DEEL 11 — DE LAATSTE KEUZE
Ik keek naar Daniel.
Mijn hart deed pijn.
"Heb jij Victor gebeld?"
Hij keek me aan.
"Nee."
"Waarom heb je dan een telefoon in je hand?"
"Omdat ik een bericht kreeg."
"Van wie?"
Hij keek naar het scherm.
"Van Victor."
Mijn moeder stapte achteruit.
"Laat me die telefoon zien."
Daniel gaf hem aan haar.
Ze las het bericht.
Daarna keek ze naar mij.
"Dit is niet van Victor."
"Wat?"
"Dit is een oud Meridian-signaal."
Thomas begreep het onmiddellijk.
"Ze hebben toegang tot de oude communicatielijn."
Richard keek naar de deur.
"Dan kunnen ze ons lokaliseren."
Een zware dreun klonk boven ons.
Iedereen verstijfde.
Daarna nog één.
De metalen deur begon te trillen.
Victor was er.
"Er is geen tijd meer," zei Thomas.
Hij liep naar de hoofdterminal.
"Wat ga je doen?"
"De database wissen."
Ik greep zijn arm.
"Nee!"
"Als zij deze informatie krijgen, zijn duizenden mensen in gevaar."
"Maar als je hem wist, hebben we geen bewijs."
Thomas keek me aan.
"Dan moet je kiezen."
"Waarvoor?"
"Tussen waarheid en veiligheid."
Ik dacht aan de woorden van mijn vader.
Als je ooit moet kiezen tussen het geld en de waarheid, kies dan de waarheid.
Ik wist wat ik moest doen.
"Niet wissen."
Thomas knikte langzaam.
"Dan moeten we het verspreiden."
"Hoe?"
"De hele database."
Daniel stapte naar voren.
"Ik kan hem uploaden."
Thomas keek hem aan.
"Hoe snel?"
"Als ik toegang krijg tot de server, vijf minuten."
"Je hebt twee."
Boven ons klonk een explosie.
De lampen gingen uit.
Richard trok zijn zaklamp tevoorschijn.
"Ze komen."
Mijn moeder pakte mijn hand.
"Wat er ook gebeurt, blijf bij Daniel."
Ik keek haar aan.
"En jij?"
"Ik moet iets doen."
"Wat?"
Ze liep naar een oude kast.
Ze haalde een verborgen pistool tevoorschijn.
Ik keek geschokt.
"Waar heb je dat vandaan?"
Ze glimlachte verdrietig.
"Ik heb twintig jaar lang voorbereid op deze dag."
Thomas keek naar haar.
"Anna..."
"Niet nu."
Ze liep naar de trap.
"Als ze beneden komen, geef ik jullie tijd."
"Je gaat niet alleen."
Thomas wilde volgen.
Mijn moeder hield hem tegen.
"Jij hebt dertig jaar op haar gewacht."
Ze keek naar mij.
"Nu is het jouw beurt om haar te beschermen."
Daarna verdween ze naar boven.
Ik wilde haar volgen.
Daniel hield me tegen.
"Ze weet wat ze doet."
"Dat zei mijn moeder vroeger ook."
Hij keek me aan.
"Wat?"
"Dat ik niemand moest vertrouwen."
Hij pakte mijn hand.
"Vertrouw mij dan."
Ik keek naar hem.
"Waarom?"
"Omdat ik ondanks al deze geheimen altijd aan jouw kant heb gestaan."
Ik wilde antwoorden.
Toen klonk er een schot.
Daarna stilte.
"Moeder!"
Ik rende naar de trap.
Thomas greep me vast.
"Niet doen."
"Laat me los!"
"Ze heeft dit voor jou gedaan."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Beneden begon de server te zoemen.
Daniel riep:
"Nog dertig seconden!"
Thomas keek naar het scherm.
"Upload alles."
"Ook de namen?"
"Alles."
De voortgangsbalk liep.
20%.
40%.
60%.
Toen verscheen Victor boven aan de trap.
Hij keek naar ons.
"Jullie maken een grote fout."
Thomas stapte voor mij.
Victor glimlachte.
"Je denkt echt dat je haar kunt beschermen?"
Thomas antwoordde:
"Ik hoef haar niet te beschermen."
Hij keek naar mij.
"Ze kan zichzelf beschermen."
De upload bereikte 90%.
Victor haalde een wapen tevoorschijn.
Daniel stond voor de computer.
"Nog tien seconden."
Victor richtte op hem.
Ik greep een metalen stoel en gooide die naar hem.
Het schot ging mis.
Thomas sprong naar voren.
Richard trok Victor naar de grond.
Daniel riep:
"100%!"
De server gaf een pieptoon.
UPLOAD COMPLETED.
Iedereen bleef stil.
Toen keek Victor naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
"Wat hebben jullie gedaan?"
Daniel glimlachte.
"De waarheid openbaar gemaakt."
Op hetzelfde moment begonnen overal telefoons te trillen.
Mijn telefoon.
Richards telefoon.
Daniels telefoon.
Berichten.
Nieuwsalerts.
E-mails.
De Meridian-documenten waren online.
Maar toen verscheen er één nieuw bericht op mijn scherm.
Van een onbekend nummer.
JE HEBT DE VERKEERDE DATABASE GEOPEND.
Daaronder stond:
DIT WAS ALLEEN DE VAL.
Ik keek naar Thomas.
Hij had het bericht ook gelezen.
Zijn gezicht werd lijkbleek.
"Wat is er?" vroeg ik.
Hij antwoordde nauwelijks hoorbaar:
"Je vader."
"Wat met hem?"
Thomas keek naar de donkere serverruimte.
"Als dit de val was..."
Hij slikte.
"...dan leeft je vader misschien nog."
