DEEL 2 — DE VIJF BROERS
De eerste SUV stopte precies voor de marmeren trap.
De motor bleef draaien.
Niemand in de hal durfde nog te praten.
Adrian stond met zijn glas in zijn hand, maar zijn vingers trilden.
Eleanor Blackwood keek naar de ramen.
“Wie zijn die mensen?”
Niemand antwoordde.
Toen ging het portier open.
Een lange man in een donker pak stapte uit.
Ethan Sterling.
Mijn oudste broer.
Hij sloot rustig zijn jas en keek naar het landhuis alsof hij zojuist een gebouw had gekocht.
Achter hem stapten Ryan, Nathan, Oliver en Damian uit.
Vijf broers.
Vijf mannen die Adrian jarenlang had bespot.
Vijf mannen die hij vanavond voor het eerst werkelijk zag.
Ethan liep naar de voordeur.
De beveiligers van Blackwood kwamen naar buiten.
“U kunt hier niet zomaar—”
Ethan keek hen aan.
De beveiliger stopte midden in zijn zin.
“Bel Adrian.”
“Hij is binnen.”
“Dat weet ik.”
Ethan liep door.
Niemand hield hem tegen.
De deuren gingen open.
Mijn vijf broers kwamen de hal binnen.
Ethan keek eerst naar mij.
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Amelia.”
Ik knikte.
“Ik ben oké.”
Hij keek naar de rode striemen op mijn polsen.
“Nee.”
Zijn stem was zacht.
Maar daardoor werd hij juist angstaanjagender.
Ryan kwam naast hem staan.
“Wie heeft dit gedaan?”
Ik keek naar Adrian.
Niemand hoefde iets te zeggen.
Adrian zette zijn glas neer.
“Dit is een privéfamiliezaak.”
Nathan lachte kort.
“Niet meer.”
Eleanor stapte naar voren.
“Jullie hebben hier niets te zoeken.”
Nathan haalde een map uit zijn tas.
“Dat dacht u.”
Hij legde een document op tafel.
“Vanaf dit moment vertegenwoordigt ons kantoor mevrouw Amelia Sterling.”
Adrian fronste.
“Ze is mijn vrouw.”
“Dat maakt niets uit.”
Nathan keek hem recht aan.
“U heeft haar mishandeld.”
De zaal werd doodstil.
Victoria stapte naar voren.
“Hij heeft niemand mishandeld.”
Damian keek haar aan.
“Wilt u dat nog een keer zeggen?”
Victoria zweeg.
Damian haalde zijn telefoon tevoorschijn.
“Want we hebben de camerabeelden.”
Adrian verstijfde.
“Welke camera's?”
Oliver antwoordde:
“Alle camera's.”
Hij draaide zijn scherm naar Adrian.
Op het beeld was alles te zien.
De eerste zweepslag.
De tweede.
De derde.
Dertig.
Iedere klap.
Iedere lach.
Iedereen die niets had gedaan.
Eleanor werd bleek.
“Dat kan niet.”
Oliver glimlachte.
“Uw beveiligingssysteem stond op een privéserver.”
Hij tikte op het scherm.
“En die server staat nu onder mijn controle.”
Adrian liep naar hem toe.
“Geef me die telefoon.”
Ryan stapte ertussen.
“Niet doen.”
Adrian keek hem aan.
“Wie denk je dat je bent?”
Ryan antwoordde kalm:
“De man die je zojuist had moeten vermijden.”
Ik zag Victoria naar de uitgang kijken.
Damian merkte het ook.
“U hoeft niet weg te gaan.”
Victoria keek hem aan.
“Ik wilde alleen…”
“U blijft.”
Ze slikte.
Ethan liep naar Adrian.
Hij bleef vlak voor hem staan.
“Mijn zus heeft je vertrouwd.”
Adrian keek hem aan.
“Dit gaat tussen haar en mij.”
Ethan schudde zijn hoofd.
“Niet nadat je haar hebt vastgebonden.”
Adrian probeerde sterk te blijven.
“Ze heeft zelf problemen veroorzaakt.”
Mijn broer keek hem enkele seconden aan.
Toen glimlachte hij.
“Dat is interessant.”
“Wat?”
“Want je weet nog niet wat mijn zus vanavond van plan was.”
Adrian fronste.
Ik keek naar Ethan.
“Is het tijd?”
Hij knikte.
“Ja.”
Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.
Adrian keek wantrouwig.
“Wat heb je?”
Ik liep naar het grote scherm achter de bar.
Ik verbond mijn telefoon.
Het scherm werd zwart.
Daarna verscheen één document.
BLACKWOOD HOLDINGS — EIGENDOMSSTRUCTUUR.
Adrian verstijfde.
Eleanor keek naar haar zoon.
“Wat is dat?”
Ik keek haar aan.
“Het is de reden waarom jullie allemaal vanavond aanwezig zijn.”
Ik klikte.
Een lijst met aandelen verscheen.
Adrian keek alsof hij een geest zag.
“Dat is onmogelijk.”
Oliver zei:
“Niet onmogelijk.”
Hij keek naar mij.
“Alleen verborgen.”
Ik draaide me naar Adrian.
“Drie maanden geleden heb ik aandelen gekocht in Blackwood Holdings.”
Hij lachte zenuwachtig.
“Een paar aandelen?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Zesenveertig procent.”
De zaal explodeerde in gefluister.
Eleanor werd lijkbleek.
“Wie heeft je geholpen?”
Ik keek naar mijn broers.
“Mijn familie.”
Adrian staarde me aan.
“Waarom?”
Ik antwoordde:
“Omdat ik al wist wat je van plan was.”
Zijn gezicht veranderde.
“Wat bedoel je?”
Ik keek naar Victoria.
“De vraag is niet waarom ik aandelen heb gekocht.”
Ik pauzeerde.
“De vraag is waarom Victoria precies drie weken geleden aandelen in een concurrerend bedrijf heeft gekocht.”
Victoria verstijfde.
Adrian keek naar haar.
“Wat?”
Victoria begon te trillen.
Ik glimlachte.
“Welkom bij het tweede deel van je verjaardag, Adrian.”
* * *
