DEEL 17 — REBECCA WIST WAAROM ANNA NIET TERUGKWAM
Rebecca woonde in een klein huisje aan de rand van een dorp.
Ze was 79.
Toen ze ons zag, wist ze meteen waarom we kwamen.
— Anna is eindelijk gevonden, zei ze.
Emily keek verbaasd.
— Hoe wist u dat?
Rebecca glimlachte verdrietig.
— Omdat ik wist dat het ooit zou gebeuren.
Ze liet ons binnen.
Aan de muur hingen tientallen foto's.
Maar één foto trok onmiddellijk mijn aandacht.
Anna.
Veel jonger.
Ze glimlachte.
Naast haar stond een klein jongetje.
David.
Maar de foto was genomen jaren nadat iedereen dacht dat Anna spoorloos was verdwenen.
Ik keek naar Rebecca.
— Wanneer was dit?
— 1987.
David staarde naar de foto.
— Ze kende mij?
Rebecca knikte.
— Ze zag je regelmatig.
David begon te huilen.
— Waarom heeft ze me nooit aangesproken?
Rebecca antwoordde:
— Omdat ze beloofd had dat niet te doen.
Emily vroeg:
— Aan wie?
Rebecca keek naar mij.
— Aan mij.
Ze vertelde ons dat Anna in 1987 had ontdekt dat iemand haar kinderen probeerde te vinden.
Niet om hen kwaad te doen.
Maar om toegang te krijgen tot het geld dat Anna verborgen had.
Rebecca had daarom geholpen om Anna's identiteit geheim te houden.
Anna woonde jarenlang onder een andere naam.
Ze werkte.
Ze schreef.
Ze hielp andere vrouwen die in gevaar waren.
Maar ze bleef op afstand.
Rebecca opende een oude kast.
Daarin lagen tientallen brieven.
Allemaal geschreven door Anna.
Nooit verstuurd.
Eén voor Emily.
Eén voor David.
Voor elke verjaardag.
Voor elke belangrijke gebeurtenis.
Een brief voor de eerste schooldag.
Een brief voor hun achttiende verjaardag.
Een brief voor hun huwelijk.
Een brief voor de dag waarop ze zelf kinderen zouden krijgen.
Emily huilde zo hard dat ze nauwelijks kon ademen.
— Ze was er dus altijd.
Rebecca knikte.
— In gedachten.
Toen gaf ze mij een laatste envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik herkende Anna's handschrift.
Ik opende hem.
Er stond:
"Aan de vrouw in de gele kamer."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Anna schreef dat ze die nacht nooit was vergeten.
Ze schreef dat ze mij vanuit de verte had gevolgd.
Dat ze had geweten dat ik later ziek was geworden.
Dat ze had willen terugkomen.
Maar telkens vond ze een reden om te wachten.
Niet uit angst.
Uit liefde.
Aan het einde schreef ze:
"Als jij dit leest, ben ik waarschijnlijk al weg. Maar als mijn kinderen jou hebben gevonden, weet ik dat mijn leven niet voor niets is geweest."
Ik kon niet meer verder lezen.
Ik legde de brief neer.
Rebecca pakte mijn hand.
— Ze hield van je.
Ik knikte.
— Ik hield ook van haar.
Die avond gingen we terug naar het ziekenhuis.
Maar er wachtte ons nog één verrassing.
Daniel stond in de gang.
Hij had een map in zijn hand.
— Ik heb iets gevonden.
— Wat?
Hij keek naar Emily en David.
— De stichting bestaat nog.
Emily fronste.
— Welke stichting?
— De stichting waar Anna's vader het geld vandaan haalde.
Daniel opende de map.
— En volgens de nieuwste documenten is Emily de wettelijke erfgenaam van een deel van het vermogen.
David keek verbaasd.
— Hoeveel?
Daniel noemde het bedrag.
Niemand zei iets.
Het was enorm.
Maar ik keek naar Emily.
Ze schudde haar hoofd.
— Ik wil het niet.
Daniel keek verbaasd.
— Waarom niet?
Emily keek naar de foto van haar moeder.
— Omdat mijn moeder niet wilde dat geld ons leven bepaalde.
David knikte.
— Dan doen we iets anders.
— Wat?
Hij keek naar mij.
— We gebruiken het om de deur open te houden.
Ik glimlachte.
— Welke deur?
Emily pakte mijn hand.
— De deur die jij voor onze moeder hebt geopend.
* * *
