DEEL 3 – HIJ HAD ZES MAANDEN LANG ALLES GEHOORD (Deel 1)
Mijn mond voelde droog.
Ik bleef verstijfd naast het bed staan terwijl Vincent Romano mij met een ijzige kalmte aankeek.
Buiten sloeg de regen hard tegen de hoge ramen van de privéafdeling. De donder leek de muren van kamer 412 te laten trillen.
Toch hoorde ik op dat moment bijna niets meer.
Alleen mijn eigen hartslag.
"U..." fluisterde ik. "U bent echt wakker."
Vincent knikte nauwelijks.
Zijn gezicht was bleek.
Zijn lippen waren droog en gesprongen.
Maar zijn ogen...
Die ogen waren niet die van een patiënt die zes maanden had geslapen.
Ze waren scherp.
Waakzaam.
Alsof hij elk detail van de kamer al urenlang observeerde.
Hij liet mijn pols langzaam los.
Ik zette automatisch een stap achteruit.
Mijn verpleegkundige-instinct schreeuwde dat ik onmiddellijk op de alarmknop moest drukken.
Een patiënt die na een half jaar coma ontwaakte, had direct medische hulp nodig.
Maar iets in zijn blik hield mij tegen.
"Niet doen," zei hij zacht.
"Maar..."
"Luister eerst."
Zijn stem kraakte alsof elk woord pijn deed.
Ik pakte haastig een glas water, stak een rietje tussen zijn lippen en hielp hem voorzichtig drinken.
Hij nam slechts twee kleine slokken.
"Meer niet," zei hij.
Zijn ademhaling bleef onregelmatig.
Ik controleerde automatisch zijn hartslag.
Zijn bloeddruk.
Zijn zuurstofwaarde.
Alles was verrassend stabiel.
Dat klopte niet.
Volgens alles wat ik tijdens mijn opleiding had geleerd, hoorde iemand in zijn toestand volledig gedesoriënteerd te zijn.
Hij niet.
Hij wist precies waar hij was.
"Welke dag?" vroeg hij.
"Woensdag."
"Datum?"
Ik antwoordde.
Hij sloot kort zijn ogen.
"Zes maanden... drie dagen."
Hij had de tijd bijgehouden.
Mijn handen begonnen opnieuw te trillen.
"Hoe weet u dat?"
Hij keek naar het plafond.
"Omdat ik nooit echt weg ben geweest."
Ik fronste.
"Dat begrijp ik niet."
Zijn blik gleed langzaam terug naar mij.
"Mijn lichaam sliep."
"Mijn oren niet."
Een koude rilling liep langs mijn rug.
"Dat kan niet."
Hij glimlachte zwak.
"Dat zeggen artsen graag wanneer ze iets niet kunnen verklaren."
Hij ademde diep in.
"Claire..."
Ik schrok.
"Hoe kent u mijn naam?"
Hij keek me enkele seconden zwijgend aan.
"Je stelt jezelf altijd voor aan het begin van je nachtdienst."
Mijn hart sloeg een slag over.
Hij wist werkelijk wie ik was.
"Je praat tegen me wanneer je denkt dat niemand luistert."
Mijn gezicht werd warm.
Ik dacht terug aan al die nachten.
Aan de verhalen.
Aan de grappen.
Aan de momenten waarop ik klaagde over mijn studieschuld.
Over mijn huur.
Over mijn angst om mijn moeder financieel niet meer te kunnen helpen.
Ik had gedacht dat ik alleen was.
Hij had alles gehoord.
"Je leest beter voor dan de meeste acteurs," zei hij zacht.
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.
"Waarom hebt u nooit gereageerd?"
"Omdat ik niet kon."
Hij keek naar zijn rechterhand.
"Ik zat gevangen."
Hij slikte moeizaam.
"Ik hoorde elke arts die zei dat ik dood had moeten zijn."
"Ik hoorde verpleegkundigen wedden of ik Kerstmis zou halen."
"Ik hoorde mijn advocaten ruziën."
"Mijn familie huilen."
Hij zweeg even.
Daarna veranderde zijn gezicht volledig.
"Maar ik hoorde ook iets anders."
Zijn stem werd ijskoud.
"Mensen die dachten dat ik nooit meer wakker zou worden."
Hij keek recht in mijn ogen.
"En daardoor begonnen ze vrijuit te praten."
Mijn adem stokte.
"Over geld."
"Over macht."
"Over verraad."
Hij kneep langzaam zijn ogen dicht.
"Ik ken de naam van degene die mij heeft laten neerschieten."
Op datzelfde moment klonk er een zachte tik op de deur.
Niet hard.
Eén tik.
Toen nog één.
Vincent keek onmiddellijk naar de ingang.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
"Ze zijn eerder dan ik dacht," fluisterde hij.
Ik draaide me langzaam om.
De deurklink begon heel voorzichtig naar beneden te bewegen...
Wordt vervolgd
