DEEL 9 — Mijn dochter droeg een geheim dat ze zelf niet kende
Sophie bleef huilen.
“Ik heb niets gedaan.”
“Ik weet het.”
“Maar waarom noemde papa mijn naam?”
Thomas keek naar de computer.
“Omdat hij waarschijnlijk wist dat iemand jou gebruikte.”
“Wie?”
“Dat moeten we ontdekken.”
We bekeken de video opnieuw.
Deze keer lette ik op alles.
Michaels houding.
Zijn ogen.
De documenten op zijn bureau.
Toen zag ik iets.
Achter hem stond een map.
Op de voorkant stond:
PROJECT SOPHIE.
Ik stopte de video.
“Daar.”
Thomas kwam dichterbij.
“Dat is het.”
We zochten de map tussen de documenten die Michael had achtergelaten.
Na enkele minuten vonden we hem.
Binnen zat een medisch dossier.
Sophie pakte het.
“Waarom heb ik een medisch dossier?”
Ze bladerde.
Toen werd ze bleek.
“Mam…”
Ik nam het papier over.
Er stond een datum.
De datum waarop Sophie was geboren.
Maar er stond iets anders.
Geboorteziekenhuis: onbekend.
“Dit klopt niet.”
Sophie keek me aan.
“Ik ben toch in Amsterdam geboren?”
“Dat dacht ik.”
Thomas schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat was wat jullie altijd verteld is.”
Hij haalde een tweede document tevoorschijn.
Daarin stond dat Sophie als baby tijdelijk onder een andere naam was geregistreerd.
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Waarom?”
Thomas keek naar mij.
“Omdat iemand haar wilde laten verdwijnen.”
“Wie?”
“Richard.”
Sophie stond op.
“Waarom zou hij mij willen?”
“Omdat hij wist dat jij de enige persoon was die later de controle over Anna's erfenis kon beïnvloeden.”
Ik begreep het.
Als mij iets zou overkomen, zou mijn vermogen naar Sophie gaan.
Maar als Sophie werd gemanipuleerd…
kon iemand via haar alles krijgen.
“Daniel wist dit.”
Thomas knikte.
“Waarschijnlijk.”
Sophie ging zitten.
“Maar ik heb hem nooit iets verteld.”
“Dat hoefde niet.”
“Wat bedoel je?”
“Hij had toegang tot jouw oude medische gegevens.”
Ik dacht aan het medicijn.
Aan de controle.
Aan de manier waarop Daniel Sophie jarenlang onzeker had gemaakt.
Hij had haar niet alleen bedrogen.
Hij had haar voorbereid.
Langzaam begreep ik wat Michael had geprobeerd te doen.
Hij wilde Sophie wakker maken.
Maar voordat hij dat kon…
werd hij vermoord.
Die nacht sliep niemand.
De volgende ochtend kregen we een telefoontje.
De advocaat van Daniel.
Hij wilde mij spreken.
Ik ging.
In de gevangenis zat Daniel achter glas.
Hij zag er ouder uit.
Veel ouder.
“Waarom wilde je me zien?”
Hij keek me lang aan.
“Je hebt geen idee hoe gevaarlijk je bent.”
“Ik ben achtenvijftig.”
“Precies.”
Hij lachte.
“Je denkt dat je gewonnen hebt omdat ik gevangen zit?”
“Je hebt Michael vermoord.”
“Ik heb Michael niet vermoord.”
“Het bewijs zegt van wel.”
Hij boog zich naar voren.
“Dat bewijs is echt.”
Ik zweeg.
“Maar het vertelt niet het hele verhaal.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat bedoel je?”
“Michael werd niet vermoord omdat hij je geld wilde beschermen.”
“Waarom dan?”
Daniel keek naar de bewakingscamera.
Toen fluisterde hij:
“Omdat hij ontdekte dat jij helemaal geen Parker bent.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Daniel glimlachte.
“Je vader heette Alexander Vance.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Je weet alleen wie hij volgens de documenten was.”
Hij stond op.
“Vraag Thomas wat er werkelijk gebeurde.”
Ik draaide me om.
“Wat bedoel je?”
Daniel keek me aan.
“Thomas was erbij toen je vader stierf.”
Mijn adem stokte.
Toen zei hij de woorden die ik nooit meer zou vergeten:
“En hij heeft je moeder nooit verteld dat Alexander die nacht nog leefde.”
