DEEL 4 — De brief
Marianne bleef in de deuropening staan.
Lucas keek van haar naar mij.
“Waarom mag zij niet komen?”
Marianne zuchtte.
“Je bent moe.”
“Dat is geen antwoord.”
Ze keek naar hem.
“Lucas, ik wil alleen dat je veilig bent.”
Ik voelde de woede in mijn borst groeien.
“Dat zei je twaalf jaar geleden ook.”
Ze keek naar mij.
“Je begrijpt niet wat er is gebeurd.”
“Dan leg het uit.”
“Niet hier.”
“Waar dan?”
Ze zweeg.
Lucas draaide zijn gezicht naar het raam.
“Ga weg, oma.”
Marianne leek diep geraakt.
“Lucas…”
“Ga weg.”
Ze keek mij aan.
“Dit is jouw schuld.”
“Wat?”
“Je had ons met rust moeten laten.”
Ze liep weg.
Ik wilde achter haar aan gaan, maar Lucas pakte mijn hand.
“Niet doen.”
“Waarom?”
“Omdat papa zei dat ze gevaarlijk wordt als ze bang is.”
Ik keek hem aan.
“Je vader wist dat?”
Hij knikte.
Later die ochtend kwam een advocaat naar het ziekenhuis.
Hij stelde zich voor als mr. Verhoeven.
Hij droeg een donker pak en een leren aktetas.
“Mevrouw Van der Meer?”
“Ja.”
“Ik vertegenwoordig Thomas.”
Mijn hart sloeg over.
“Thomas is dood.”
“Ik weet het.”
Hij ging zitten.
“Maar voordat hij overleed, heeft hij een aantal documenten opgesteld.”
Hij haalde een envelop tevoorschijn.
Mijn naam stond erop.
Eva Van der Meer.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dit is voor u.”
“Wanneer schreef hij dit?”
“Drie weken voor zijn overlijden.”
Ik opende de envelop.
Er zat een brief in.
Lieve Eva, Als je dit leest, heb je Lucas gevonden. Het spijt me dat ik je twaalf jaar lang heb laten geloven dat ik hem van je heb afgenomen. Dat was nooit mijn bedoeling. Ik heb geprobeerd hem naar je terug te brengen. Iedere keer werd ik tegengehouden. Eerst door mijn vader. Daarna door mijn moeder. Ik dacht dat ik sterk genoeg was om tegen hen in te gaan. Ik had het mis.
Mijn zicht werd wazig door tranen.
Ik las verder.
Lucas is de enige persoon die ik nooit heb opgegeven. Als ik sterf, zorg dan dat hij niet alleen bij mijn familie terechtkomt. Zoek Eva. Zij is zijn moeder. En zij is de enige die ik vertrouw.
Ik legde de brief neer.
“Waarom heeft hij mij nooit zelf gezocht?”
De advocaat keek naar mij.
“Omdat hij jarenlang werd gecontroleerd.”
“Door Marianne?”
“Door meerdere mensen.”
Hij haalde een tweede map tevoorschijn.
“Thomas heeft een trust opgericht voor Lucas.”
“Hoeveel?”
Hij noemde een bedrag.
Ik keek hem ongelovig aan.
“Dat kan me niets schelen.”
“Ik weet het.”
Hij schoof een document naar me toe.
“Maar anderen geven er wel om.”
Onder het document stond:
Voogd: Eva Van der Meer.
Ik keek op.
“Hij heeft mij als voogd aangewezen?”
“Ja.”
“Maar hij wist niet eens of ik Lucas ooit zou vinden.”
“Hij hoopte dat u zou komen.”
“Waarom?”
De advocaat keek naar de brief.
“Omdat Thomas wist dat u hem nooit vrijwillig had afgestaan.”
Mijn adem stokte.
“Wat bedoelt u?”
“Hij ontdekte jaren geleden dat uw handtekening onder valse informatie was verkregen.”
Ik dacht terug aan die dag.
Het document.
De tranen.
Marianne.
Mijn jonge handen.
Ik had altijd gedacht dat ik zelf had gekozen.
Maar misschien had ik nooit echt een keuze gehad.
“Is er meer?”
De advocaat knikte.
“Thomas was bang dat Marianne Lucas zou laten verdwijnen zodra hij stierf.”
“Waarom?”
Hij keek naar de deur.
“Vanwege het geld.”
“Dat is alles?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Er is nog iets.”
“Wat?”
“Lucas is niet alleen erfgenaam van het familievermogen.”
Ik wachtte.
“Hij is erfgenaam van een oud familiefonds dat zijn vader jaren geleden heeft opgezet.”
“En?”
“Alleen Thomas kon de voorwaarden wijzigen.”
“Nu hij dood is?”
“Gaat alles naar Lucas.”
Ik keek naar mijn zoon.
Toen hoorde ik voetstappen in de gang.
Marianne verscheen opnieuw.
Maar deze keer stond ze niet alleen.
Naast haar stond een onbekende man.
Een oudere man.
Strak pak.
Koude ogen.
De advocaat stond onmiddellijk op.
“U?”
De man keek naar mij.
“Dus jij bent Eva.”
Ik voelde een rilling.
“Wie bent u?”
Hij antwoordde:
“De vader van Thomas.”
Hij keek naar Lucas.
