DEEL 14 — De man achter Project Genesis
Niemand bewoog.
Lily wees naar de trap.
“Hij staat daar.”
Alexander keek omhoog.
“Er staat niemand.”
“Wel.”
Mijn dochter klemde zich aan mijn hand vast.
“Hij kijkt naar mij.”
Daniel liep naar de trap.
Zijn zaklamp bewoog langzaam omhoog.
Leeg.
Geen persoon.
Geen beweging.
Maar toen hoorden we een stem.
“Kinderen zien soms dingen die volwassenen weigeren te zien.”
Mijn bloed werd koud.
Alexander richtte zijn wapen.
“Wie ben je?”
Een oude man verscheen bovenaan de trap.
Ik kende hem.
Niet persoonlijk.
Maar van een foto.
Mijn grootvader.
Hij glimlachte.
“Dag, Emily.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Papa…”
Hij keek naar haar.
“Marianne.”
“Je bent dood.”
“Dat was noodzakelijk.”
Patricia zette een stap achteruit.
“Hoe leef je nog?”
Mijn grootvader glimlachte.
“Door ervoor te zorgen dat niemand ooit wist waar ik was.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Jij hebt ons allemaal gebruikt.”
“Natuurlijk.”
Hij keek naar Lily.
“Maar het werkte.”
Ik trok Lily achter me.
“Blijf bij haar vandaan.”
Hij keek me rustig aan.
“Je hebt mijn ogen.”
“Jij hebt mijn leven vernietigd.”
“Nee.”
Hij wees naar Lily.
“Ik heb jouw leven voorbereid.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat jij de enige was die Genesis kon voortzetten.”
Alexander schreeuwde:
“Ze is geen onderdeel van jouw experiment!”
Mijn grootvader keek hem aan.
“Jij hebt nooit begrepen wat ze werkelijk is.”
Alexander liep naar voren.
“Ze is mijn dochter.”
“Dat is biologisch gezien waar.”
“En daarom bescherm ik haar.”
“Je beschermt haar tegen de verkeerde vijand.”
Mijn grootvader drukte op een afstandsbediening.
Een scherm achter hem lichtte op.
Daarop verschenen honderden namen.
“Dit zijn de mensen die Project Horizon hebben gebruikt.”
Bankiers.
Ministers.
Wetenschappers.
Militaire leiders.
“Zij hebben miljoenen mensen gemanipuleerd.”
Hij keek naar mij.
“Genesis was bedoeld om ze allemaal bloot te leggen.”
Ik lachte bitter.
“En daarvoor moest je mijn dochter gebruiken?”
“Niet gebruiken.”
Hij glimlachte.
“Beschermen.”
“Je blijft dat woord gebruiken.”
“Omdat het waar is.”
Hij wees naar Lily.
“Zolang Genesis actief is, kan niemand haar identificeren.”
Alexander keek naar het scherm.
“Maar als haar genetische sleutel wordt geactiveerd…”
“Dan wordt het volledige archief geopend.”
Mijn moeder fluisterde:
“Daarom wilde je haar.”
“Ja.”
Ik keek naar mijn grootvader.
“Waarom heb je Lily dan laten verdwijnen?”
“Om haar veilig te houden.”
“Je hebt haar haar hele leven gevolgd.”
“Dat moest.”
“En waarom heeft Patricia geprobeerd haar te doden?”
Mijn grootvader keek naar Patricia.
“Dat heeft zij niet gedaan.”
Patricia verstijfde.
“Wat?”
“Jij hebt alleen geprobeerd haar te beschermen.”
Ik keek naar Patricia.
“Is dat waar?”
Ze begon te huilen.
“Ja.”
“Waarom heb je dan gelogen?”
“Omdat ik wist dat niemand me zou geloven.”
Mijn grootvader liep langzaam naar ons toe.
“De persoon die Lily in het ziekenhuis vergiftigde…”
Hij keek naar Daniel.
“…was iemand die je vertrouwde.”
Iedereen keek naar Daniel.
Hij werd bleek.
“Wat bedoel je?”
Mijn grootvader glimlachte.
“Vraag hem wie hij tien jaar geleden heeft ontmoet.”
Ik keek naar Daniel.
“Daniel?”
Hij zweeg.
“Wie?”
Hij keek uiteindelijk naar mijn moeder.
“Alexander's broer.”
Ik verstijfde.
“Hij had een broer?”
Alexander antwoordde:
“Ja.”
“Waar is hij?”
Niemand antwoordde.
Mijn grootvader zei:
“Hier.”
De kelderdeur achter ons ging open.
Een man stapte binnen.
Ik herkende zijn gezicht.
Mijn eigen huisarts.
Dr. Blake.
Mijn mond viel open.
“Jij…”
Hij glimlachte.
“Ik wilde alleen maar helpen.”
Alexander richtte zijn wapen op hem.
“Jij hebt haar vergiftigd.”
“Nee.”
Dr. Blake keek naar Lily.
“Ik heb haar voorbereid.”
“Waarop?”
“Op het moment dat haar sleutel zou ontwaken.”
Mijn grootvader knikte.
“Precies.”
Plotseling klonk buiten sirenes.
De politie had het gebouw omsingeld.
Dr. Blake keek naar de uitgang.
“Ze zijn te vroeg.”
Mijn grootvader keek naar Lily.
“Dan moeten we sneller zijn.”
Hij pakte een klein apparaat.
Het begon te zoemen.
Lily greep mijn hand.
“Mama…”
“Wat?”
“Ik hoor hem.”
“Wie?”
Ze keek naar mijn grootvader.
“Nee.”
Ze wees naar Dr. Blake.
“De andere man.”
Dr. Blake verstijfde.
Mijn grootvader draaide zich naar hem om.
“Welke andere man?”
Lily begon te huilen.
“Hij zegt dat hij hier niet alleen is.”
Plotseling ging het licht uit.
Een harde knal.
Toen stilte.
Toen een stem uit de duisternis.
Niet van mijn grootvader.
Niet van Dr. Blake.
Niet van Alexander.
Een onbekende mannenstem zei:
“Genesis is nooit door zeven mensen gebouwd.”
Mijn grootvader werd lijkbleek.
De stem vervolgde:
“Er waren er acht.”
Alexander keek naar hem.
“Wie?”
Mijn grootvader antwoordde niet.
De onbekende stem lachte.
“Hij heeft jullie al die jaren laten geloven dat hij de oprichter was.”
Een rood lampje begon te knipperen.
Op het scherm verscheen:
PROJECT GENESIS — ORIGINAL CREATOR: UNKNOWN
Daaronder verscheen een tweede regel.
STATUS: ACTIVATED
Lily's hand begon fel blauw te gloeien.
En mijn grootvader fluisterde:
“Dat kan niet…”
Toen hoorde ik achter mij een deur opengaan.
Ik draaide me om.
Een man stond in de deuropening.
Hij keek rechtstreeks naar mij.
Toen naar Lily.
En zei:
“Eindelijk heb ik mijn kleindochter gevonden.”
