DEEL 5 — Derek had alles gepland… maar Margaret onthulde een waarheid die zelfs mijn vader verborgen had gehouden
De voordeur was nog maar net ingeslagen toen de voetstappen door de gang dreunden.
Derek was gekomen.
En hij was niet alleen.
Ik keek naar Margaret.
Haar gezicht was lijkbleek.
“Wat bedoelde hij?” fluisterde ik.
Ze antwoordde niet.
“Margaret, wat bedoelde hij met Emily?”
Ze greep mijn hand.
“Je moet nu luisteren.”
Buiten klonk Dereks stem opnieuw.
“ELENA! Ik weet dat je daar bent!”
Sienna liep naar het raam.
“Er staan minstens vier mannen buiten.”
Harrison keek naar de achterdeur.
“Dan moeten we vertrekken.”
Margaret schudde haar hoofd.
“Te laat.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat Derek precies weet waar we zijn.”
“Hoe?”
Ze keek naar mij.
“Door jou.”
Mijn hart stopte.
“Door mij?”
“Hij heeft je telefoon gevolgd.”
Ik voelde mijn zak.
“Maar ik heb hem niet gebeld.”
“Dat hoefde ook niet.”
Sienna pakte mijn telefoon.
“De locatievoorzieningen.”
Ik begreep het.
Derek had mij niet gevolgd.
Hij had gewacht tot ik naar Margaret zou gaan.
Alles begon in elkaar te passen.
De berichten.
De foto.
De ring.
De mysterieuze telefoontjes.
Zelfs de informatie over de kluis.
Hij had gewild dat ik verder zou zoeken.
Hij had gewild dat ik Margaret zou vinden.
Maar waarom?
Om Emily te vinden.
* * *
“Wie is Emily?” vroeg ik opnieuw.
Margaret keek naar de vloer.
“Je tweelingzus.”
“Dat weet ik inmiddels.”
“Maar je weet niet waarom ze verdwenen is.”
“Vertel het me.”
Ze ademde diep.
“Toen jij en Emily werden geboren, ontdekte je vader iets.”
“Wat?”
“Jullie waren genetisch identiek, maar jullie droegen allebei een zeldzame genetische eigenschap.”
“En?”
“Je vader werkte toen aan een onderzoek.”
Mijn maag trok samen.
“Project Legacy.”
Ze knikte.
“Hij geloofde dat jullie genetische combinatie gebruikt kon worden om bepaalde erfelijke ziekten te behandelen.”
Ik voelde woede opkomen.
“Dus hij gebruikte ons.”
“Nee.”
Margaret keek me aan.
“Hij probeerde jullie te beschermen.”
“Door mijn zus van me weg te halen?”
“Door haar uit de administratie te laten verdwijnen.”
Ik begreep het niet.
“Waarom?”
“Omdat Victor Hale jullie wilde.”
“Waarom?”
“Omdat hij geloofde dat Emily waardevoller was dan jij.”
Mijn hart sloeg over.
“Waardevoller?”
“Emily had een zeldzame mutatie die jij niet had.”
Ik voelde een koude rilling.
“Welke?”
Margaret schudde haar hoofd.
“Dat weet ik niet precies.”
“Maar Derek weet het.”
“Ja.”
“En daarom trouwde hij met mij?”
Margaret knikte.
“Hij moest dicht bij jou komen om te ontdekken waar Emily was.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Dus hij heeft nooit van me gehouden.”
Margaret zweeg.
Dat antwoord deed meer pijn dan woorden.
* * *
Een harde klap klonk beneden.
Sienna fluisterde:
“Ze zijn binnen.”
Harrison pakte een tas.
“Er is een uitgang achter de keuken.”
We renden.
Maar voordat ik de deur bereikte, hoorde ik Derek.
“ELENA!”
Ik stopte.
Zijn stem was anders.
Geen woede.
Bijna verdrietig.
“Derek?”
Ik draaide me om.
Hij stond aan het einde van de gang.
Alleen.
Geen wapen in zijn hand.
Geen glimlach.
Zijn gezicht was bleek.
“Laat iedereen gaan.”
Sienna stapte voor mij.
“Blijf waar je bent.”
Derek keek alleen naar mij.
“Je begrijpt het niet.”
“Dan leg het uit.”
“Dat probeer ik.”
“Je hebt me zes jaar lang voorgelogen.”
“Ik had geen keuze.”
Ik lachte bitter.
“Je had altijd een keuze.”
Hij keek naar Margaret.
“Ze heeft je alles verteld, hè?”
Margaret zei niets.
Derek sloot zijn ogen.
“Dan is het voorbij.”
“Wat is voorbij?”
Hij keek naar mij.
“Het plan.”
“Welk plan?”
“Om Emily veilig te houden.”
Ik verstijfde.
“Veilig?”
“Ja.”
“Van wie?”
Derek keek naar Sienna.
“Van haar werkgever.”
Sienna werd bleek.
“Wat bedoel je?”
Derek glimlachte zonder humor.
“Je hebt lang genoeg gedaan alsof je aan onze kant stond.”
Sienna trok haar wapen.
“Geen stap verder.”
Ik keek van haar naar Derek.
“Wat gebeurt hier?”
Derek antwoordde:
“Je moet begrijpen dat Sienna niet degene is die je denkt.”
Sienna schreeuwde:
“Luister niet naar hem!”
Derek keek naar mij.
“Vraag haar wie haar werkelijk heeft gestuurd.”
Ik draaide me naar Sienna.
“Wie?”
Ze zweeg.
“Wie heeft je gestuurd?”
Sienna keek naar Margaret.
Margaret fluisterde:
“Zeg het.”
Sienna liet haar wapen langzaam zakken.
“Victor Hale.”
Mijn hart sloeg over.
“Maar je zei dat je undercover werkte.”
“Dat deed ik.”
“Voor Victor?”
Ze knikte.
“Ik moest Derek volgen.”
“Waarom?”
“Omdat Victor Emily nodig had.”
Derek schudde zijn hoofd.
“Niet nodig.”
Hij keek mij aan.
“Hij wilde haar gebruiken.”
Ik voelde mijn benen trillen.
“Waarvoor?”
“Voor het onderzoek.”
* * *
Plotseling ging de achterdeur open.
Een onbekende man kwam binnen.
Hij richtte een wapen op Derek.
“Genoeg.”
Derek draaide zich om.
“Victor.”
Ik verstijfde.
De man glimlachte.
“Hallo, Elena.”
Hij keek naar mij alsof hij me al jaren kende.
“Je hebt geen idee hoeveel moeite het heeft gekost om je hier te krijgen.”
Derek stapte voor mij.
“Laat haar met rust.”
Victor lachte.
“Nu bescherm je haar?”
“Ze heeft hier niets mee te maken.”
“Ze is de sleutel.”
“Waarvan?”
Victor keek naar mij.
“Van de locatie van Emily.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Hoe zou ik weten waar ze is?”
Victor glimlachte.
“Omdat je haar al hebt ontmoet.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
“Niet volgens haar.”
Hij pakte een telefoon.
Op het scherm verscheen een foto.
Ik keek ernaar.
Een vrouw.
Ongeveer mijn leeftijd.
Donker haar.
Dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach.
Mijn adem stokte.
Emily.
Mijn tweelingzus.
Maar achter haar stond iemand.
Iemand die ik onmiddellijk herkende.
Mijn moeder.
Mijn moeder die mij altijd had verteld dat Emily bij de geboorte was overleden.
Ik voelde mijn wereld instorten.
“Mijn moeder leeft ook niet meer,” fluisterde ik.
Victor glimlachte.
“Je moeder leeft.”
Ik keek naar Margaret.
Ze huilde.
“Het spijt me, Elena.”
“Jij wist het.”
“Ja.”
“Mijn hele leven…”
“Ik wilde je beschermen.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouw zei zacht:
“Elena?”
Mijn hart stopte.
Ik kende die stem niet.
Maar iets diep in mij herkende haar.
“Wie ben jij?”
Een korte stilte.
Toen:
“Je hoeft niet te vragen wie ik ben.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
“Emily?”
De vrouw begon te huilen.
“Ja.”
Mijn adem stokte.
“Waar ben je?”
“Dichterbij dan je denkt.”
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
“Omdat ik dacht dat jij veilig was.”
“Wie hield je bij mij vandaan?”
Ze zweeg.
Toen fluisterde ze:
“Onze moeder.”
Ik keek naar Margaret.
Ze sloeg haar handen voor haar mond.
Emily vervolgde:
“Maar Elena… je moet nu vertrekken.”
“Waarom?”
“Derek heeft je niet verraden.”
Ik keek naar Derek.
Hij stond stil.
Emily zei:
“Hij heeft je al die jaren beschermd.”
Mijn hart sloeg over.
“Waartegen?”
Haar stem brak.
“Tegen onze moeder.”
De verbinding werd abrupt verbroken.
Niemand zei iets.
Derek keek mij aan.
En voor het eerst zag ik geen leugen in zijn ogen.
Alleen angst.
“Nu weet je waarom ik met je trouwde.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom?”
Hij antwoordde zacht:
“Omdat ik zes jaar geleden beloofde je te beschermen.”
Ik voelde mijn tranen vallen.
“Maar waarom moest je daarvoor met me trouwen?”
Hij keek naar de grond.
“Dat was niet mijn idee.”
“Van wie dan?”
Derek keek naar de gesloten voordeur.
Toen zei hij:
“Van je moeder.”
Op datzelfde moment klonk er buiten een auto die hard remde.
Iedereen keek naar het raam.
Een vrouw stapte uit.
Grijs haar.
Donkere jas.
Ze keek recht naar het huis.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn moeder.
Ze keek omhoog naar het raam.
En glimlachte.
Daarna stuurde ze mij één bericht:
“Lieve Elena. Nu is het tijd dat je eindelijk hoort waarom jij mocht blijven leven… en Emily niet.”
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht verdwijnen.
Want als mijn moeder de waarheid sprak…
dan was de vrouw die ik mijn hele leven had vertrouwd misschien degene geweest die het grootste geheim van mijn leven had verborgen.
En ergens buiten stond mijn tweelingzus.
Levend.
Wachtend.
WORDT VERVOLGD…
