DEEL 13 – Het getik in de kelder
Het getik echood hol door de lege hal. Iedere seconde leek een eeuwigheid te duren.
“Is dat… een timer?” stamelde Nolan, en zijn stem klonk nu doods en paniekerig. Hij keek naar de notaris en de agent, die inmiddels ook naar de stalen deur toe waren gesneld.
De agent trok zijn portofoon van zijn koppel en schreeuwde door de mic: “Central! Hier een spoedmelding! Mogelijke explosieven of brandstichting in een kelder op locatie! Stuur per direct de brandweer en de explosievenopruimingsdienst!”
Sarah trok de twee kinderen direct tegen zich aan en deed een paar stappen achteruit naar de voordeur. “Nolan! Kom weg daar! We moeten dit huis uit! Nu!”
Maar Nolan bewoog niet. Hij staarde naar het knipperende rode lampje van het cijferslot. Zijn hele leven leek zich daarachter te bevinden – de herinneringen aan zijn kinderen, de puinhoopt van zijn huwelijk, en nu misschien wel het definitieve einde van alles wat hem lief was.
“Nee,” zei Nolan vastberaden. “Chloe heeft hier al genoeg verwoest. Ik laat haar niet alles vernietigen.”
Hij greep een zware metalen paraplubak die naast de deur stond en begon uit alle macht op het bedieningspaneel van het slot te slaan. Metaal gilde op metaal. Vonken vlogen door de lucht.
“Nolan, stop! Dat is levensgevaarlijk!” riep ik, terwijl ik naar voren stapte om hem tegen te houden.
Maar het was te laat.
Bij de derde harde klap sloeg het rode lampje om naar groen.
Het zware stalen mechanisme van de deur verschoof met een luide, pneumatische zoem. De deur klemde even, maar door de luchtdruk sprong hij met een geweldige klap een stukje open.
Een walm van rook en de doordringende geur van chemicaliën sloeg ons tegemoet.
En daar, in het zwakke licht van de kelder, zagen we wat Chloe had achtergelaten.
