DEEL 4
Iedereen keek naar de bruine envelop in Helena's handen.
Ze glimlachte zelfverzekerd.
"Hierin zit het bewijs dat Sophie psychisch instabiel is."
Thomas haalde opgelucht adem.
Alsof hij eindelijk weer hoop kreeg.
De oudste rechercheur stak zijn hand uit.
"Geef de envelop maar aan mij."
Helena aarzelde even, maar overhandigde hem.
De rechercheur opende de map.
Er kwamen verschillende documenten tevoorschijn.
Verslagen van afspraken.
Kopieën van medische formulieren.
En een verklaring waarin stond dat ik last zou hebben van ernstige stemmingswisselingen tijdens mijn zwangerschap.
Thomas glimlachte opnieuw.
"Ziet u wel? We probeerden haar alleen te helpen."
Mijn vader vroeg slechts één ding.
"Wie heeft deze verklaringen opgesteld?"
Thomas wees direct naar de naam onderaan het formulier.
"Onze huisarts."
De rechercheur keek aandachtig naar het document.
Toen fronste hij zijn wenkbrauwen.
"Vreemd..."
Hij draaide het papier om.
"Dit formulier is pas vorige week afgedrukt."
Thomas verstijfde.
"En?"
"Volgens dit dossier zou deze verklaring al vier maanden oud moeten zijn."
De kamer werd opnieuw stil.
Op datzelfde moment ging de telefoon van de rechercheur.
Hij luisterde enkele seconden.
Daarna zette hij de luidspreker aan.
"Met dokter Eva de Jong van het Universitair Medisch Centrum."
Mijn hart sloeg over.
"Ik bel omdat ik zojuist hoorde dat mijn naam in een onderzoek is genoemd," zei de arts.
"Ik wil officieel verklaren dat mevrouw Sophie van Dijk tijdens haar controles nooit tekenen van psychische instabiliteit heeft vertoond."
Thomas werd lijkbleek.
Maar de arts was nog niet klaar.
"Sterker nog... tijdens haar laatste controle vertelde mevvrouw Van Dijk mij dat haar echtgenoot voortdurend antwoord gaf in haar plaats."
"Daarom heb ik haar gevraagd alleen terug te komen."
Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.
Ik was dus toch niet gek geweest.
Dokter De Jong had het gezien.
"Is ze teruggekomen?" vroeg de rechercheur.
De arts zweeg even.
"Nee."
"Een uur later belde een man die zich voorstelde als haar echtgenoot."
"Hij annuleerde alle vervolgafspraken."
De rechercheur keek langzaam naar Thomas.
"Hebt u daar een verklaring voor?"
Thomas opende zijn mond.
Maar er kwam geen woord uit.
Toen stapte de militaire officier naar voren.
"Sergeant Vermeer..."
"Vanaf dit moment wordt ook onderzocht of u medische informatie hebt gemanipuleerd en misbruikt."
Thomas liet zijn hoofd zakken.
Voor het eerst leek hij te beseffen dat dit niet langer een familieruzie was.
Dit was het begin van een strafrechtelijk én militair onderzoek.
En niemand kon hem daar nog tegen beschermen.
