DEEL 10 — HET VERDRAG
Ik kon niet bewegen.
Thomas stond tegenover mij.
"Dat is niet waar."
Mijn moeder keek hem aan.
"Je weet dat het waar is."
"Anna, je begrijpt niet wat er gebeurde."
"Vertel het haar dan."
Thomas zweeg.
Ik voelde woede opkomen.
"Je hebt me twee jaar lang geholpen."
"Ja."
"Je hebt mijn moeder gezocht."
"Ja."
"Je hebt mijn familiebezittingen teruggevonden."
"Ja."
"En ondertussen was jij degene die mijn vader verraadde?"
Thomas keek naar mij.
"Ik heb hem niet verraden."
"Mijn moeder zegt van wel."
"Je moeder kent niet het hele verhaal."
"Dan vertel het!"
Hij haalde diep adem.
"Je vader wilde Meridian vernietigen."
"Dat was toch goed?"
"Ja."
"Waarom hielp jij hem dan niet?"
"Omdat ik wist wat er zou gebeuren."
"Wat?"
"Duizenden mensen zouden worden gearresteerd. Politici zouden vallen. Banken zouden instorten. En sommige mensen zouden alles doen om dat te voorkomen."
"Dat is geen antwoord."
Thomas keek naar het cassettebandje.
"Je vader wilde alle informatie openbaar maken."
"En jij?"
"Ik wilde hem laten wachten."
"Waarom?"
"Omdat ik tijd nodig had."
"Waarvoor?"
Hij antwoordde:
"Om jou veilig te krijgen."
Mijn moeder schudde haar hoofd.
"Je hebt hem verraden."
"Ik heb hem gered."
"Je liet hem alleen."
"Ik had geen keuze."
"Je had altijd een keuze!"
De stemmen echoden door de kelder.
Ik keek naar Daniel.
Hij zei niets.
"Jij wist dit?"
Hij schudde zijn hoofd.
"Niet alles."
"Maar je wist dat Thomas betrokken was."
"Ik wist dat er iets niet klopte."
Ik voelde me plotseling alleen.
Iedereen had geheimen.
Iedereen had informatie achtergehouden.
En ik was degene die alles moest ontdekken.
Ik pakte het dossier opnieuw.
"Wat is dit verdrag?"
Thomas keek ernaar.
"Waar heb je dat gevonden?"
"Hier."
Op de laatste pagina stond een handtekening.
Mijn vaders naam.
Daaronder die van Thomas.
En daaronder een derde naam.
Victor Hale.
"Waarom hebben jullie alle drie getekend?"
Thomas werd bleek.
"Dat was geen verdrag."
"Wat dan?"
"Een overeenkomst."
"Waarover?"
Hij keek naar mijn moeder.
"Over jou."
Mijn adem stokte.
"Over mij?"
Thomas knikte.
"Je vader had ontdekt dat Meridian kinderen van werknemers gebruikte als drukmiddel."
Ik voelde mijn maag omdraaien.
"Kinderen?"
"Als iemand wilde praten, bedreigden ze zijn gezin."
Mijn moeder fluisterde:
"Daarom vluchtte ik met jou."
Thomas wees naar de overeenkomst.
"Je vader wilde voorkomen dat jij ooit een doelwit zou worden."
"En wat stond erin?"
Thomas aarzelde.
"Dat jij officieel niet bestond."
Ik keek hem ongelovig aan.
"Mijn geboorte werd verborgen."
"Ja."
"Mijn identiteit werd veranderd."
"Ja."
"En jij tekende daarvoor?"
"Ja."
Ik voelde tranen.
"Waarom?"
"Omdat ik dacht dat het de enige manier was om je te beschermen."
"En mijn vader?"
"Hij bleef achter."
"Om wat te doen?"
"Om het geld veilig te stellen."
Ik keek naar de rekeninginformatie.
"Het geld dat nu op mijn naam staat."
Thomas knikte.
"Maar dat geld is niet alleen geld."
"Wat dan?"
"Het is bewijs."
Hij wees naar de dozen.
"Elke transactie, elke betaling, elke naam staat daarin."
"Waarom hebben ze het nooit gevonden?"
"Omdat je vader wist dat Meridian altijd zocht naar geld."
"En jij?"
"Ik wist waar hij het had verborgen."
Ik keek hem aan.
"Waar?"
Thomas antwoordde:
"Onder jouw naam."
"Dat slaat nergens op."
"Je bent niet alleen de erfgenaam."
Hij pauzeerde.
"Je bent de sleutel tot de volledige database."
Op dat moment ging ergens in de kelder een alarm af.
Rood licht begon te knipperen.
Richard keek naar zijn telefoon.
"Er is weer bereik."
Hij keek naar het scherm.
"Maar dat is niet goed."
"Waarom?"
Hij draaide zijn telefoon naar ons.
Er stond één bericht.
WIJ WETEN WAAR JULLIE ZIJN.
Daaronder verscheen een tweede.
VICTOR IS AL BINNEN.
Mijn moeder keek naar Thomas.
"Hoe kan dat?"
Thomas keek naar de deur.
"Er is maar één mogelijkheid."
"Welke?"
Hij fluisterde:
"Iemand hier heeft hem binnengelaten."
Iedereen keek naar elkaar.
Toen viel mijn blik op Daniel.
Hij stond achter ons.
Met een telefoon in zijn hand.
