DEEL 4 — Mijn schoonzoon kende het geheim al
Sophie zei niets.
Ze keek me aan alsof ik zojuist de grond onder haar voeten had weggetrokken.
“Daniel?”
Ik knikte.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat Daniel van papa hield.”
“Dat dacht ik ook.”
“Je hebt het mis.”
“Misschien.”
Sophie stond op.
“Waarom zou Daniel papa iets aandoen?”
“Ik weet het niet.”
“Maar je hebt hem beschuldigd.”
“Nee.”
Ik wees naar de envelop.
“Je vader heeft hem verdacht.”
Sophie keek naar de envelop.
“Wat staat erin?”
“Dat weet ik niet.”
“Je hebt hem nooit gelezen?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat hij aan jou was gericht.”
Sophie opende de envelop.
Haar handen trilden.
Ze haalde een brief eruit.
We lazen samen.
“Lieve Sophie,”
“Als je deze brief ooit leest, betekent het dat je moeder eindelijk heeft verteld wie ze werkelijk is.”
Sophie keek kort naar mij.
Daarna las ze verder.
“Je moeder heeft je hele leven geprobeerd je te beschermen tegen één ding: mensen die dichtbij je komen vanwege geld.”
“Toen ik merkte dat iemand toegang probeerde te krijgen tot onze financiële systemen, heb ik onderzoek laten doen.”
“Ik ontdekte dat iemand binnen onze familie informatie doorgaf.”
Sophie hield haar adem in.
“Ik vermoed dat die persoon Daniel is.”
“Dat is onmogelijk,” fluisterde Sophie.
Ik zei niets.
Ze las verder.
“Maar ik heb geen bewijs.”
“Daarom heb ik een val opgezet.”
Mijn hart sloeg over.
Ik kende dit gedeelte niet.
Sophie las hardop:
“Ik heb drie verschillende verhalen verspreid over drie verschillende mensen.”
“Aan Anna vertelde ik dat een bepaald fonds werd verkocht.”
“Aan mijn advocaat vertelde ik dat ik een buitenlandse rekening wilde sluiten.”
“Aan Daniel vertelde ik dat ik een groot deel van Harrison Global aan Sophie wilde schenken.”
Sophie keek naar mij.
“Dus?”
“Lees verder.”
“Als er na mijn gesprek met Daniel iets gebeurt, weet ik dat hij betrokken is.”
De kamer werd stil.
Sophie keek me aan.
“Maar papa stierf de volgende dag.”
Ik knikte.
“Ja.”
Ze begon te huilen.
“Waarom heb je me dit nooit verteld?”
“Omdat ik geen bewijs had.”
“Maar je wist het!”
“Ik vermoedde het.”
“En je liet mij met hem trouwen?”
Ik voelde mijn hart breken.
“Ik wist het niet zeker.”
Sophie liep naar de andere kant van de kamer.
“Mijn God…”
“Daarom heb ik het dossier gemaakt.”
“Wat staat er nog meer in?”
Ik opende een tweede lade.
Daar lag een USB-stick.
“Je vader heeft alles opgeslagen.”
“Alles?”
“Telefoongesprekken. Banktransacties. E-mails.”
Sophie keek naar de stick.
“Waarom heb je dit niet aan de politie gegeven?”
“Omdat de bestanden versleuteld waren.”
“Kunnen we ze openen?”
“Nu wel.”
Ik stopte de USB-stick in de computer.
Een map verscheen.
PROJECT S.
Daarin stonden tientallen bestanden.
Ik klikte op het eerste audiofragment.
Een stem klonk door de kamer.
Daniel.
“Als je het geld niet vrijwillig overdraagt, zorg ik ervoor dat Sophie het krijgt.”
Een andere stem.
Mijn man.
“Je hebt het over mijn bedrijf alsof het van jou is.”
“Het zal uiteindelijk toch van Sophie zijn.”
“Niet zolang jij haar manipuleert.”
Daarna stilte.
Toen Daniel:
“Michael, je begrijpt niet hoe duur een gezin is.”
Mijn vingers werden koud.
Sophie keek naar mij.
“Hij wilde jouw geld.”
Ik knikte.
“En hij wist dat ik zou weigeren.”
We luisterden verder.
Daniel zei:
“Als jij morgen nog steeds weigert, zal Sophie horen wat je haar moeder al die jaren hebt aangedaan.”
Mijn hart stopte bijna.
Sophie keek me aan.
“Wat bedoelde hij?”
“Ik weet het niet.”
We speelden het laatste fragment.
Michael klonk vermoeid.
“Je zult haar niets vertellen.”
“Dat bepaal jij niet.”
“Ik zal haar beschermen.”
“Zelfs als dat betekent dat je sterft?”
Toen stopte de opname.
Sophie bedekte haar mond.
“Hij heeft papa bedreigd.”
“Ja.”
Op dat moment hoorden we boven een deur dichtslaan.
Sophie verstijfde.
“Daniel.”
Ik keek naar de camera's.
Op mijn scherm verscheen het beeld van de woonkamer.
Daniel stond daar.
Hij keek recht naar de camera.
Alsof hij wist waar die zat.
Toen glimlachte hij.
Mijn telefoon ging.
Een bericht.
Je had dit nooit aan Sophie moeten vertellen.
Sophie las het.
Haar gezicht werd bleek.
Nog een bericht kwam binnen.
Want nu moet ik ervoor zorgen dat niemand van jullie nog iets kan vertellen.
Ik stond op.
“Blijf hier.”
“Wat ga je doen?”
“De politie bellen.”
Maar voordat ik mijn telefoon kon pakken, ging boven het licht uit.
Daarna hoorde ik glas breken.
Sophie greep mijn arm.
“Mam…”
Ik keek naar de trap.
“Hij is binnen.”
