DEEL 4 — MIJN NAAM BESTOND NIET
"Jij?"
Ik staarde naar mijn moeder.
"Wat bedoel je met... ik?"
Mijn moeder huilde.
Maar ik voelde niets meer.
Geen verdriet.
Geen angst.
Alleen een enorme leegte.
"Ik ben toch jullie dochter?"
Mijn moeder sloot haar ogen.
"Ja."
"Dan waarom zei je dat ik verdwenen ben?"
Ze keek naar Elena.
"Omdat jij nooit had mogen weten wie je werkelijk bent."
Mijn hart begon sneller te slaan.
"Mijn naam staat op mijn geboorteakte."
"Die geboorteakte is vervalst."
Ik lachte.
Een korte, ongelovige lach.
"Nee."
Mijn moeder pakte mijn arm.
"Luister naar mij."
"Nee!"
Ik trok me los.
"Ik wil geen geheimen meer!"
Iedereen in de kapel keek naar ons.
Mijn vader was verdwenen.
Mijn zus stond tegenover mij.
Mijn verloofde wist blijkbaar al jaren meer over mijn familie dan ikzelf.
En nu beweerde mijn moeder dat mijn hele identiteit een leugen was.
Ik keek naar Ethan.
"Jij wist hiervan?"
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Niet alles."
"Maar iets."
Hij zweeg.
Ik voelde mijn woede terugkomen.
"Hoeveel?"
"Dat je adoptiedossier niet klopte."
Mijn adem stokte.
"Ge-adopteerd?"
Mijn moeder begon te huilen.
"Niet op de manier waarop je denkt."
"Dan hoe?"
Ze keek naar Elena.
"Elena was mijn biologische dochter."
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
"En ik?"
Mijn moeder antwoordde niet.
Elena keek naar mij.
Toen zei ze zacht:
"Jij bent niet onze zus."
Ik voelde alsof iemand me in mijn borst had geslagen.
"Wat?"
Elena kwam dichterbij.
"Je bent de dochter van Thomas de Vries."
Ik keek naar Ethan.
Hij werd lijkbleek.
"Nee..."
Mijn moeder knikte.
"Thomas was jouw biologische vader."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
"En mijn moeder?"
Mijn moeder keek me aan.
"Ik heb je opgevoed."
Ik kon nauwelijks ademhalen.
"Waarom?"
Ze antwoordde:
"Omdat Thomas werd vermoord."
Ik keek naar Elena.
"En jij wist dat?"
"Ik ontdekte het jaren geleden."
"Waarom heb je me nooit verteld?"
"Omdat ik je wilde beschermen."
Ik lachte bitter.
"Dat woord alweer."
Ethan liep naar me toe.
Ik hield mijn hand omhoog.
"Niet dichterbij."
Hij stopte.
"Jij bent de zoon van Thomas."
"Ja."
"Mijn biologische vader werd vermoord."
"Ja."
"En jij hebt me gevonden."
"Ja."
"Waarom?"
Ethan keek me recht aan.
"Omdat ik beloofde zijn dood te onderzoeken."
Ik voelde mijn knieën trillen.
"En toen werd je verliefd op mij?"
Hij antwoordde meteen.
"Ja."
"Of was dat onderdeel van het onderzoek?"
Zijn gezicht vertrok.
"Nee."
"Hoe kan ik je geloven?"
Hij kwam geen stap dichterbij.
"Dat hoef je nu niet."
Voor het eerst sinds alles begon, klonk Ethan niet als een advocaat.
Niet als iemand die een zaak probeerde te winnen.
Hij klonk als een man die bang was de vrouw van wie hij hield kwijt te raken.
Toen ging de deur van de kapel open.
Marcus keek om.
Een jonge officier rende naar binnen.
"Sergeant-majoor!"
Marcus draaide zich om.
"Wat is er?"
"We hebben de bestelwagen gevonden."
"Waar?"
"Drie straten verder."
Marcus' gezicht werd gespannen.
"En Richard?"
De officier slikte.
"Geen spoor."
"Getuigen?"
"Één."
Marcus keek hem aan.
"Wie?"
"Een taxichauffeur."
"Wat heeft hij gezien?"
De officier aarzelde.
"Hij zag Richard instappen."
"Alleen?"
"Nee."
"Met wie?"
De officier keek naar mij.
"Met een vrouw."
Mijn moeder verstijfde.
Ik voelde mijn hart zinken.
"Welke vrouw?"
De officier haalde een foto tevoorschijn.
Ik keek ernaar.
Mijn adem stokte.
Het was mijn moeder.
Maar ze stond niet alleen.
Naast haar stond Richard.
En tussen hen...
stond een klein meisje.
Een meisje van ongeveer vier jaar oud.
Ik keek naar Elena.
"Wie is dat?"
Elena werd bleek.
"Dat kan niet."
"Wie is zij?"
Elena keek naar mijn moeder.
"Ze is..."
Ze kon haar zin niet afmaken.
Mijn moeder deed het.
"Jij."
Ik staarde haar aan.
"Wat?"
"Dat meisje..."
Mijn moeder wees naar de foto.
"...ben jij."
Ik schudde mijn hoofd.
"Ik ben daar vier jaar oud."
"Ja."
"Maar waarom staat Richard daar?"
Mijn moeder begon te huilen.
"Omdat hij je die dag aan iemand gaf."
Mijn bloed werd koud.
"Wie?"
Mijn moeder fluisterde:
"Thomas."
De kapel werd doodstil.
Ethan keek naar de foto.
"Dat betekent..."
Marcus keek hem aan.
"Ja."
Ethan keek naar mij.
"Je vader heeft je niet verloren."
Mijn adem stokte.
"Hij heeft je verborgen."
"Waarom?"
Niemand antwoordde.
Toen hoorde ik een geluid.
Een telefoon.
Niet mijn telefoon.
Niet Ethans.
Mijn moeders.
Ze nhìn xuống màn hình.
Een onbekend nummer.
Ik zag haar gezicht veranderen.
"Wie is het?"
"Niemand."
Ik pakte haar telefoon.
Ze probeerde hem terug te nemen.
Maar ik was sneller.
Ik nam op.
"Hallo?"
Stilte.
Toen een mannenstem.
Oud.
Kalm.
Angstaanjagend bekend.
"Je hebt eindelijk de waarheid gevonden."
Mijn hele lichaam verstijfde.
Ik kende die stem.
Ik had hem maar één keer gehoord.
In een oude opname die mijn vader jarenlang verborgen had gehouden.
"Thomas?"
Ethan keek me aan.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
De stem aan de andere kant lachte zacht.
"Nee."
Een korte stilte.
"Maar ik weet precies waar je vader is."
Ik kneep mijn telefoon steviger vast.
"Waar?"
"Als je hem levend wilt zien..."
Mijn adem stokte.
"...kom dan alleen naar het oude station."
"Wie ben jij?"
De man antwoordde:
"Vraag het aan je moeder."
Ik keek naar haar.
Ze begon te huilen.
Toen werd de verbinding verbroken.
Ik draaide me langzaam naar haar toe.
"Wie was dat?"
Mijn moeder zei niets.
"Moeder."
Nog steeds niets.
Elena keek haar aan.
"Zeg het."
Mijn moeder fluisterde:
"Zijn naam is Viktor."
Marcus' gezicht veranderde onmiddellijk.
"Viktor?"
Mijn moeder knikte.
Marcus deed een stap achteruit.
"Dat is onmogelijk."
"Wie is Viktor?" vroeg ik.
Marcus keek naar Ethan.
"De man die volgens ons achtentwintig jaar geleden samen met Thomas werd vermoord."
Mijn hart sloeg over.
"Maar hij leeft."
Marcus keek me aan.
"Blijkbaar."
Ethan pakte zijn jas.
"Ik ga met je mee."
"Nee."
Hij keek verbaasd.
"Ze zeiden dat ik alleen moest komen."
"Dat is precies waarom je niet alleen gaat."
Ik keek naar hem.
Voor het eerst begreep ik waarom mijn vader Ethan zo haatte.
Niet omdat Ethan een 'niemand' was.
Maar omdat Ethan de zoon was van de enige man die ooit dicht genoeg bij de waarheid was gekomen.
Ik pakte mijn bruidsboeket van de vloer.
De bloemen waren inmiddels vertrapt.
Ik keek naar mijn trouwjurk.
Mijn trouwdag was veranderd in een nachtmerrie.
Maar ik zou niet langer vluchten.
Ik keek naar Marcus.
"Waar is het oude station?"
Hij antwoordde:
"Den Haag Hollands Spoor."
Ik knikte.
"Dan gaan we."
Marcus schudde zijn hoofd.
"Jij blijft hier."
Ik keek hem recht aan.
"Mijn hele leven hebben mensen voor mij besloten wat ik wel en niet mocht weten."
Ik keek naar Elena.
Naar Ethan.
Naar mijn moeder.
"Dat is voorbij."
Toen liep ik naar de uitgang.
Maar net voordat ik de kapel verliet...
trilde mijn telefoon opnieuw.
Een nieuw bericht.
VIKTOR:
KOM ALLEEN.
Daaronder stond een foto.
Mijn vader zat vastgebonden op een stoel.
Bloed liep langs zijn slaap.
Maar wat mij werkelijk deed verstijven...
was wat er achter hem aan de muur stond geschreven.
Drie namen.
THOMAS DE VRIES.
ELENA VAN AALST.
EN JIJ.
Daaronder stond slechts één zin:
JULLIE DRIE ZIJN NOOIT TOEVALLIG BIJ ELKAAR GEBRACHT.
