DEEL 18 — DE ERFENIS VAN NEGEN MILJARD
“De eigenaar?”
Mijn stem trilde.
Jonathan glimlachte.
“Je hebt twaalf jaar geleefd zonder te weten wie je werkelijk bent.”
Daniel stond tussen ons in.
“Ga weg, Jonathan.”
“Je hebt haar al genoeg voorgelogen.”
“Ze is mijn dochter.”
“Precies.”
Jonathan keek naar mij.
“En daarom is zij gevaarlijk.”
Miller richtte zijn wapen.
“Handen waar ik ze kan zien.”
Jonathan lachte.
“Je denkt dat een pistool iets verandert?”
“Probeer het maar.”
Jonathan stak zijn handen omhoog.
“Rustig.”
Maar toen hoorde ik buiten motoren.
Meerdere.
Thomas keek naar het raam.
“Ze zijn met meer.”
Jonathan glimlachte.
“Mijn mensen.”
Daniel keek naar mij.
“Eleanor, luister goed.”
“Wat?”
“Je moet vertrekken.”
“Nee.”
“Nu.”
“Ik ga nergens heen.”
“Als je hier blijft, gebruiken ze jou om iedereen te doden.”
Jonathan zei:
“Hij heeft gelijk.”
Ik keek naar hem.
“Waarom wil je mij?”
“Omdat jouw vader een fout heeft gemaakt.”
“Welke?”
“Hij heeft jou alles nagelaten.”
“Wat?”
Jonathan haalde een document tevoorschijn.
“De controle over het Whitmore Trust.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Dat bestaat niet meer.”
Jonathan lachte.
“Dat is wat jij denkt.”
Hij gaf het document aan mij.
Mijn naam stond erop.
ELEANOR WHITMORE — ULTIMATE BENEFICIARY
Ik keek naar Daniel.
“Waarom heb je me dit nooit verteld?”
“Omdat ik niet wilde dat je doelwit werd.”
“En toch ben ik dat geworden.”
Hij zweeg.
Jonathan zei:
“Je vader heeft een rekening geopend voordat jij geboren werd.”
“Hoeveel?”
“Negen miljard.”
Ik keek hem aan.
“Dat geld is niet van mij.”
“Juridisch wel.”
“Waar komt het vandaan?”
“Van bedrijven die jouw vader controleerde.”
Miller pakte het document.
“Dit is gigantische fraude.”
Jonathan knikte.
“Dat is waarom iedereen je wilde vinden.”
“Richard?”
“Een pion.”
“Adrian?”
“Een pion.”
“Thomas?”
Jonathan keek naar hem.
“Een gebroken pion.”
Thomas balde zijn vuisten.
“Je hebt mijn vrouw gebruikt.”
Jonathan glimlachte.
“En het werkte.”
Ik keek naar Daniel.
“En jij?”
Jonathan antwoordde:
“Daniel was de enige die niet te koop was.”
Daniel keek naar mij.
“Daarom moest ik verdwijnen.”
Plotseling klonk er buiten een schot.
Het magazijn trilde.
Miller schreeuwde:
“Allemaal naar beneden!”
We doken achter de dozen.
Jonathan verdween door een zijdeur.
“Hij ontsnapt!”
Miller wilde achter hem aan.
Daniel hield hem tegen.
“Laat hem.”
“Waarom?”
“Omdat hij ons naar de echte locatie brengt.”
Ik keek naar Daniel.
“Welke locatie?”
“De hoofdkluis.”
Thomas begreep het.
“De rekening.”
Daniel knikte.
“Als Jonathan daar komt, kan hij alles overnemen.”
“Hoe?”
Daniel keek naar mij.
“Alleen jij kunt de kluis openen.”
Ik voelde paniek.
“Waarom ik?”
“Biometrische toegang.”
Jonathan had alles voorbereid.
Maar waarom?
Omdat mijn vader wist dat ik ooit zou moeten kiezen.
Niet voor geld.
Voor de waarheid.
We verlieten het magazijn via een achteruitgang.
Een uur later stonden we voor een oude bank in een verlaten wijk.
De bank leek al jaren gesloten.
Daniel liep naar een verborgen deur.
Ik legde mijn hand op een scanner.
Het licht werd groen.
De deur ging open.
Binnen was een enorme kluis.
Miller keek om zich heen.
“Dit is krankzinnig.”
Thomas fluisterde:
“Hoeveel staat hier?”
Daniel keek naar het scherm.
“Niet negen miljard.”
Ik keek hem aan.
“Hoeveel dan?”
Hij drukte op een knop.
Het saldo verscheen.
€12.847.291.003,17
Ik kon niet spreken.
Connor keek naar het scherm.
“Papa…”
Daniel sloot zijn ogen.
“Dit was precies waarom ik wilde dat je het nooit wist.”
Toen verscheen er een nieuw bericht op het scherm.
TRANSFER INITIATED.
Miller schrok.
“Wat gebeurt er?”
Daniel keek naar mij.
“Iemand haalt het geld weg.”
“Wie?”
Het scherm toonde een naam.
JONATHAN WHITMORE.
Maar daaronder stond een tweede naam.
ELEANOR WHITMORE.
Mijn bloed werd koud.
“Dat kan niet.”
Daniel keek naar mij.
“Je hebt de overdracht geactiveerd.”
“Ik heb niets gedaan.”
“Jawel.”
“Wat?”
Daniel wees naar mijn hand.
Op mijn vinger zat een klein rood lampje.
Een sensor.
“Jonathan heeft je gevolgd.”
En toen verscheen op het scherm:
TRANSFER COMPLETE — €12.847.291.003,17
Het hele bedrag was verdwenen.
* * *
* * *
