DEEL 5 — DE VROUW DIE MIJN MOEDER BLEEK TE ZIJN
Chloe hield het pistool met beide handen vast.
Maar ze richtte het niet op mij.
Ze richtte het op Marcus.
Dat vertelde me genoeg.
Marcus wist iets wat zij niet wilde dat ik wist.
En dat geheim had alles te maken met mijn moeder.
“Laat het wapen zakken,” zei Marcus.
Chloe lachte kort.
“Je hebt altijd gedacht dat je slimmer was dan iedereen, Marcus.”
“En jij hebt altijd gedacht dat Julian dom was.”
Haar blik schoot naar mij.
Ik bleef stil liggen.
Zwak.
Verslagen.
Precies zoals ze dacht dat ik was.
Maar in mijn hoofd werkte alles razendsnel.
Mijn moeder leefde.
Mijn vader had haar geheim verborgen.
Chloe kende mijn vader al voordat ik haar ooit had ontmoet.
En Marcus wist waarom.
“Waar is Elena?” vroeg Chloe.
Niemand antwoordde.
Haar ogen gingen naar de badkamerdeur.
“Ze heeft alles gehoord, hè?”
Marcus keek haar aan.
“Laat haar gaan.”
Chloe glimlachte.
“Dat hangt ervan af hoeveel ze weet.”
Ik hoorde de badkamerdeur langzaam opengaan.
Elena verscheen.
Haar gezicht was wit.
Ze keek naar het pistool.
Toen naar mij.
Ik gaf haar één korte blik.
Ze begreep het.
Ze bleef stil.
Chloe richtte het wapen op haar.
“Kom hier.”
Elena gehoorzaamde.
Langzaam.
“Op je knieën.”
Marcus zette een stap naar voren.
“Chloe, dit heeft geen zin.”
“Zwijg.”
“Als je hem neerschiet, is het voorbij.”
“Voor jou misschien.”
Ze keek naar mij.
“Voor Julian begint het probleem pas.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat wil je?” vroeg ik.
Mijn stem was zwak.
Maar hoorbaar.
Chloe verstijfde.
Voor het eerst zag ik echte angst in haar ogen.
Ze wist dat ik wakker was.
Nu hoefde ze niet langer te doen alsof.
“Eindelijk,” fluisterde ze.
Ze liep naar mijn bed.
“Je hebt geen idee hoe lang ik hierop heb gewacht.”
“Op mijn dood?”
“Op dit moment.”
Ze zette het pistool tegen mijn borst.
Elena hapte naar adem.
“Chloe!”
“Blijf waar je bent.”
Ik keek haar aan.
“Waarom vrijdag?”
Ze zweeg.
“Waarom moet ik vóór vrijdag dood?”
Haar gezicht veranderde.
“Je hebt het gehoord.”
“Alles.”
“Ook wat ik tegen Daniel zei?”
“Alles.”
Ze lachte.
“Dan weet je dat het ingewikkelder is dan alleen geld.”
“Vertel het me.”
“Waarom zou ik?”
“Omdat je me anders hier neerschiet.”
“Precies.”
Ze glimlachte.
“En dan hoef je niets meer te weten.”
Ik keek haar recht aan.
“Je bent bang.”
Haar glimlach verdween.
“Waarvoor?”
“Voor wat er vrijdag gebeurt.”
Ze zei niets.
Ik ging verder.
“Niet voor mijn dood.”
Stilte.
“Voor wat er vri
