DEEL 2 — DE MAN DIE NIET MEER BANG WAS
De volgende ochtend, om 06.40 uur, werd ik wakker op de stoel naast Maya's bed.
Ik had misschien twintig minuten geslapen.
Mijn nek deed pijn.
Mijn uniform zat nog steeds onder het stof van de reis.
Maar het eerste wat ik zag, was mijn dochter.
Ze sliep.
Voor het eerst sinds ik in het ziekenhuis was aangekomen, leek haar gezicht ontspannen.
Ik wilde haar niet wakker maken.
Dus bleef ik zitten.
Tot iemand zachtjes op de deur klopte.
Ik keek op.
Een man van ongeveer vijftig stond in de deuropening.
Donker pak.
Grijze haren.
Een dunne map onder zijn arm.
"Mark Reynolds?"
Ik stond onmiddellijk op.
"Wie bent u?"
"Daniel Cross."
Hij liet een legitimatie zien.
"Rechercheur. Interne Onderzoeksdienst van de staat."
Mijn blik bleef op zijn legitimatie hangen.
"Wat wilt u?"
Hij keek even naar Maya.
"Met u praten."
"Hier?"
"Niet over de telefoon."
Ik liep de kamer uit en trok de deur voorzichtig achter me dicht.
Daniel keek me enkele seconden zwijgend aan.
Toen zei hij:
"Ik weet wat de familie Vance tegen u heeft gezegd."
"Dan weet u waarschijnlijk ook dat ze mijn dochter hebben mishandeld."
"Dat weet ik."
"En?"
Hij keek naar de grond.
"En ik weet ook dat verschillende mensen binnen het lokale politiekorps al geprobeerd hebben het dossier te sluiten."
Mijn handen balden zich.
"Op basis waarvan?"
"Een ongeluk."
Ik lachte ongelovig.
"Een negenjarig meisje ligt in het ziekenhuis met verwondingen en zij noemen het een ongeluk?"
"Dat is het officiële verhaal."
"En het echte verhaal?"
Daniel keek mij recht aan.
"Dat probeer ik uit te zoeken."
Ik wilde hem niet vertrouwen.
Niet na alles wat ik had gezien.
"Waarom?"
Hij zweeg even.
"Mijn broer werkte zeven jaar geleden voor Vance Logistics."
Mijn ogen vernauwden zich.
"Wat is er met hem gebeurd?"
"Hij stierf tijdens een arbeidsongeval."
"En u denkt dat het geen ongeluk was?"
"Ik denk dat mijn broer bewijs had gevonden van fraude."
Hij haalde een kleine envelop uit zijn map.
"Daarna verdween alles."
Ik keek naar de envelop.
"Wat zit daarin?"
"Nog niets dat ik officieel kan gebruiken."
Hij gaf hem niet aan mij.
"Maar ik geloof dat de familie Vance al jaren mensen beschermt door bewijs te laten verdwijnen."
Ik dacht aan Pauline's woorden.
Mijn man bezit de politie.
Toen vroeg ik:
"Waarom komt u hiermee naar mij?"
Daniel keek naar de gesloten deur van Maya's kamer.
"Omdat ze deze keer een fout hebben gemaakt."
Mijn hart sloeg sneller.
"Welke fout?"
"Uw dochter heeft iets gezien."
"Wat?"
"Dat weten we nog niet."
Hij opende zijn map.
"Maar er is één ding dat mij zorgen baart."
Hij legde een foto op tafel.
Het was een foto van de garage.
Ik herkende de laadruimte van de truck.
De plek waar Maya zei dat Ross haar had meegenomen.
"Deze foto is gemaakt door een van de agenten die als eerste ter plaatse kwam."
Ik keek ernaar.
"En?"
Daniel wees naar een klein zwart voorwerp boven in de hoek.
"Dat is een camera."
Ik verstijfde.
"Een beveiligingscamera?"
"Ja."
"Dan hebben we alles."
Daniel schudde langzaam zijn hoofd.
"Nee."
"Waarom niet?"
"Omdat de camera de volgende ochtend verdwenen was."
Mijn adem stokte.
"Wie heeft hem verwijderd?"
"Ross Vance."
"En de politie?"
"Zegt dat de camera al maanden defect was."
Ik keek hem strak aan.
"Maar u gelooft dat niet."
"Nee."
Hij schoof de foto dichter naar mij.
"En ik denk dat er iets op die camera stond wat zij absoluut niet wilden dat iemand zag."
Op dat moment ging de deur achter ons open.
Een verpleegkundige stak haar hoofd naar buiten.
"Mr. Reynolds?"
Ik draaide me om.
"Ja?"
"Uw dochter is wakker."
Ik liep onmiddellijk naar binnen.
Maya keek naar mij.
Haar ogen waren groot.
Angstig.
Maar toen ze mijn hand pakte, kneep ze er zachtjes in.
"Papa?"
"Ik ben hier."
Ze keek naar de deur.
Toen naar mij.
"Ze hebben iets weggehaald."
"Wat?"
"Uit de garage."
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
"Wat hebben ze weggehaald, lieverd?"
Ze slikte.
"Niet de camera."
Ik fronste.
"Wat dan?"
Maya keek om zich heen.
Alsof iemand ons kon horen.
Toen fluisterde ze:
"De rode doos."
* * *
* * *
