DEEL 4 — LOCKER 7
Het magazijn stond aan de rand van San Jeronimo.
Een enorme betonnen hal.
Gebouwd in de jaren tachtig.
Aan de voorkant hing het logo van Vance Logistics.
Maar achter het gebouw bevond zich een gedeelte dat nauwelijks nog werd gebruikt.
Daniel parkeerde zijn auto zonder de motor uit te zetten.
"Als iemand ons volgt, merken we het."
Ik keek naar het gebouw.
"Hoe komen we binnen?"
"Dat is het probleem."
Hij haalde een sleutel uit zijn zak.
"Deze heb ik vannacht gekregen."
"Van wie?"
"Een medewerker."
"Welke medewerker?"
"Een die bang is om zijn naam te noemen."
We stapten uit.
De achterdeur stond op een kier.
Dat was het eerste teken dat er iets mis was.
"Die deur hoorde gesloten te zijn," zei Daniel.
We gingen naar binnen.
De lucht rook naar olie, stof en oud papier.
Onze voetstappen echoden door de lege gang.
Aan het einde bevond zich een metalen trap.
We liepen naar beneden.
Onder het magazijn lag een kelder.
Daar waren de archiefruimtes.
Zes deuren.
En helemaal aan het einde:
7.
Ik voelde iets in mijn borst trekken.
Daniel stak de sleutel in het slot.
Maar voordat hij hem omdraaide, hield ik zijn arm vast.
"Luister."
We bleven stil.
Van achter de deur kwam een geluid.
Een zacht gezoem.
Elektriciteit.
Daniel trok zijn pistool.
"Blijf achter mij."
Hij opende de deur.
De ruimte was leeg.
Op één tafel na.
Daarop stond een oude computer.
Het scherm was aan.
Een map stond open.
Daniel liep ernaartoe.
Ik keek naar het scherm.
Bestanden.
Datums.
Namen.
Betalingen.
Politici.
Politieagenten.
Rechters.
En naast sommige namen stond één woord:
BETAALD.
Mijn maag draaide om.
"Dit is geen administratie," fluisterde ik.
Daniel knikte.
"Dit is een archief."
"Van omkoping."
Hij bladerde verder.
Toen stopte hij.
"Mark."
Ik kwam naast hem staan.
Op het scherm stond:
REYNOLDS, MAYA — INCIDENT 04/17
Mijn adem stokte.
"Waarom staat mijn dochter hier?"
Daniel opende het bestand.
Er verscheen een document.
Daarin stond een datum.
Vier maanden eerder.
En een bedrag.
$250.000.
Ik voelde mijn handen koud worden.
"Wat is dit?"
Daniel las verder.
"Betaling aan een privékliniek."
"Waarom?"
Hij keek naar mij.
"Er staat geen reden."
Toen zagen we een tweede bestand.
PROJECT SILENCE.
Daniel opende het.
Er stonden namen van kinderen.
Niet één.
Niet twee.
Tien.
Misschien twintig.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
"Wat is dit?"
Daniel scrolde.
"Ik weet het niet."
Toen zag ik een naam.
Veronica Vance.
Daaronder:
BEHOUD VAN OUDERLIJKE CONTROLE.
Mijn ogen bleven erop hangen.
"Mijn ex-vrouw heeft hieraan meegewerkt."
Daniel zei niets.
Plotseling klonk er boven ons een deur.
We keken elkaar aan.
Voetstappen.
Iemand kwam de trap af.
Daniel trok mij naar achteren.
Het licht in de gang ging uit.
We stonden in volledige duisternis.
De voetstappen kwamen dichterbij.
Een man.
Zwaar.
Langzaam.
Toen stopte hij voor deur 7.
De klink bewoog.
Daniel fluisterde:
"Niet bewegen."
De deur ging open.
Een zaklamp scheen door de kamer.
De man stapte naar binnen.
Ik herkende zijn stem.
Ross.
"Ik weet dat iemand hier is."
Daniel keek mij aan.
Ross liep naar de computer.
"Ze hebben jullie gestuurd?"
Geen antwoord.
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
Hij had gezien dat het bestand openstond.
"Verdomme."
Hij trok een USB-stick uit zijn zak.
Maar voordat hij de computer kon wissen, sprong het alarm aan.
Een hard geluid vulde de kelder.
Ross vloekte en rende naar buiten.
Daniel greep mijn arm.
"Nu!"
We renden de andere kant op.
Via een nooduitgang kwamen we buiten.
We bereikten de auto.
Maar voordat Daniel startte, keek ik naar mijn telefoon.
Er was één nieuw bericht.
Van hetzelfde onbekende nummer.
Dit keer stond er geen waarschuwing.
Alleen:
JE ZOEKT NAAR HET VERKEERDE BEWIJS.
En daaronder een foto.
Een rode doos.
Open.
Leeg.
* * *
