DEEL 13 — HET KIND DAT IEDEREEN WILDE VINDEN
Niemand sprak.
Clara's woorden bleven in de kamer hangen.
Haar eigen vader.
Ik keek naar Emily.
Ze was bleek geworden.
— Mijn grootvader?
Clara knikte.
— Ja.
Emily deed een stap achteruit.
— Waarom zou hij zijn eigen kleindochter zoeken?
Clara sloot haar ogen.
— Omdat hij wist wat er met Anna was gebeurd.
Daniel vroeg:
— Wat bedoel je?
Clara keek naar mij.
— Anna was niet zomaar verdwenen.
Ze pauzeerde.
— Ze had iets ontdekt.
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
— Wat?
— Geld.
Daniel keek onmiddellijk op.
— Geld?
Clara knikte.
— Grote bedragen.
Volgens Clara had Anna ontdekt dat haar vader jarenlang geld had verduisterd van een stichting waarvoor hij werkte.
Hij had documenten vervalst.
Rekeningen geopend.
Handtekeningen nagemaakt.
En toen Anna hem ermee confronteerde, bedreigde hij haar.
Maar het ergste was nog niet gebeurd.
Anna had ontdekt dat een deel van het geld was gebruikt om mensen om te kopen.
Onder andere iemand in het ziekenhuis.
Daarom was haar dossier verdwenen.
Daarom was niemand naar haar op zoek gegaan.
Daarom was mijn naam verwijderd uit de officiële administratie.
Alles was gepland.
Ik voelde tranen in mijn ogen.
— Dus Michael was niet de enige?
Clara schudde haar hoofd.
— Nee.
— Wie hielp hem?
Clara keek naar Thomas.
Thomas boog zijn hoofd.
— Ik weet het.
Ik keek hem aan.
— Wie?
Hij fluisterde een naam.
Dr. Van der Meer.
De arts die die nacht dienst had.
Ik herinnerde me hem nauwelijks.
Maar ineens zag ik zijn gezicht weer voor me.
Een man met koude ogen.
Een man die me had gezegd dat ik naar huis moest gaan.
Een man die beweerde dat Anna geen hulp meer nodig had.
Mijn handen begonnen te trillen.
— Hij heeft ons allemaal voorgelogen.
Thomas knikte.
— Ja.
Emily keek naar Clara.
— Maar waarom heeft mijn moeder ons dit nooit verteld?
Clara keek verdrietig.
— Omdat ze jullie wilde beschermen.
— Waartegen?
— Tegen dezelfde mensen.
Er viel een lange stilte.
Toen haalde Clara iets uit haar tas.
Een kleine sleutel.
Ze legde hem op tafel.
— Dit is de sleutel die Anna mij gaf.
Daniel pakte hem op.
— Waarvan?
Clara keek hem aan.
— Van een kluis.
— Waar?
— In Amsterdam.
Mijn hart sloeg hard.
— Wat zit erin?
Clara keek naar mij.
— Het bewijs.
Die avond begon Daniel alles te regelen.
De kluis stond in een oude bank die inmiddels was overgenomen door een andere instelling.
Maar de oude archieven bestonden nog.
Twee dagen later ging Daniel erheen met Emily.
Ik bleef achter in het ziekenhuis.
Urenlang hoorde ik niets.
Tot mijn telefoon ging.
Daniel.
Ik nam op.
Hij zei slechts:
— We hebben hem gevonden.
— Wat?
— Anna's originele dossier.
Mijn adem stokte.
— En?
Zijn stem klonk anders.
Angstig.
— Er staat iets in dat alles verandert.
— Wat?
Hij zweeg.
Toen zei hij:
— Anna had die nacht een tweede baby bij zich.
Ik voelde mijn hart stoppen.
— Een tweede baby?
— Ja.
— Maar dat kan niet.
Daniel antwoordde zacht:
— Dat dachten wij ook.
Hij stuurde mij een foto.
Ik keek ernaar.
Een oud formulier.
Twee namen.
Twee geboorten.
Twee kinderen.
Maar slechts één kind was ooit officieel geregistreerd.
Onder het tweede kind stond:
"Overgedragen aan voogd."
Daaronder stond een naam.
Ik las hem drie keer.
Mijn lichaam verstijfde.
Thomas Vermeer.
Ik keek naar de deur.
Thomas stond daar.
En aan zijn gezicht zag ik dat hij wist dat ik het document had gelezen.
