DEEL 4 — DE MAN UIT HET VERLEDEN
Declan liep langzaam naar het raam.
Zijn gezicht werd bleek.
“Dat kan niet…”
Ik keek naar buiten.
De man stond nog steeds in de sneeuw.
Een lange jas.
Een koude glimlach.
En een blik die ik nog nooit eerder had gezien.
“Wie is dat?” vroeg ik.
Declan antwoordde niet.
Hij staarde alleen maar.
Toen fluisterde hij:
“Ethan.”
Victoria hield haar adem in.
“Hij had nooit terug mogen komen.”
Declan draaide zich om.
“Wie is Ethan?”
Zijn moeder keek naar de vloer.
“Je oudere halfbroer.”
De stilte die volgde voelde onwerkelijk.
“Mijn… wat?”
Victoria slikte.
“Jouw vader had een geheim leven voordat hij jouw moeder ontmoette.”
Ik keek naar Declan.
Alles wat hij dacht te weten over zijn familie begon uit elkaar te vallen.
De voordeur werd plotseling opengeduwd.
Ethan stapte naar binnen alsof hij welkom was.
“Goedenavond, kleine broer.”
Declans ogen werden donker.
“Wat wil je?”
Ethan glimlachte.
“Ik wil alleen wat altijd van mij had moeten zijn.”
Zijn blik gleed naar James.
Mijn lichaam verstijfde.
Ik hield mijn zoon dichter tegen mij aan.
“Blijf uit de buurt van mijn kind.”
Ethan lachte zacht.
“Ons kind, eigenlijk.”
Declan zette een stap naar voren.
“Waar heb je het over?”
Ethan haalde een document uit zijn jas.
“Je vader liet een testament achter.”
Hij legde het op tafel.
“En daarin stond dat de volledige erfenis naar de eerste kleinzoon van de familie Rowan zou gaan.”
Declan keek naar James.
“Maar mijn zoon is nog maar een baby.”
“Precies,” zei Ethan.
“Een baby zonder bescherming.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Want nu begreep ik het.
Dit ging nooit alleen om geld.
Dit ging om macht.
Ethan keek naar mij.
“Jij hebt geen idee hoeveel mensen bereid zijn om alles te doen voor deze jongen.”
Declan ging voor mij staan.
Voor mij en James.
Voor het eerst sinds maanden zag ik de man terug op wie ik ooit verliefd was geworden.
Niet de miljardair.
Niet de zakenman.
Maar de vader.
“Je komt niet bij mijn zoon in de buurt.”
Ethan glimlachte.
“Dat dacht ik al.”
Hij liep naar de deur.
Maar voordat hij vertrok, draaide hij zich nog één keer om.
“Geniet van deze kerstnacht, Declan.”
“Want morgen begint de strijd.”
Toen de deur dichtviel, keek Declan naar mij.
Zijn stem was zacht.
“Emily…”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij pakte mijn hand vast.
“Ik zweer je één ding.”
Hij keek naar James.
“Ik zal nooit meer verdwijnen.”
Maar op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Een bericht.
Slechts drie woorden:
“Hij is gevonden.”
En onder die woorden stond een foto.
Een foto van James.
Gemaakt vanuit de straat.
