DEEL 11 – Het geluid uit de keuken
Het geluid klonk als schrapend metaal, gevolgd door een zachte, doffe plof.
Nolan schrok op uit zijn verslagen houding. Zijn ogen schoten naar de open boog die vanuit de woonkamer naar de luxe, strakke keuken leidde.
“Wat… wat is dat?” prevelde hij, terwijl hij zich met moeite overeind hees op zijn beven benen.
De kinderen kropen nog dichter tegen Sarah aan. Sarah hield hen stevig vast, haar blik strak gericht op de donkere doorgang van de keuken. Zelfs notaris Van Dijk en Victor namen een defensieve houding aan, hun handen paraat.
“Blijf allemaal achter mij,” fluisterde een van de agenten die toevallig nog even was achtergebleven om het laatste proces-verbaal te controleren. Hij legde zijn hand op zijn dienstwapen en liep met langzame, voorzichtige stappen naar de keukenboog.
Het licht in de keuken stond uit. Alleen de zwakke gloed van de straatverlichting viel door het grote keukenraam naar binnen en wierp lange, vreemde schaduwen over het smetteloze marmeren aanrecht.
De agent hield zijn adem in, stak zijn hand uit naar de lichtknop aan de muur, en drukte erop.
Klik.
Het felle tl-licht flitste aan.
In eerste instantie zagen we niets bijzonders. Het aanrecht was leeg, de kookplaat blonk in het licht, en de vloer was brandschoon.
Maar toen keek de agent naar beneden, naar de hoek bij de grote Amerikaanse koelkast.
Zijn ogen werden groot van verbazing. Hij deed een stap naar achteren en stak zijn hand uit om ons tegen te houden.
“Niet verder komen,” waarschuwde hij met een scherpe stem. “Er is hier iemand.”
Nolan duwde de agent echter ruw opzij en stormde de keuken in. Wij volgden hem op de voet.
Achter de koelkast, opgeborgen in een kleine nis die normaal voor schoonmaakmiddelen diende, lag een persoon ineengedoken.
Het was een jonge vrouw, gekleed in de werkkleding van het schoonmaakbedrijf dat Chloe had ingehuurd. Haar gezicht was bont en blauw geslagen, haar mond was afgeplakt met dik grijze tape, en haar handen waren op haar rug samengebonden met tie-wraps.
Ze keek ons aan met ogen die bol stonden van pure paniek.
