DEEL 5 — DE NACHT WAARIN ALLES VERANDERDE
Mijn handen begonnen te trillen toen ik naar de foto keek.
Het was James.
Mijn kleine jongen.
Slapend in mijn armen.
Gefotografeerd door iemand die buiten ons huis stond.
“Declan…”
Mijn stem brak.
Hij pakte mijn telefoon vast en zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
De woede in zijn ogen was anders dan vroeger.
Dit keer was het geen trots.
Geen ego.
Het was angst.
Voor zijn zoon.
“Bel de politie,” zei hij zacht.
Ik keek hem verbaasd aan.
“Maar wat als ze te laat zijn?”
Declan keek mij recht aan.
“Dan zorg ik ervoor dat niemand ooit meer bij jullie komt.”
Voor het eerst geloofde ik hem.
Niet omdat hij een miljardair was.
Maar omdat hij eindelijk begreep wat hij kon verliezen.
Victoria liep langzaam naar ons toe.
“Ik weet wie de foto heeft gestuurd.”
Iedereen keek naar haar.
“Wie?”
Ze aarzelde.
“Een man die voor de familie Rowan werkte.”
Declans ogen vernauwden zich.
“Marcus?”
Victoria knikte.
“Hij was de enige die wist van het testament.”
Declan vloekte zacht.
“Hij zou nooit alleen handelen.”
Toen hoorden we opnieuw geluid buiten.
Een auto.
Dezelfde plek.
Dezelfde straat.
Declan deed het licht uit.
We stonden allemaal stil.
Zelfs James werd wakker en begon zacht te huilen.
Ik hield hem stevig vast.
Toen kwam er een bericht binnen op Declans telefoon.
Geen nummer.
Geen naam.
Alleen een zin:
“Geef de jongen aan ons, en niemand hoeft gewond te raken.”
Declan keek naar mij.
Naar James.
En toen naar de voordeur.
Hij liep ernaartoe.
“Wat ga je doen?” fluisterde ik.
Hij draaide zich om.
Zijn ogen waren vastberaden.
“Ik ga mijn zoon beschermen.”
Maar voordat hij de deur bereikte…
hoorden we glas breken aan de achterkant van het huis.
Iemand was al binnen.
En die persoon kwam niet voor geld.
Hij kwam voor James.
