DEEL 3 — DE MAN IN DE ZWARTE AUTO
Ik bleef achter Daniel staan.
Mijn handen waren ijskoud.
De zwarte auto stond nog steeds aan de overkant van de straat.
De motor draaide.
De ramen waren donker.
Ik kon het gezicht van de bestuurder niet zien.
"Wie is dat?" fluisterde ik.
Daniel antwoordde niet.
Hij liep naar het raam en trok het gordijn dicht.
"Blijf binnen."
"Daniel, wie is die man?"
"Ik weet het niet."
"Je liegt."
Hij draaide zich naar mij om.
"Niet nu."
"Wanneer dan?"
"Wanneer we veilig zijn."
Die woorden maakten me banger dan alles wat ik die dag al had ontdekt.
Marguerite liep naar de achterdeur.
"Er is een steeg achter de werkplaats."
Daniel knikte.
"Ga jij eerst."
"En jullie?"
"Wij volgen."
Ik keek naar de kist.
"Wat doen we met die spullen?"
Daniel pakte de metalen doos.
"Die neem ik mee."
"Waarom?"
"Omdat ik niet weet wie er achter ons aan zit."
We liepen door de achterdeur naar buiten.
De steeg was smal en donker.
Ik hoorde mijn eigen ademhaling.
Bij iedere stap keek ik achterom.
Toen we aan het einde van de steeg kwamen, zei Daniel:
"Hier."
Er stond een oude bestelwagen.
Marguerite stapte in.
Daniel reed.
Ik zat naast hem.
Niemand zei iets.
Pas toen we enkele straten verder waren, keek ik naar hem.
"Nu ga je me alles vertellen."
Hij hield zijn ogen op de weg.
"Ik weet niet alles."
"Dan vertel je me wat je wel weet."
Hij zuchtte.
"Ongeveer twee jaar geleden vond ik een oude doos in de opslagruimte van jouw moeder."
Ik keek hem verbaasd aan.
"Mijn moeder had geen opslagruimte."
"Dat dacht jij."
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
"Waar?"
"Onder het huis."
"Ons oude huis?"
"Ja."
Ik keek uit het raam.
"Hoe heb je die gevonden?"
"Toen ik je moeders spullen sorteerde."
"Waarom deed jij dat?"
"Omdat jij het niet kon."
Daar had hij gelijk in.
Na de dood van mijn moeder had ik maandenlang haar spullen niet kunnen aanraken.
Daniel had alles voorzichtig ingepakt.
Ik had hem daarvoor nooit genoeg bedankt.
"Wat zat er in die doos?"
"Een brief."
"Van wie?"
"Van je vader."
Ik draaide me naar hem toe.
"En?"
"Daarin stond dat hij wist dat hij alles zou verliezen."
"Waarom?"
Daniel keek me even aan.
"Omdat hij iemand betaalde."
"Wie?"
"Dat weet ik niet."
"Waarvoor?"
"Om jullie te beschermen."
Ik lachte bitter.
"Dat klinkt absurd."
"Ik weet het."
"Mijn vader verloor ons huis, onze meubels en zijn bedrijf om iemand te beschermen?"
"Ja."
"Wie?"
"Dat probeerde ik uit te zoeken."
Hij stopte voor een rood licht.
"Daarom ben ik naar Fairview gegaan."
"Voor de meubels?"
"Voor meer dan dat."
Ik keek naar hem.
"Wat wilde je precies vinden?"
"Bewijs."
"Waarvan?"
Dat was het moment waarop hij eindelijk naar me keek.
"Dat je vader niet de man was die jij altijd dacht dat hij was."
Ik voelde mijn ogen prikken.
Mijn vader had fouten gemaakt.
Maar ik had hem nooit als slecht gezien.
Ik herinnerde me hoe hij na de veiling thuiskwam.
Leeg.
Gebroken.
Hij had die avond urenlang in de keuken gezeten.
Mijn moeder had naast hem gezeten.
Niemand had gegeten.
Ik was toen twaalf.
Ik had niet begrepen waarom volwassenen zo stil konden zijn.
Nu begon ik het te begrijpen.
"Waarom heeft mijn moeder niets verteld?"
"Omdat ze bang was."
"Voor Thomas?"
"Waarschijnlijk."
We reden terug naar huis.
Maar toen we onze straat inreden, zag ik iets vreemds.
Onze voordeur stond open.
Daniel remde abrupt.
"Blijf zitten."
Hij stapte uit.
Ik volgde hem toch.
"Daniel..."
Hij liep langzaam naar binnen.
Alles leek normaal.
Tot ik de woonkamer zag.
De kasten waren geopend.
Laden stonden open.
Papieren lagen op de vloer.
Iemand had gezocht.
Niet naar geld.
Niet naar sieraden.
Naar documenten.
Mijn hart zakte.
"Ze waren hier."
Daniel knikte.
"Ja."
Ik keek naar de metalen doos in zijn hand.
"Ze wisten ervan."
"Waarschijnlijk."
"Wie?"
Hij keek naar de vloer.
Daar lag een envelop.
Op de voorkant stond mijn naam.
Ik raapte hem op.
Mijn vingers trilden.
Binnenin zat een foto.
Ik herkende de man onmiddellijk.
Thomas.
Maar deze foto was niet uit 1979.
Op de achterkant stond een datum.
2018.
Ik keek naar Daniel.
"Dat kan niet."
"Waarom?"
"Omdat mijn vader zei dat Thomas in 1980 verdwenen was."
Daniel keek naar de foto.
"Misschien heeft hij niet gelogen."
"Wat bedoel je?"
"Misschien verdween Thomas toen."
Ik keek opnieuw naar de foto.
De man was ouder.
Maar duidelijk dezelfde.
Achter hem stond een gebouw.
Een groot modern gebouw.
Ik herkende het.
Het was een bank in New York.
Op de foto stond Thomas naast een vrouw.
Ik kende haar niet.
Maar op de achterkant stond:
"Hij heeft haar gevonden."
Ik draaide de foto om.
"Wie is zij?"
Daniel schudde zijn hoofd.
"Dat weet ik niet."
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
"Hallo?"
Een mannenstem antwoordde.
"Je moet stoppen."
Ik verstijfde.
"Wie bent u?"
"Je weet niet waar je mee bezig bent."
"Wie bent u?"
"Vraag je man waarom hij je moeder al die tijd heeft geholpen."
Ik keek naar Daniel.
"Wat?"
De stem werd zachter.
"En vraag hem waarom hij nooit heeft verteld dat hij de naam van je vader al twee jaar kende."
De verbinding werd verbroken.
Ik keek Daniel aan.
"Wat bedoelde hij?"
Daniel zei niets.
"Je kende de naam van mijn vader?"
"Ja."
"Al twee jaar?"
Hij knikte.
Ik voelde iets in mij breken.
"Waarom heb je dat verzwegen?"
"Omdat ik eerst zeker wilde weten dat hij werkelijk betrokken was."
"Betrokken bij wat?"
Daniel keek naar de foto.
"Bij de verdwenen miljoenen."
Ik staarde hem aan.
"Welke miljoenen?"
Hij legde de metalen doos op tafel.
"Het geld dat je vader in 1979 liet verdwijnen."
"Je bedoelt het geld op dat bankdocument?"
"Ja."
"Hoeveel was het?"
Hij keek me aan.
"Ongeveer 4,8 miljoen dollar."
Ik ging zitten.
Vier komma acht miljoen.
Mijn vader had dat bedrag nooit gehad.
Of dat dacht ik.
Daniel pakte de oude sleutel uit de doos.
"En ik denk dat deze sleutel ons vertelt waar het geld is gebleven."
"Waar?"
Hij wees naar de foto van de bank.
"New York."
Ik keek hem aan.
"Dan gaan we daarheen."
Daniel schudde zijn hoofd.
"Niet wij."
"Waarom niet?"
"Omdat ik eerst iemand moet bellen."
"Wie?"
Hij keek naar zijn telefoon.
"Een privédetective."
"Waarom?"
"Omdat de man die ons bedreigde niet degene is waar ik het meest bang voor ben."
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
"Wie dan?"
Daniel keek naar de foto.
"De vrouw naast Thomas."
"Waarom?"
Hij antwoordde zacht:
"Omdat zij volgens de officiële documenten al vijftien jaar dood is."
