DEEL 5 — DE MAN ACHTER DE SCHADUW
De lichten gingen weer aan.
Maar niemand bewoog.
Ethan keek naar Damian.
“Waar kwam dat schot vandaan?”
“Buiten.”
Ryan kwam terug.
“Geen gewonden.”
“Schutter?”
“Verdwenen.”
Adrian stond nog steeds bij het scherm.
Hij zag er voor het eerst echt bang uit.
Ik liep naar hem toe.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik weet het niet.”
“Je weet het wel.”
“Ik zweer het.”
Damian keek naar het scherm.
“Dit bericht is niet van Blackwood.”
“Hoe weet je dat?”
“De codering.”
Hij keek naar mij.
“Dit komt uit een oud netwerk.”
“Welk netwerk?”
Damian zweeg.
Ethan antwoordde:
“Het netwerk waar papa ons altijd voor waarschuwde.”
Ik keek naar mijn broers.
“Mijn vader?”
Ethan knikte.
“Hij wist dat deze mensen bestonden.”
“Waarom heeft hij me nooit verteld?”
“Omdat hij je wilde beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Dat werkte goed.”
Ethan keek naar mijn polsen.
“Ik weet het.”
Adrian kwam naar voren.
“Ik kan helpen.”
Iedereen keek hem aan.
Ethan lachte.
“Jij?”
“Ja.”
“Waarom zouden we je vertrouwen?”
Adrian keek naar mij.
“Omdat zij mij ook willen.”
Ik fronste.
“Waarom?”
“Omdat ik iets heb.”
“Wat?”
Hij haalde een kleine geheugenkaart uit zijn zak.
“Dit.”
Damian nam hem aan.
“Waar heb je dit vandaan?”
“Van mijn vader.”
De stilte was onmiddellijk.
“Wanneer?”
“Een jaar geleden.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Je hebt dit een jaar lang verborgen?”
“Ja.”
“Waarom?”
Adrian keek naar mij.
“Omdat ik dacht dat ik ermee rijk kon worden.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Wat staat erop?”
Damian stopte de kaart in zijn laptop.
Het scherm vulde zich met bestanden.
Namen.
Bedrijven.
Bankrekeningen.
Foto's.
En uiteindelijk één video.
Een oude man verscheen in beeld.
Adrian fluisterde:
“Mijn vader.”
De man keek recht in de camera.
“Als je dit ziet, ben ik waarschijnlijk dood.”
Adrian slikte.
“Maar als je dit bestand hebt geopend, betekent het dat iemand uit de familie Sterling betrokken is.”
Mijn hart sloeg over.
De man vervolgde:
“Niet als slachtoffer.”
“Maar als eigenaar.”
Ethan keek naar mij.
De video ging verder.
“De Sterling-familie heeft jarenlang een geheim fonds beheerd.”
“Een fonds dat officieel niet bestaat.”
“Het fonds bezit aandelen in honderden bedrijven.”
“En één persoon heeft uiteindelijk het recht om alles over te nemen.”
De man keek naar de camera.
“Amelia Sterling.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Waarom ik?”
Adrians vader antwoordde alsof hij me kon horen.
“Omdat je vader wist dat de familie vroeg of laat zou worden aangevallen.”
Hij liet een document zien.
“Daarom heeft hij zijn vermogen niet aan je broers gegeven.”
“Hij gaf het aan jou.”
Ik keek naar Ethan.
Hij knikte.
De video werd donker.
Maar voordat hij eindigde, zei de man:
“Als Amelia ooit wordt aangevallen, moet de familie Sterling niet terugvechten.”
Hij pauzeerde.
“Ze moeten de volledige macht activeren.”
Het scherm werd zwart.
Damian keek naar ons.
“Hij heeft het gedaan.”
“Wat?”
“De aanval.”
“Wie?”
Damian keek naar Adrian.
“Zijn vader.”
Adrian werd bleek.
“Maar hij is dood.”
Damian schudde zijn hoofd.
“Dat weten we niet.”
Op dat moment begon de telefoon van Eleanor te rinkelen.
Ze keek naar het nummer.
Ze werd onmiddellijk bleek.
“Wie belt?”
Ze antwoordde niet.
Ik pakte de telefoon.
“Wie is het?”
Eleanor fluisterde:
“Mijn man.”
Ik keek naar Adrian.
“Je vader?”
Ze knikte.
Ik nam op.
Een mannenstem klonk.
“Amelia.”
Ik zei niets.
“Ik heb lang op dit moment gewacht.”
“Wie ben je?”
Hij lachte zacht.
“Je hebt mijn zoon vernietigd.”
“Hij heeft zichzelf vernietigd.”
“Misschien.”
Een korte stilte.
“Maar jij hebt nog niet begrepen waarom ik je wilde ontmoeten.”
“Waar?”
“Kom alleen.”
Ethan schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Niet doen.”
De stem ging verder.
“Als je niet komt…”
Er klonk een klik.
Daarna een opname.
Mijn moeder.
Haar stem.
Ze huilde.
Ik verstijfde.
“Waar is mijn moeder?”
De man antwoordde:
“Dat hangt van jou af.”
“Wat wil je?”
“De Sterling-erfenis.”
Ik keek naar mijn broers.
Toen zei ik:
“Waar?”
“De oude Blackwood-fabriek.”
“Wanneer?”
“Over één uur.”
De verbinding werd verbroken.
Ethan pakte mijn arm.
“Je gaat niet.”
Ik keek hem aan.
“Hij heeft mama.”
Damian zei:
“Dat kan een val zijn.”
“Dat weet ik.”
“Dan waarom…”
Ik keek naar hem.
“Omdat ik vanavond al één keer ben vernederd.”
Ik trok mijn jas aan.
“De tweede keer zal hij mij niet laten knielen.”
Adrian keek naar mij.
“Ik ga mee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Waarom?”
“Omdat jij de reden bent dat deze oorlog is begonnen.”
Hij keek naar mij.
Ik liep naar de deur.
“En nu wil ik zien of je eindelijk aan mijn kant kunt staan.”
* * *
