DEEL 2 — DE LAATSTE WENS VAN EMMA
“LIEVE MOEDER VAN EMMA… WIJ ZIJN HIER VANDAAG, OMDAT EMMA ONS HEEFT GEVRAAGD OM HIER TE ZIJN…”
De stem van de jongen op het podium trilde.
Ik kende hem.
Daniel.
Emma had vaak over hem verteld.
Niet als haar beste vriend, maar als iemand die volgens haar altijd precies wist wanneer iemand verdrietig was.
Hij stond daar nu met een rode clownsneus op zijn gezicht en een felblauwe pruik op zijn hoofd.
Achter hem stonden tientallen andere leerlingen.
Allemaal clowns.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Emma zei altijd dat deze dag perfect moest zijn,” ging Daniel verder.
Hij slikte.
“Maar ze zei ook dat perfectie soms het verkeerde doel is.”
Er ging een vreemde stilte door de zaal.
Niemand lachte meer.
De directeur stond achter het podium met zijn handen langs zijn lichaam.
Zelfs de leraren leken niet te weten wat er gebeurde.
Daniel haalde een kleine envelop uit zijn zak.
“Ze heeft ons gevraagd om dit aan u te geven.”
Mijn hart sloeg over.
Op de voorkant stond mijn naam.
Voor mama.
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Daniel liep langzaam het podium af.
Toen hij bij mij kwam, knielde hij naast mijn stoel.
“Ze heeft dit maanden geleden aan ons gegeven,” fluisterde hij.
“Waarom?”
Hij keek naar de envelop.
“Omdat ze wist dat u misschien niet zou komen.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Ze wist…”
Mijn stem brak.
“Ze wist dat ze zou sterven?”
Daniel schudde snel zijn hoofd.
“Nee. Nee, mevrouw. Zo bedoelde ze het niet.”
Hij keek even om zich heen.
“Ze was bang voor iets anders.”
Ik keek hem aan.
“Wat dan?”
Hij antwoordde niet.
Hij stond op en liep terug naar het podium.
Toen draaide hij zich nog één keer om.
“Lees de brief pas wanneer iedereen zijn neus af heeft.”
Ik begreep het niet.
Maar toen gebeurde er iets vreemds.
Een voor een begonnen de afgestudeerden hun rode clownsneuzen af te zetten.
Ze legden ze op de grond.
Niemand sprak.
Toen verdwenen ook de pruiken.
De gekleurde jassen.
De grote schoenen.
Binnen enkele seconden stonden er geen clowns meer.
Alleen Emma’s klasgenoten.
Jongvolwassenen met tranen in hun ogen.
Daniel pakte opnieuw de microfoon.
“Emma zei dat mensen vaak vergeten dat verdriet en lachen naast elkaar kunnen bestaan.”
Hij glimlachte flauwtjes.
“Ze wilde dat we vandaag zouden lachen om haar. Niet om haar dood.”
Een meisje op de eerste rij begon te huilen.
“Ik mis haar,” fluisterde ze.
“Ik ook,” zei iemand anders.
Toen begon Daniel te vertellen.
“Drie maanden voordat Emma overleed, kwam ze naar ons toe.”
Mijn adem stokte.
“Ze vertelde dat ze een idee had.”
Hij keek naar zijn klasgenoten.
“Ze wilde dat als ze haar diploma niet zelf kon ophalen, wij allemaal iets zouden doen wat niemand ooit zou vergeten.”
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.
“Ze zei: ‘Doe alsof de hele school één grote circustent is.’”
Een paar leerlingen lachten door hun tranen heen.
Ik kon niet lachen.
Ik dacht alleen aan Emma.
Mijn Emma.
Het meisje dat als kind altijd verkleedpartijtjes organiseerde.
Dat tijdens familiediners plotseling een rode neus opzette en deed alsof ze een circusdirecteur was.
Ik had haar jaren geleden gezegd dat ze nooit volwassen hoefde te worden.
En nu stond haar hele klas hier.
Omdat zij dat had gevraagd.
Daniel keek naar mij.
“Maar er was nog iets.”
Mijn maag trok samen.
“Emma wilde niet alleen dat we ons verkleedden.”
Hij haalde een tweede envelop tevoorschijn.
“Ze wilde dat we u iets zouden vertellen.”
Hij hield de envelop omhoog.
“Maar niet hier.”
“Waar dan?”
Daniel keek naar de directeur.
De directeur knikte langzaam.
“De oude muziekkamer,” zei hij.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Die kamer was al jaren gesloten.
Emma had er vroeger muziekles gehad.
“Waarom daar?”
Daniel antwoordde zacht:
“Omdat Emma daar haar laatste video voor ons heeft opgenomen.”
Mijn vingers werden koud.
“Een video?”
“Ja.”
Hij keek me recht aan.
“En ze zei dat u die alleen mocht zien als alle mensen die haar geheim kenden erbij waren.”
Ik keek naar de tientallen leerlingen.
Niemand keek verbaasd.
Ze wisten het.
Allemaal.
Behalve ik.
Ik stond langzaam op.
Mijn benen voelden zwak.
Ik hield Emma’s afstudeerpet tegen mijn borst.
Toen liep ik achter Daniel aan.
Door de lange gang.
Langs de foto's van vorige afstudeerklassen.
Langs lokalen waar Emma ooit had gelachen.
Tot we bij een oude houten deur kwamen.
Daniel stopte.
Hij haalde een sleutel uit zijn zak.
Maar voordat hij de deur opende, keek hij me aan.
“Mevrouw…”
“Ja?”
“Wat u zo meteen ziet, kan pijnlijk zijn.”
Ik knikte.
“Mijn dochter is dood.”
Mijn stem was zacht.
“Er kan niets meer zijn dat erger is.”
Daniel keek me verdrietig aan.
“Dat dacht Emma ook.”
Hij draaide de sleutel om.
De deur ging open.
Binnen stond een oude projector.
Een witte muur.
En op een stoel lag een doos.
Met daarop Emma’s handschrift.
MAMA — ALS JE DIT ZIET, BEN IK ER NIET MEER.
Ik vergat te ademen.
Daniel zette de projector aan.
Het beeld flikkerde.
Toen verscheen Emma.
Levend.
Glimlachend.
Met haar haar in een rommelige staart.
Ze keek recht in de camera.
En zei:
“Hallo, mama.”
Ik zakte bijna door mijn knieën.
“Als je dit kijkt…”
Ze glimlachte.
Maar haar ogen waren rood.
“…dan is er iets gebeurd wat ik nooit had willen meemaken.”
Het beeld werd even zwart.
Toen kwam haar stem terug.
“Maar mama, alsjeblieft…”
Ze boog dichter naar de camera.
“Geloof niet alles wat ze je over mijn ongeluk vertellen.”
De kamer werd doodstil.
Ik keek naar Daniel.
Hij keek naar de grond.
Op het scherm verscheen opnieuw Emma.
En toen zei ze iets waardoor mijn hele wereld opnieuw instortte.
“Mijn ongeluk was misschien helemaal geen ongeluk.”
