DEEL 10 — Mijn vader leefde nog toen iedereen dacht dat hij dood was
Ik reed rechtstreeks naar Thomas.
Hij zat al op mij te wachten.
“Daniel heeft gezegd dat jij erbij was.”
Thomas sloot zijn ogen.
“Hij heeft eindelijk besloten de waarheid te vertellen.”
“Leefde mijn vader nog?”
Thomas zei niets.
Dat was genoeg.
“Thomas!”
“Ja.”
Mijn stem brak.
“Mijn vader leefde nog.”
“Ja.”
“Waarom heb je mij dit nooit verteld?”
“Omdat je moeder mij smeekte.”
“Waarom?”
“Omdat Alexander zelf had gezegd dat je moest verdwijnen.”
Ik begreep er niets van.
Thomas vertelde dat Alexander die nacht niet door Richard was vermoord.
Hij was gewond geraakt.
Maar hij had nog geleefd.
Hij wist dat Richard hem wilde vinden.
Daarom liet hij iedereen geloven dat hij dood was.
“Waar is hij dan?”
Thomas keek naar mij.
“Dat is het probleem.”
“Wat?”
“Hij verdween.”
“Hoe?”
“Hij werd meegenomen.”
“Door wie?”
Thomas zweeg.
Ik pakte zijn arm.
“Je hebt mij mijn hele leven laten geloven dat mijn vader dood was!”
“Ik beschermde je.”
“Je beschermde een leugen!”
Hij begon te huilen.
“Je vader gaf me één opdracht.”
“Welke?”
“Als hij ooit terug zou komen, moest ik je vertellen dat hij nog leefde.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Is hij teruggekomen?”
Thomas knikte.
“Vier jaar geleden.”
Mijn adem stokte.
“Wanneer?”
“Vlak voordat Michael stierf.”
Alles viel op zijn plaats.
Michael had iemand ontmoet.
Iemand die hem informatie had gegeven.
Iemand die wist wat er met Alexander was gebeurd.
“Wie heeft hem ontmoet?”
Thomas keek naar mij.
“Michael.”
“Waar?”
“Een klein hotel in Antwerpen.”
Ik pakte meteen mijn telefoon.
Sophie belde.
“Mam?”
“Ik weet waar we moeten zijn.”
Diezelfde avond reden we naar Antwerpen.
Het hotel bestond nog.
De receptionist herinnerde zich Michael.
“Hij was hier met een oudere man.”
“Hoe oud?”
“Rond de tachtig.”
“Naam?”
De receptionist keek in het register.
Toen werd hij bleek.
“Alexander.”
Sophie greep mijn hand.
“Pap?”
We kregen een kamer toegewezen.
Daar lag nog een oude envelop.
Er stond:
Voor Anna.
Ik opende hem.
Een foto viel eruit.
Een man.
Ouder.
Grijs haar.
Maar ik herkende de ogen.
Mijn vader.
Op de achterkant stond:
“Ik heb je nooit verlaten.”
Daaronder stond een adres.
Een dorp in België.
We reden daarheen.
Het was bijna middernacht toen we aankwamen.
Een klein huis stond alleen aan het einde van een landweg.
Ik liep naar de deur.
Mijn hand trilde.
Ik klopte.
Geen antwoord.
Ik klopte opnieuw.
Toen hoorde ik voetstappen.
De deur ging open.
Een oude man stond voor mij.
Hij keek me aan.
Zijn ogen werden groot.
Ik kon niet ademen.
Hij fluisterde:
“Anna…”
Ik huilde.
“Papa?”
Hij zette een stap naar voren.
Toen zakte hij bijna in elkaar.
Sophie ving hem op.
En terwijl we hem naar binnen hielpen, zag ik op de tafel een document liggen.
Een document met mijn naam.
En onder mijn naam stond:
ERFGENAAM — 51% VAN VANCE HOLDINGS.
Mijn vader keek naar mij.
“Ze hebben je gevonden.”
“Wie?”
Hij keek naar Sophie.
Toen naar mij.
“De mensen die mij al veertig jaar proberen te vermoorden.”
Buiten klonk plotseling een auto die hard remde.
Mijn vader verstijfde.
“Ze zijn hier.”
