DEEL 5 — HET DOSSIER VAN EMMA
Ik kon niets zeggen.
De agent stond daar alsof hij wist dat ik hem herkend had.
Hij was degene die bij ons thuis had aangebeld.
Degene die mij had verteld dat Emma waarschijnlijk te snel had gereden.
Degene die had gezegd dat de weg glad was.
Degene die me had vastgehouden toen ik begon te huilen.
“U…”
Mijn stem brak.
“U was erbij.”
De agent keek me aan.
“Mevrouw, ga alstublieft naar huis.”
Ik lachte ongelovig.
“Naar huis?”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Mijn dochter ligt in haar graf en u zegt dat ik naar huis moet?”
Hij kwam een stap dichterbij.
“Dit is niet veilig.”
“Voor wie?”
Hij zweeg.
Thomas zei:
“Voor iedereen die de waarheid wil weten.”
De agent keek hem woedend aan.
“Jij had hier niet moeten zijn.”
Thomas glimlachte.
“En jij had twintig jaar geleden moeten spreken.”
De agent balde zijn vuisten.
Ik keek naar de USB-stick.
“Wat staat hierop?”
De agent zei niets.
“Wat staat erop?”
“Een bekentenis.”
Iedereen verstijfde.
De directeur keek hem aan.
“Wat doe je?”
De agent keek naar mij.
“Emma heeft het opgenomen.”
“Wie bekent?”
Hij slikte.
“De man die verantwoordelijk was voor Laura's dood.”
Ik voelde mijn benen zwak worden.
“Wie?”
De agent keek naar de directeur.
De directeur sloot zijn ogen.
Thomas fluisterde:
“Hij.”
De stilte die volgde was ondraaglijk.
Ik keek naar de directeur.
“U?”
Hij antwoordde niet.
“U heeft Laura vermoord?”
“Nee.”
Zijn stem klonk gebroken.
“Ik heb haar niet vermoord.”
Thomas schreeuwde:
“Maar je hebt haar laten verdwijnen!”
De directeur sloeg zijn handen voor zijn gezicht.
“Ze had bewijs.”
“Waarvan?”
“Van fraude.”
“En daarom?”
Hij keek naar Thomas.
“Ze dreigde alles openbaar te maken.”
Thomas stapte naar voren.
“En toen heb je haar opgesloten.”
De directeur schudde zijn hoofd.
“Het was niet de bedoeling dat ze zou sterven.”
Ik voelde een koude rilling.
“Waar stierf ze?”
Hij antwoordde niet.
Thomas fluisterde:
“Onder de oude gymzaal.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
“Er was vroeger een kelder.”
“Is die er nog?”
De directeur antwoordde:
“Die is jaren geleden dichtgemaakt.”
“Waarom?”
Hij zei niets.
Toen haalde de agent zijn telefoon tevoorschijn.
“Omdat daar nog iets ligt.”
Iedereen keek hem aan.
“Wat?”
“Laura's spullen.”
Thomas begon te huilen.
“Na twintig jaar…”
De agent knikte.
“Emma heeft me gedwongen om te kijken.”
“Wanneer?”
“Een week voor haar ongeluk.”
Ik keek hem aan.
“Waarom heeft u mij niets verteld?”
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Hij keek naar de directeur.
“Voor hem.”
De directeur zakte op een stoel.
“Je begrijpt het niet.”
Ik liep naar hem toe.
“Dan leg het uit.”
Hij keek me aan.
“Het begon niet met Laura.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Hoeveel leerlingen?”
Hij antwoordde niet.
Thomas zei:
“Drie.”
Ik keek hem aan.
“Drie?”
“Drie leerlingen die iets ontdekten.”
“En alle drie stierven ze?”
Thomas knikte.
“Maar Emma was de vierde.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Waarom mijn dochter?”
De agent antwoordde:
“Omdat Emma niet bang was.”
Hij keek naar de USB-stick.
“Ze wist dat als ze het bewijs openbaar maakte, alles zou instorten.”
“Wat bedoelt u met alles?”
“De school.”
“Alleen de school?”
Hij schudde zijn hoofd.
“De school. Een aantal rijke families. Een paar ambtenaren. En mensen die jarenlang geld verdienden aan diploma's.”
Ik voelde misselijkheid.
“Mijn dochter ontdekte dus een netwerk?”
“Ja.”
“En daarom werd ze vermoord?”
De agent keek naar de grond.
“Waarschijnlijk.”
Ik wilde de USB-stick openen.
Maar Thomas hield mijn hand tegen.
“Niet hier.”
“Waarom?”
“Omdat we niet weten of de directeur alleen is.”
Ik keek om me heen.
De aula was bijna leeg.
Maar toen hoorde ik iets.
Een deur sloeg dicht.
Iedereen keek op.
Daniel rende naar het raam.
“Er staat iemand buiten.”
De agent pakte zijn telefoon.
“Wie?”
Daniel wees naar de parkeerplaats.
Een zwarte auto reed langzaam weg.
Ik herkende het kenteken niet.
Maar op de achterruit zat iets.
Een rode clownsneus.
Ik voelde een ijzige angst.
“Ze weten dat we de stick hebben.”
Thomas pakte mijn arm.
“We moeten weg.”
“Waarheen?”
Hij keek naar mij.
“Naar Emma's huis.”
“Waarom?”
“Omdat Emma nooit al haar bewijs op één plek zou bewaren.”
Ik dacht aan haar kamer.
Aan haar bureau.
Aan haar sieradendoosje.
Aan het briefje dat ik die ochtend had gevonden.
“Er is nog iets.”
“Wat?”
“Ze schreef dat ik naar de diploma-uitreiking moest komen.”
Thomas knikte.
“Dat was niet alleen omdat ze wilde dat u haar dag zou meemaken.”
“Wat dan?”
“Ze wilde dat u iets zou vinden.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat?”
Thomas keek naar mijn handen.
“De afstudeerpet.”
Ik keek naar Emma's pet.
“Wat is daarmee?”
“Ze heeft hem zelf gemaakt.”
Ik draaide de pet om.
Aan de binnenkant voelde ik iets hards.
Een klein stiksel.
Ik trok eraan.
De voering kwam los.
Daaronder zat een dun vel papier.
Mijn vingers trilden toen ik het eruit haalde.
Er stond maar één zin.
MAMA, ALS JE DIT LEEST, GA DAN NAAR HUIS EN OPEN DE KAMER DIE IK ALTIJD OP SLOT HIELD.
Ik keek naar Thomas.
“Welke kamer?”
Hij antwoordde niet.
Daniel wel.
“Emma's muziekkamer.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Maar die bestaat niet meer.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Dat is precies wat iedereen denkt.”
Hij pakte mijn hand.
“Maar Emma heeft hem nooit afgebroken.”
