DEEL 5
De balzaal bleef doodstil.
Iedereen keek naar Catherine terwijl zij langzaam de eerste pagina van het dossier omsloeg.
Hoe verder ze las...
hoe kouder haar blik werd.
Arthur stapte dichterbij.
"Mijn Lady..."
"Is het echt?"
Catherine antwoordde niet meteen.
Ze sloot de map, haalde diep adem en keek naar David.
"Al die jaren dacht ik dat jij uit hebzucht handelde."
"Maar jij was nooit het brein."
David slikte zichtbaar.
"Ik weet niet waar je het over hebt."
Catherine gooide het dossier voor zijn voeten.
"Je bedrijven werden al gefinancierd voordat je mij ontmoette."
"Jouw eerste grote contract werd ondertekend met geld dat was gestolen uit een geheim onderzoeksfonds van de Sterling-familie."
"Jij was slechts een pion."
De zaal barstte los in geschokte reacties.
Een van de bestuursleden fluisterde:
"Als dat waar is... dan zit er iemand boven David."
David kneep zijn ogen dicht.
"Ik zeg niets."
Arthur glimlachte kil.
"Dat hoeft ook niet."
"De financiële recherche heeft inmiddels zevenentwintig geheime rekeningen gevonden."
"En iedere overboeking leidt naar dezelfde opdrachtgever."
Net op dat moment begon Davids telefoon te trillen.
Eén bericht.
Van een onbekend nummer.
Zijn gezicht trok wit weg.
Catherine stak haar hand uit.
"Geef hier."
David aarzelde.
Een agent pakte de telefoon uit zijn hand en overhandigde hem aan Catherine.
Op het scherm stond slechts één zin.
'Je hebt gefaald. Vanaf nu ben je op jezelf aangewezen.'
Daaronder...
een onbekend embleem.
Arthur keek er één seconde naar en verstijfde.
"Dat symbool..."
"Dat kan niet..."
Catherine voelde haar hart sneller slaan.
Ze kende dat teken.
Ze had het als kind één keer eerder gezien.
Op de avond waarop haar vader plotseling verdween.
Een avond waar binnen de familie nooit meer over gesproken werd.
Ze sloot langzaam haar ogen.
"Zes jaar..."
fluisterde ze.
"Ik heb gedacht dat dit alleen om mijn huwelijk ging."
"Maar dit begon al veel eerder."
Ze pakte Lily op.
Het meisje legde haar hoofd tegen de schouder van haar moeder.
"Mama..."
"Zijn de boze mensen nu weg?"
Catherine streek door haar haren.
"Nee, lieverd."
"De gevaarlijkste heeft zich nog niet laten zien."
Buiten het Grand Aster begon een zwarte auto zonder kenteken geruisloos weg te rijden.
Achter het donkere glas keek een oudere man zwijgend naar de ingang.
Naast hem lag een identieke jade haarspeld.
Hij glimlachte nauwelijks zichtbaar.
"Ze is eindelijk terug."
"Precies zoals we hadden gepland."
De chauffeur keek in de achteruitkijkspiegel.
"Wat zijn uw bevelen, meneer?"
De man antwoordde rustig:
"Laat haar eerst geloven dat ze gewonnen heeft."
"Dan nemen we haar alles af."
De auto verdween in de nacht.
Binnen hield Catherine de hand van Lily stevig vast.
Voor het eerst sinds zes jaar had ze haar naam terug.
Maar diep vanbinnen wist ze...
de oorlog was nog maar net begonnen.
EINDE VAN DEEL 5...
Het verhaal gaat verder.
