten we."
"Nee."
Marcus schudde zijn hoofd.
"Je begrijpt het niet."
Hij haalde een oud dossier uit zijn tas.
"Viktor was niet alleen een medewerker van Thomas."
Hij sloeg het dossier open.
"Viktor was zijn partner."
Ethan keek naar de documenten.
"Zakelijk?"
Marcus keek hem recht aan.
"Niet alleen zakelijk."
Ethan las verder.
Zijn gezicht werd steeds bleker.
Ik keek naar hem.
"Wat staat erin?"
Hij antwoordde niet.
Ik pakte het dossier.
Op de eerste pagina stond een oude foto.
Thomas.
Viktor.
En...
Richard.
Alle drie stonden naast elkaar.
Jong.
Glimlachend.
Alsof ze vrienden waren.
Ik keek naar mijn vader op de foto.
"Mijn vader kende Viktor."
Marcus knikte.
"Meer dan dat."
"Wat?"
"Ze werkten samen."
Ethan schudde langzaam zijn hoofd.
"Dat klopt niet."
Marcus keek hem aan.
"Waarom?"
"Omdat mijn vader Richard probeerde te ontmaskeren."
Marcus zweeg.
Ethan pakte een ander document.
"Thomas stuurde deze brief naar de politie."
Hij wees naar een handtekening.
"Daarin beschuldigde hij Richard van fraude."
Ik keek naar de datum.
Mijn hart stopte bijna.
"Deze brief..."
Ik wees naar de datum.
"Is drie dagen vóór zijn dood geschreven."
Marcus knikte.
"Precies."
"En Viktor?"
"Verdwenen dezelfde week."
Ik keek naar Ethan.
"Ze werden allebei vermoord?"
Marcus antwoordde:
"Dat was onze theorie."
"Maar nu weten we dat Viktor leeft."
Marcus knikte langzaam.
"En daarom is deze zaak opnieuw geopend."
Ethan keek naar mij.
"En daarom ben jij het doelwit."
Ik begreep het plotseling.
Mijn identiteit.
Mijn geboorte.
Thomas.
Elena.
Viktor.
Mijn vader.
Alles was met elkaar verbonden.
Maar één ding bleef onduidelijk.
Waarom ik?
Ik keek naar Marcus.
"Wat heeft mijn geboorte hiermee te maken?"
Marcus werd stil.
"Wat?"
Hij keek naar Ethan.
Toen naar Elena.
Uiteindelijk naar mij.
"Dat weten we nog niet."
Ik voelde woede opkomen.
"Niemand weet ooit iets!"
Ik gooide het dossier op een stoel.
"Mijn vader liegt."
"Mijn moeder verbergt dingen."
"Mijn zus verdwijnt achtentwintig jaar."
"Ethan kent mijn familie voordat hij mij ontmoet."
"En jullie blijven allemaal zeggen dat jullie me willen beschermen!"
Mijn stem brak.
"Ik wil geen bescherming!"
"Ik wil de waarheid!"
Niemand zei iets.
Toen sprak Elena.
"Dan moeten we naar het station."
Ik keek haar aan.
Ze pakte mijn hand.
"Want daar begint de waarheid."
* * *
Een half uur later reden we richting Den Haag Hollands Spoor.
De lucht was donker geworden.
Mijn trouwjurk lag onder een lange zwarte jas.
Mijn bruidsboeket lag op de achterbank.
Ik keek ernaar.
Een paar uur geleden dacht ik nog dat dit de mooiste dag van mijn leven zou worden.
Nu wist ik niet eens meer wie ik was.
Ethan zat naast me.
Hij zei niets.
Na enkele minuten vroeg ik:
"Was je ooit van plan mij de waarheid te vertellen?"
"Ja."
"Wanneer?"
"Na de bruiloft."
Ik keek hem aan.
"Waarom?"
"Omdat ik dacht dat als ik je eerst alles vertelde, je zou denken dat ik alleen met je trouwde om bij je familie te komen."
Ik lachte bitter.
"Dat denk ik nu ook."
Hij keek naar buiten.
"Dat verdien ik."
Die reactie maakte me stil.
Ik had verwacht dat hij zichzelf zou verdedigen.
Dat deed hij niet.
Na een tijdje zei hij:
"Maar één ding is echt."
"Wat?"
"Mijn liefde voor jou."
Ik keek weg.
Ik wilde hem geloven.
Maar mijn hele leven had ik geleerd dat mensen konden liegen terwijl ze zeiden dat ze van je hielden.
Toen stopte de auto.
Marcus keek naar buiten.
"We zijn er."
Het oude station lag voor ons.
Bijna verlaten.
Een paar lichten flikkerden.
De regen tikte tegen de ramen.
Ik stapte uit.
Elena kwam achter me aan.
Ethan en Marcus bleven enkele meters achter ons.
Mijn telefoon ging.
Een bericht.
PERON 4. ALLEEN.
Ik keek naar Elena.
"Blijf hier."
Ze schudde haar hoofd.
"Nee."
"Als Viktor mij wil, moet hij mij hebben."
Elena pakte mijn arm.
"Luister naar me."
Ik keek haar aan.
"Wat?"
"Als je iemand ziet die je niet kent..."
Ze stopte.
"Ren."
Ik fronste.
"Waarom?"
Haar gezicht veranderde.
"Omdat Viktor nooit alleen komt."
Ik kreeg nauwelijks tijd om te reageren.
Een geluid kwam uit de tunnel.
Voetstappen.
Langzaam.
Eén persoon verscheen uit de duisternis.
Een oudere man.
Grijs haar.
Donkere jas.
Hij liep rustig naar ons toe.
Elena verstijfde.
Ik fluisterde:
"Is dat Viktor?"
Ze antwoordde niet.
De man bleef op enkele meters afstand staan.
Toen keek hij naar mij.
Niet naar Elena.
Niet naar Ethan.
Naar mij.
Hij glimlachte.
"Je lijkt precies op hem."
Mijn hart bonsde.
"Op wie?"
"Op je vader."
Ik slikte.
"Thomas?"
Hij knikte.
Ethan kwam onmiddellijk naar voren.
"Blijf van haar af."
Viktor keek naar Ethan.
En glimlachte opnieuw.
"Jij bent groot geworden."
Ethan verstijfde.
"Je kent mij?"
"Ik kende je toen je nog een kind was."
Ik keek naar Ethan.
"Wat?"
Viktor keek weer naar mij.
"Er zijn veel dingen die je verloofde je niet heeft verteld."
Ethan zette een stap naar voren.
"Viktor."
"Rustig, jongen."
Viktor keek naar hem.
"Je vader zou niet willen dat je nu fouten maakt."
Ethan werd bleek.
"Mijn vader is dood."
Viktor antwoordde:
"Dat is wat ze jou hebben verteld."
Niemand bewoog.
Mijn hart sloeg over.
"Wat bedoel je?"
Viktor keek me aan.
"Thomas de Vries is niet dood."
Ik voelde mijn benen bijna bezwijken.
Ethan fluisterde:
"Nee..."
Viktor keek naar hem.
"Je vader leeft."
Ethan schudde zijn hoofd.
"Dat kan niet."
"Waarom niet?"
"Omdat ik zijn lichaam heb gezien."
Viktor zweeg.
Toen zei hij:
"Nee."
Hij keek naar mij.
"Je hebt het lichaam gezien van een man die op hem leek."
De wereld leek te draaien.
Ik keek naar Elena.
Ze huilde.
"Je wist het."
Elena keek naar mij.
"Ik wist dat er een kans was."
"Een kans?"
Viktor antwoordde:
"Geen kans."
Hij keek naar de tunnel.
"Zekerheid."
Toen hoorde ik achter ons een geluid.
Marcus draaide zich om.
Te laat.
Vier gewapende mannen kwamen uit de andere ingang.
Marcus trok zijn wapen.
"NEER!"
De eerste schoten klonken.
Ethan greep mij vast en trok me achter een betonnen pilaar.
Elena dook naast ons.
Marcus schoot terug.
De stationshal veranderde in chaos.
Ik drukte mijn handen tegen mijn oren.
Toen hoorde ik Viktor schreeuwen:
"NIET OP HAAR SCHIETEN!"
Ik keek hem aan.
Hij stond midden op het perron.
Alsof hij wist dat niemand hem zou raken.
Toen keek hij naar mij.
"Ze willen jou levend."
"Waarom?"
Viktor glimlachte.
"Omdat jij de enige bent die de rekening kan openen."
Ik begreep niets.
"Welke rekening?"
Maar Viktor antwoordde niet.
Hij keek naar Ethan.
"Vraag je vader waar hij de sleutel heeft verstopt."
Ethan keek hem woedend aan.
"Mijn vader is dood!"
Viktor schudde zijn hoofd.
"Dan vraag het aan hem."
Plotseling ging een telefoon over.
Niet die van mij.
Niet die van Ethan.
Viktor haalde zijn telefoon uit zijn jas.
Hij keek naar het scherm.
Zijn glimlach verdween.
"Wat is er?" vroeg ik.
Viktor keek naar mij.
"Ze hebben hem gevonden."
"Wie?"
Viktor antwoordde:
"Thomas."
Een seconde later klonk er vanuit de tunnel een stem.
Een stem die ik nog nooit in mijn leven had gehoord...
maar die toch vreemd vertrouwd klonk.
"Viktor."
Iedereen stopte.
Viktor draaide zich langzaam om.
Ethan stond verstijfd.
Elena begon te huilen.
En ik...
ik kon alleen maar fluisteren:
"Papa?"
Uit de donkere tunnel kwam een man naar voren.
Grijs haar.
Een litteken langs zijn kaak.
Vermoeide ogen.
Hij keek eerst naar Ethan.
Toen naar Elena.
En uiteindelijk naar mij.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
"Mijn dochter..."
Ethan zakte bijna door zijn knieën.
"Papa?"
Thomas keek hem aan.
"Het spijt me, jongen."
Toen keek hij naar mij.
"Maar we hebben nog maar weinig tijd."
Ik voelde mijn hart bonzen.
"Waarvoor?"
Thomas keek achter zich.
Zijn gezicht werd plotseling angstig.
"Om je te vertellen wie je werkelijk bent."
Achter hem klonken opnieuw voetstappen.
Thomas pakte een klein metalen doosje uit zijn jas.
Hij drukte het in mijn hand.
"Verberg dit."
"Wat zit erin?"
Hij keek naar Ethan.
"Het bewijs dat jouw vader niet de enige was die jullie familie heeft verraden."
Toen klonk er een schot.
Thomas zakte voor mijn ogen in elkaar.
"THOMAS!"
Ik ving hem op.
Bloed verspreidde zich over mijn trouwjurk.
Ethan schreeuwde.
Elena huilde.
Marcus rende naar ons toe.
En Viktor...
was verdwenen.
Ik keek naar het metalen doosje in mijn hand.
Op het deksel stond één woord:
AALST.
En daaronder een datum.
De datum van mijn geboorte.
Maar toen ik het doosje opende...
vond ik geen documenten.
Geen geld.
Geen foto's.
Alleen een kleine sleutel.
En een briefje waarop stond:
DEZE SLEUTEL OPENT NIET DE DEUR.
HIJ OPENT DE WAARHEID.
