DEEL 9 — DE LAATSTE GETUIGE
Het oude station was verlaten.
De klok boven de ingang stond stil.
23:17.
Ik liep naar binnen.
Thomas wilde achter me aan komen.
Ik hield hem tegen.
“Blijf buiten.”
“Absoluut niet.”
“Als dit een val is, moeten ze denken dat ik alleen ben.”
Hij keek me lang aan.
“Je lijkt steeds meer op je grootvader.”
“Is dat een compliment?”
“Ja.”
Ik liep verder.
Op het perron stond een man.
Grijs haar.
Donkere jas.
Zijn gezicht half verborgen in de schaduw.
“Robert?”
Hij draaide zich om.
Ik herkende hem van de foto.
Hij was ouder geworden.
Maar zijn ogen waren hetzelfde.
“Emma.”
“Je leeft.”
Hij glimlachte zwak.
“Dat is wat Willem wilde dat iedereen geloofde.”
“Waarom?”
“Omdat een dode getuige niets kan vertellen.”
Ik voelde woede.
“Vertel me dan alles.”
Robert keek achter me.
“Is je moeder hier?”
“Nee.”
Hij knikte.
“Goed.”
“Waarom?”
“Omdat zij een deel van de waarheid kent. Maar niet alles.”
“En mijn vader?”
“Je vader weet bijna alles.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Wie heeft mijn grootvader vermoord?”
Robert zweeg.
“Wie?”
“Willem heeft hem niet vermoord.”
Ik voelde een schok.
“Wat?”
“Hij wilde hem wel laten verdwijnen.”
“Wie deed het dan?”
Robert keek me recht aan.
“De man die jouw vader beschermde.”
“Wie?”
Hij haalde een oude envelop uit zijn jas.
“Dit vond ik op de dag dat je grootvader stierf.”
Ik opende hem.
Binnen zat een bankafschrift.
Daarop stond een enorme overboeking.
€11.800.000.
De begunstigde was een bedrijf.
Ik kende de naam.
Van Dijk Holdings.
“Dat is papa's bedrijf.”
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Dat bedrijf was van je grootvader.”
“Maar papa heeft het overgenomen.”
“Dat dacht iedereen.”
Robert haalde een tweede document tevoorschijn.
“Je grootvader heeft nooit afstand gedaan van de aandelen.”
Ik las het document.
Daar stond mijn naam.
Emma van Dijk — erfgenaam van 72% van de aandelen.
Ik keek hem aan.
“Waarom wist ik hier niets van?”
“Omdat je vader de documenten heeft verborgen.”
“En mijn moeder?”
“Zij wist ervan.”
Ik sloot mijn ogen.
Opnieuw dat gevoel.
Nog een leugen.
Nog een geheim.
“Waarom heeft mijn moeder me nooit verteld dat ik eigenaar was?”
“Omdat ze bang was dat Willem je zou laten verdwijnen.”
Ik keek op.
“Wat?”
Robert werd ernstig.
“Je vader heeft meer mensen laten verdwijnen dan je denkt.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
“Getuigen.”
“En jij?”
“Ik was de volgende.”
“Maar waarom ben je teruggekomen?”
Hij keek naar de envelop.
“Omdat ik beloofd heb je grootvader iets te geven als jij ooit volwassen genoeg was om het te begrijpen.”
Hij gaf me een klein USB-station.
“Wat staat erop?”
“De waarheid.”
“Over papa?”
“Over iedereen.”
Ik stopte het in mijn zak.
“Wie heeft opa vermoord?”
Robert keek naar de ingang van het station.
“Je moet begrijpen dat je grootvader niet zomaar is vermoord.”
“Wat bedoel je?”
“Hij heeft zichzelf opgeofferd.”
Ik begreep er niets van.
“Waarom zou hij dat doen?”
“Omdat hij wist dat jij anders het volgende slachtoffer zou worden.”
Op dat moment hoorden we voetstappen.
Robert verstijfde.
“Je moet gaan.”
“Wie komt eraan?”
“Willem.”
Ik draaide me om.
Aan het einde van het perron stond mijn vader.
Alleen.
Zijn gezicht was kalm.
Te kalm.
“Emma.”
Ik liep achteruit.
“Papa.”
Hij keek naar Robert.
“Je had weg moeten blijven.”
Robert zei niets.
Mijn vader keek vervolgens naar mij.
“Je hebt geen idee wat je hebt geopend.”
“Dan leg het me uit.”
Hij kwam dichterbij.
“Je grootvader was geen held.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat was hij dan?”
“Een man die bereid was alles te vernietigen om jou te beschermen.”
“Dat geloof ik niet.”
“Dat moet je.”
“Waarom?”
Mijn vader keek me aan.
“Want als je die USB opent, ontdek je waarom je grootvader werkelijk stierf.”
Hij draaide zich om.
“En dan zul je ook ontdekken dat je moeder al die jaren niet alleen bang was voor mij.”
Ik keek naar mijn moeder, hoewel ze niet aanwezig was.
“Voor wie dan?”
Mijn vader glimlachte bitter.
“Voor jou.”
Toen liep hij weg.
Robert keek me aan.
“Open die USB niet hier.”
“Waarom?”
“Omdat zodra je ziet wat erop staat, er geen weg terug meer is.”
Ik keek naar de kleine zwarte USB in mijn hand.
Ik wist dat hij gelijk had.
Maar ik wist ook dat ik niet langer kon leven met halve waarheden.
Die nacht opende ik het bestand.
En na drie minuten stopte ik met ademen.
Op het scherm verscheen een oude video.
Mijn grootvader zat voor de camera.
Maar naast hem zat iemand die ik nooit had verwacht.
Mijn vader.
En mijn vader zei in de video slechts één zin:
“Als Emma ooit achter de waarheid komt, moeten we haar tegenhouden.”
