DEEL 15 — De kleindochter van de onbekende man
De man bleef in de deuropening staan.
Niemand bewoog.
Mijn grootvader keek alsof hij een spook zag.
“Jij…”
De onbekende man glimlachte.
“Ja.”
Alexander richtte zijn wapen op hem.
“Blijf staan.”
De man keek hem aan.
“Je lijkt op je vader.”
Alexander verstijfde.
“Ken je mijn vader?”
“Beter dan jij denkt.”
Mijn grootvader stapte naar voren.
“Dit eindigt hier.”
De man lachte.
“Voor jou misschien.”
Hij keek naar Lily.
“Maar niet voor haar.”
Ik trok mijn dochter dichter tegen me aan.
“Wie ben je?”
Hij keek me rustig aan.
“Mijn naam is Jonathan Reed.”
Alexander werd lijkbleek.
“Mijn oom…”
Jonathan knikte.
“De oudste zoon.”
Mijn grootvader zei niets.
Ik keek naar hem.
“Jij zei dat Alexander de laatste erfgenaam was.”
“Dat was hij.”
Jonathan glimlachte.
“Totdat mijn dochter werd geboren.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Je dochter?”
Hij keek naar mij.
“Nee.”
Toen keek hij naar Lily.
“Mijn kleindochter.”
Mijn gedachten tolden.
“Maar hoe?”
Alexander begreep het eerder dan ik.
“Wacht…”
Jonathan keek naar hem.
“Jij bent niet de vader van Lily.”
Alexander verstijfde.
“Wat zeg je?”
Jonathan keek naar mij.
“De vrouw die je moeder heeft verteld dat Alexander haar vader was…”
Hij wees naar Patricia.
“…heeft gelogen.”
Patricia begon te huilen.
“Nee.”
Alexander draaide zich naar haar om.
“Wat heb je gedaan?”
Patricia zakte bijna door haar knieën.
“Ik had geen keuze.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Patricia…”
“Ik wilde haar beschermen!”
Ik keek naar Lily.
“Wie is haar vader?”
Niemand antwoordde.
Jonathan zei:
“Dat is de verkeerde vraag.”
“Welke vraag moet ik dan stellen?”
“Wie heeft haar gemaakt?”
Ik voelde een rilling.
Jonathan keek naar mijn grootvader.
“Hij.”
Mijn grootvader sloot zijn ogen.
“Niet opnieuw.”
“Je hebt haar moeder jarenlang gemanipuleerd.”
“Dat was noodzakelijk.”
“Je hebt haar genetische gegevens gebruikt.”
“Om haar te beschermen.”
“Je hebt haar vader laten verdwijnen.”
“Hij zou haar vernietigen.”
Jonathan lachte.
“En nu wil je haar opnieuw gebruiken.”
Ik keek naar mijn grootvader.
“Wat bedoelt hij?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Lily is geboren uit een experiment.”
Mijn wereld leek stil te vallen.
“Welk experiment?”
“Genesis.”
“Ze is een experiment?”
“Nee.”
Hij keek naar haar.
“Ze is het bewijs dat het experiment werkte.”
Ik voelde tranen.
“Wat hebben jullie met mijn kind gedaan?”
Mijn grootvader keek me aan.
“Bij haar geboorte is een genetische sleutel ingebracht.”
“Hoe?”
“Via haar biologische vader.”
Ik keek naar Alexander.
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik wist niets.”
Jonathan zei:
“Omdat jij nooit haar echte vader bent geweest.”
De kamer werd stil.
Toen keek hij naar mij.
“Maar jij bent wel haar moeder.”
Ik knikte langzaam.
“Dat weet ik.”
“En daarom ben jij ook onderdeel van Genesis.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Hoe?”
Jonathan haalde een oud document uit zijn jas.
Hij legde het op tafel.
Mijn naam stond erop.
SUBJECT 01 — EMILY MILLER.
Daaronder stond:
GENETIC COMPATIBILITY: 100%.
Mijn handen trilden.
“Dit is mijn dossier.”
Mijn grootvader knikte.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jij vóór Lily werd getest.”
Ik keek hem aan.
“Getest waarvoor?”
“Om te bepalen of jouw lichaam de sleutel kon dragen.”
“En?”
Hij keek naar Lily.
“Je was compatibel.”
Ik voelde me misselijk.
“Dus Lily…”
“Is de tweede generatie.”
Jonathan vulde hem aan:
“En daarom is zij veel krachtiger dan jij.”
Lily keek naar haar hand.
Het blauwe licht werd feller.
Dr. Blake begon achteruit te lopen.
Jonathan keek naar hem.
“Je hebt lang genoeg voor hem gewerkt.”
Dr. Blake antwoordde:
“Ik had geen keuze.”
“Niemand heeft ooit een keuze als ze bang genoeg worden gemaakt.”
Plotseling klonk er een enorme explosie boven ons.
Stof viel van het plafond.
De politie stormde het gebouw binnen.
“POLITIE! LAAT JE WAPENS VALLEN!”
Iedereen begon door elkaar te roepen.
Alexander pakte Lily vast.
“Kom!”
Ik rende achter hen aan.
Mijn grootvader bleef staan.
Jonathan liep naar hem toe.
“Het is voorbij.”
Mijn grootvader glimlachte.
“Nee.”
Hij keek naar mij.
“Nu begint het pas.”
Hij drukte op een knop.
Alle schermen sprongen tegelijk aan.
Op ieder scherm verscheen dezelfde boodschap:
GENESIS PROTOCOL — FINAL PHASE
Mijn telefoon begon te trillen.
Eén bericht.
Afzender onbekend.
JE HEBT JE DOCHTER GERED.
Een tweede bericht volgde.
MAAR JE HEBT NOG NIET ONTDEKT WAAROM ZE GEBOREN IS.
Toen verscheen een derde bericht.
Een foto.
Van mij.
Met Lily.
Maar de foto was genomen voordat Lily geboren was.
Ik keek naar de datum.
Drie jaar eerder.
Mijn adem stokte.
Dat kon niet.
Ik keek naar Jonathan.
“Wie heeft deze foto gemaakt?”
Hij keek me aan.
“Dat is precies wat je morgen moet ontdekken.”
“Waarom morgen?”
Hij wees naar het scherm.
Een aftelklok verscheen.
23:59:59
23:59:58
23:59:57
Mijn grootvader glimlachte.
“Als de klok nul bereikt…”
Hij keek naar Lily.
“…zal iedereen weten wie ze werkelijk is.”
Ik pakte mijn dochter steviger vast.
“En wat gebeurt er dan?”
Mijn grootvader antwoordde:
“Dan begint de jacht.”
De klok telde verder.
23:59:41
En ergens buiten het gebouw ging een telefoon over.
Een stem nam op.
“Ze hebben haar gevonden.”
Een andere stem antwoordde:
“Mooi.”
“Wat moeten we doen?”
Er viel een lange stilte.
Toen kwam het antwoord:
“Breng haar naar mij.”
En niemand in de kelder wist nog…
dat de persoon aan de andere kant van de lijn al die jaren veel dichterbij was geweest dan we ooit hadden kunnen vermoeden.
