DEEL 3 — DE KAMER ACHTER DE MUUR
“Brenda.”
Shawns stem was laag.
“Waar is papa?”
Zijn zus bleef op de grond zitten.
Ze antwoordde niet.
De onbekende man liep naar de muur en drukte op een klein metalen plaatje.
Een verborgen deur sprong open.
Achter de muur bevond zich een tweede ruimte.
Groter.
Kouder.
Vol met dozen, documenten en oude apparatuur.
Shawn liep naar binnen.
“Wat is dit?”
“Je vader heeft dit achttien jaar geleden gebouwd,” zei de man.
“Waarom?”
“Omdat hij ontdekte dat iemand uit jullie familie geld stal.”
Shawn keek hem aan.
“Wie?”
De man keek naar Brenda.
“Dat weet je zus.”
“Brenda?”
Ze stond langzaam op.
“Het begon met papa's supermarkt.”
Shawn fronste.
“Wat bedoel je?”
“Je dacht dat onze ouders arm waren.”
“Dat waren ze ook.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ze deden alsof.”
Shawn keek rond.
“Waarom?”
“Omdat papa jarenlang geld verborgen hield.”
“Hoeveel?”
Brenda keek hem aan.
“Meer dan genoeg om iedereen in deze stad te kopen.”
Shawn voelde ongeloof.
“Dat slaat nergens op.”
De onbekende man pakte een map.
“Je vader was geen gewone winkelier.”
Hij opende de map.
Binnen lagen oude bankafschriften, eigendomsakten en foto's.
Shawn zag de naam van zijn vader op documenten die betrekking hadden op verschillende bedrijven.
“Wat is dit?”
“Investeringen.”
“Papa?”
“Je vader had tientallen jaren geleden een zakenpartner.”
De man legde een foto op tafel.
Daarop stonden drie mannen.
Don Miller.
Een jongere man die Shawn niet kende.
En een derde persoon.
Een vrouw.
Shawn boog zich voorover.
“Wie is zij?”
Brenda keek weg.
“Onze tante.”
Shawn staarde haar aan.
“Welke tante?”
“We hebben haar nooit ontmoet.”
“Waarom niet?”
“Omdat papa zei dat ze dood was.”
De onbekende man schudde zijn hoofd.
“Dat was een leugen.”
Shawn keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat zij degene was die achter het geld aanzat.”
Er viel een lange stilte.
Toen vroeg Shawn:
“Waar zijn mijn ouders?”
De man wees naar een monitor.
Hij zette een oude opname aan.
Het beeld was korrelig.
Een camera toonde de keuken.
Shawn zag zijn vader aan tafel zitten.
Zijn moeder stond achter hem.
De opname was duidelijk enkele maanden oud.
Don keek recht in de camera.
“Als Shawn ooit thuiskomt, moet hij weten dat Brenda niet de persoon is die hij denkt dat ze is.”
Shawn draaide zich naar zijn zus.
Brenda sloot haar ogen.
Op de opname ging zijn vader verder.
“Brenda heeft ons geholpen. Maar ze heeft ook fouten gemaakt.”
Shawn keek verbaasd.
“Wat voor fouten?”
De opname stopte.
De man keek naar Shawn.
“De rest zit op een andere opname.”
“Laat die zien.”
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat de opname verdwenen is.”
“Door wie?”
“Door degene die je ouders heeft meegenomen.”
Shawn voelde woede opkomen.
“Je zei dat mijn vader leefde.”
“Dat doet hij.”
“Waar?”
“Dat weet ik niet.”
“Wat weet je dan wel?”
De man haalde een sleutel uit zijn jas.
“Je vader heeft me deze gegeven.”
Hij legde hem op tafel.
“Hij zei dat jij hem nodig zou hebben.”
Shawn pakte de sleutel.
Op het metalen plaatje stond één woord:
MILLER FARM.
“Dit is ons landgoed.”
“Niet helemaal.”
De man pakte een tweede document.
“Onder jullie land ligt nog een perceel.”
Shawn keek naar de kaart.
Een gedeelte van het terrein stond rood gemarkeerd.
“Dit bestaat niet.”
“Officieel niet.”
Brenda fluisterde:
“Daar is hij.”
Shawn keek haar aan.
“Wie?”
Ze begon opnieuw te huilen.
“De man die onze familie al twintig jaar bedreigt.”
Plotseling klonk boven hen een harde klap.
Iedereen verstijfde.
De onbekende man doofde onmiddellijk de lamp.
“Geen geluid.”
Ze hoorden voetstappen boven de keuken.
Een deur ging open.
Toen hoorde Shawn een mannenstem.
“Shawn?”
Hij kende deze stem niet.
“Hij is beneden.”
Brenda legde haar hand voor haar mond.
De onbekende man fluisterde:
“Ze hebben ons gevonden.”
Shawn keek naar de verborgen deur.
“Hoe komen we hieruit?”
De man wees naar een smalle doorgang achter de dozen.
“Via de oude tunnel.”
Ze begonnen te lopen.
Boven hen werden deuren opengetrokken.
Voetstappen kwamen dichterbij.
Toen klonk een stem.
“Brenda! Ik weet dat je beneden bent!”
Brenda bevroor.
Shawn keek naar haar.
“Wie is dat?”
Ze fluisterde:
“Onze oom.”
“Thomas?”
“Thomas junior.”
Shawn keek haar verbaasd aan.
“Maar jij zei dat hij met onze ouders op reis was.”
Brenda knikte.
“Ik loog.”
De stem boven hen werd harder.
“Brenda! Je broer mag niet weten wat er achter de tunnel ligt!”
Shawn keek naar de donkere doorgang.
“Wat ligt daar?”
Brenda antwoordde:
“De reden waarom papa al die jaren bang was.”
Ze liepen verder.
Na ongeveer honderd meter kwamen ze bij een metalen deur.
De onbekende man gebruikte de sleutel.
De deur ging open.
Aan de andere kant lag een kleine kamer.
Er stond één stoel.
Op die stoel lag een mobiele telefoon.
Shawn pakte hem op.
Het scherm lichtte op.
Er was één nieuw bericht.
Van: Papa.
Shawn hield zijn adem in.
Hij opende het bericht.
Shawn, als je dit leest, ben ik waarschijnlijk niet meer in staat om zelf met je te praten.
Daaronder stond slechts één zin:
Zoek naar de vrouw die beweert dat ze onze tante is.
Shawn keek naar Brenda.
“Onze tante leeft.”
Brenda knikte.
“Ja.”
“En ze weet waar papa is?”
“Ja.”
“Waar is ze?”
Brenda keek naar de deur achter hen.
“Ze is dichterbij dan je denkt.”
Toen hoorden ze achter de metalen deur drie kloppen.
Tok.
Tok.
Tok.
Shawn keek naar de onbekende man.
Hij werd lijkbleek.
“Dat kan niet.”
“Wat?”
De man fluisterde:
“Die kloppen…”
Hij keek naar Brenda.
“Dat was het teken van je vader.”
