DEEL 3 — DE VIJAND DIE MIJN ZOON WILDE AFNEMEN
Declan las de brief opnieuw.
Langzaam.
Alsof hij hoopte dat de woorden zouden veranderen.
Maar dat deden ze niet.
Zijn vingers trilden.
“Dit kan niet waar zijn…”
Ik keek naar hem.
“Wat staat erin?”
Hij keek op.
Zijn ogen waren anders dan een paar minuten geleden.
Niet langer boos.
Maar bezorgd.
“Het gaat over mijn vader.”
Ik verstijfde.
Declans vader was jaren geleden overleden.
Een man waar hij zelden over sprak.
“Wat heeft hij ermee te maken?”
Declan slikte.
“Mijn vader had vijanden. Mensen die het familiebedrijf wilden overnemen.”
Victoria keek naar de grond.
“En toen jij met Emily trouwde… werd zij een doelwit.”
Mijn hart stopte even.
“Dus dit ging nooit alleen over de familie?”
Victoria schudde langzaam haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek naar James.
“Het ging om de erfgenaam.”
Declan keek naar zijn zoon.
“Mijn zoon…”
Victoria knikte.
“Als mensen wisten dat jij een kind had, zouden ze weten wie ooit alles zou erven.”
De kamer werd stil.
Ik voelde woede opkomen.
“Dus je liet mij alleen omdat je dacht dat je hem beschermde?”
Victoria keek naar mij.
“Ik maakte de grootste fout van mijn leven.”
Maar excuses konden de maanden van eenzaamheid niet terugbrengen.
De slapeloze nachten.
De angst.
De bevalling zonder Declan naast mij.
Declan liep naar mij toe.
“Ik had er moeten zijn.”
Ik keek weg.
“Ja.”
Dat ene woord raakte hem harder dan een schreeuw.
Plotseling trilde zijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Hij nam op.
Niemand zei iets.
Alleen een korte opname speelde af.
Een mannenstem.
Rustig.
Koud.
“Gefeliciteerd, Declan. Je hebt eindelijk je zoon gevonden.”
Declans gezicht veranderde.
De stem ging verder.
“Maar nu weten wij ook waar hij is.”
De verbinding werd verbroken.
Niemand bewoog.
Toen klonk er buiten een geluid.
Een auto die langzaam stopte voor het huis.
Declan keek door het raam.
Zijn ogen werden donker.
Want iemand stond in de sneeuw.
Iemand die hij dacht nooit meer te zien.
En die persoon wist één ding:
James Rowan bestond.
En hij zou alles doen om hem te krijgen.
