DEEL 4 — De vrouw die we hadden begraven was misschien niet Margaret… en Derek wist het al die tijd
Ik bleef roerloos zitten.
Mijn vaders laatste woorden bleven door mijn hoofd echoën.
“De vrouw die vandaag is begraven… was niet Margaret.”
Ik keek naar Harrison.
“Dat is onmogelijk.”
Hij zei niets.
“Margaret stierf in het ziekenhuis.”
“Heb je haar geïdentificeerd?”
Ik opende mijn mond.
Maar er kwam geen antwoord.
Ik had haar hand vastgehouden.
Ik had haar gezicht gezien.
Maar ik had nooit haar identiteit gecontroleerd.
De artsen hadden gezegd dat het Margaret was.
Ik had hen geloofd.
Omdat ik geen reden had gehad om eraan te twijfelen.
Harrison stond op.
“We moeten naar het ziekenhuis.”
“Nu?”
“Nu.”
* * *
Twintig minuten later stonden we bij de administratie.
Harrison liet zijn advocatenpas zien.
Een medewerker haalde het dossier van Margaret tevoorschijn.
Ik keek mee.
Naam.
Geboortedatum.
Medische geschiedenis.
Alles leek normaal.
Tot Harrison bij één document stopte.
“Hier.”
Ik keek.
DNA-identificatie: niet uitgevoerd.
Mijn hart sloeg over.
“Waarom niet?”
De medewerker fronste.
“Dat is ongebruikelijk.”
“Wie heeft de identificatie bevestigd?”
Ze scrolde door het dossier.
“Een verpleegkundige.”
“Naam?”
Ze noemde een naam.
Ik herkende haar.
Ze was die avond in de kamer geweest.
“Kunnen we haar spreken?”
De medewerker schudde haar hoofd.
“Ze heeft haar dienst al beëindigd.”
Harrison keek op zijn horloge.
“Wanneer?”
“Ongeveer drie uur geleden.”
Ik keek naar hem.
“Dat kan geen toeval zijn.”
Hij antwoordde niet.
We liepen terug naar de auto.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
JE MOET STOPPEN MET VRAGEN STELLEN.
Geen nummer.
Daarna een tweede.
ANDERS ZAL ER NOG IEMAND STERVEN.
Mijn handen werden koud.
* * *
We reden naar het mortuarium.
De medewerker wilde ons eerst niet binnenlaten.
Maar Harrison wist precies welke documenten hij moest tonen.
Uiteindelijk werden we naar een kleine ruimte gebracht.
De kist stond gesloten.
Ik bleef bij de deur staan.
Mijn hart bonsde.
“Wil je dit echt?” vroeg Harrison.
Ik knikte.
De kist werd geopend.
Ik keek naar het gezicht.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Het leek op Margaret.
Maar…
Er was iets anders.
Een klein litteken bij haar linkeroor.
Margaret had dat litteken niet.
Ik herinnerde me haar altijd met een kleine moedervlek onder haar oor.
Ik keek naar Harrison.
“Dit is haar niet.”
Hij werd bleek.
“Ben je zeker?”
“Ja.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Dat is niet Margaret.”
* * *
We verlieten het mortuarium.
Buiten stond een zwarte SUV.
De motor draaide.
De achterruit zakte langzaam naar beneden.
Een vrouw keek naar ons.
Mijn hart stopte.
Ik kende haar.
Sienna.
Ze stapte uit.
“Stap in.”
Harrison keek wantrouwig.
“Waarom zouden we je vertrouwen?”
“Omdat ik waarschijnlijk de enige persoon ben die nog weet waar Margaret werkelijk is.”
Mijn adem stokte.
“Ze leeft?”
Sienna knikte.
“Ja.”
“Waar?”
“Dat vertel ik in de auto.”
* * *
We reden bijna twintig minuten zonder iets te zeggen.
Sienna zat voorin.
Ik zat achterin naast Harrison.
“Begin te praten,” zei ik.
Sienna keek me via de spiegel aan.
“Margaret ontdekte ongeveer zes maanden geleden dat Derek geld uit jouw trust haalde.”
“Dat wist ik.”
“Maar ze ontdekte iets veel groters.”
“Wat?”
“Derek werkte niet alleen.”
Harrison vroeg:
“Met wie?”
Sienna keek naar mij.
“Met Victor Hale.”
Ik voelde een rilling.
Dezelfde man die mijn vader acht jaar geleden had bedreigd.
“Wat wilden ze?”
“Je volledige vermogen.”
“Waarom?”
“Omdat je vader vóór zijn dood een speciale constructie heeft opgezet.”
“Welke?”
“Als jij ooit zou overlijden zonder kinderen, zou een groot deel van het vermogen naar een stichting gaan.”
Ik fronste.
“Dus?”
“Derek wilde voorkomen dat jij een nieuw testament zou maken.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Hij wilde me vermoorden?”
Sienna zweeg.
Dat was antwoord genoeg.
* * *
“En Margaret?”
“Ze ontdekte het plan.”
“Daarom probeerde ze me te waarschuwen.”
“Ja.”
“Maar waarom liet ze zich vervangen?”
Sienna keek naar de weg.
“Omdat ze wist dat Derek haar in de gaten hield.”
“Dus wie stierf er in dat ziekenhuis?”
“Een onbekende vrouw.”
Ik voelde een koude rilling.
“En Margaret?”
“Ze zit op een veilige plek.”
“Waar?”
“Dat mag ik niet zeggen.”
Ik verloor mijn geduld.
“Je hebt geen idee wat ik heb meegemaakt.”
Sienna draaide zich naar me om.
“Je schoonmoeder heeft haar leven geriskeerd om jou te beschermen.”
“Dan wil ik haar zien.”
“Dat kan.”
“Wanneer?”
“Nu.”
* * *
We kwamen aan bij een klein huis buiten de stad.
Geen beveiliging.
Geen opvallende auto's.
Sienna klopte drie keer.
De deur ging open.
Ik zag een vrouw staan.
Grijs haar.
Bleek gezicht.
Maar die ogen…
Ik herkende ze onmiddellijk.
“Margaret?”
Ze begon te huilen.
Ik rende naar haar toe.
Ze omhelsde me.
“Het spijt me, Elena.”
Ik hield haar stevig vast.
“Waarom heb je me laten denken dat je dood was?”
“Omdat Derek anders zou weten dat ik leefde.”
“Je had me kunnen bellen.”
“Dat deed ik.”
Ik trok me terug.
“Wanneer?”
“Toen je in het ziekenhuis was.”
Mijn ogen werden groot.
“Was jij degene die me het sleuteltje gaf?”
Ze knikte.
“Ja.”
“Maar hoe?”
“Via een verpleegkundige die ik vertrouw.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Dus jij wist dat ik zou vertrekken?”
Margaret knikte.
“Ik wist dat je eindelijk genoeg zou hebben.”
Ik keek haar aan.
“Waarom zei je nooit iets over mijn vader?”
Haar gezicht veranderde.
“Je vader…”
Ze zweeg.
“Wat is er met hem gebeurd?”
“Hij leeft.”
“Dat weet ik.”
Margaret keek naar Sienna.
“Dan heeft hij je gebeld.”
“Ja.”
“Goed.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Waar is hij?”
“Dat weet ik niet.”
“Jullie werken toch samen?”
Margaret schudde haar hoofd.
“Niet meer.”
“Wat bedoel je?”
Ze liep naar een kast.
Ze haalde een oud dossier tevoorschijn.
“Je vader heeft iedereen jarenlang gemanipuleerd.”
“Ook jou?”
“Ook mij.”
Ze legde het dossier op tafel.
“Hij heeft je niet alleen beschermd tegen Derek.”
Ze keek me recht aan.
“Hij heeft ook een geheim voor jou verborgen.”
Ik opende het dossier.
Bovenaan stond:
PROJECT LEGACY
Daaronder een lijst met namen.
Mijn vader.
Margaret.
Derek.
Victor Hale.
En…
Elena Carter.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Waarom staat mijn naam hier?”
Margaret keek naar mij.
“Omdat jij nooit alleen de erfgenaam was.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Ze schoof een oude geboorteakte naar me toe.
Ik keek ernaar.
Mijn naam stond erop.
Maar naast mijn naam stond een tweede naam.
Emily Carter.
“Wie is Emily?”
Margaret fluisterde:
“Je tweelingzus.”
Ik lachte ongelovig.
“Ik heb geen zus.”
“Dat dacht jij.”
Ze keek naar mij.
“Je moeder beviel van twee meisjes.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Maar één kind werd bij de geboorte als overleden geregistreerd.”
Ik keek naar de geboorteakte.
“Emily.”
Margaret knikte.
“Ze leeft.”
Mijn hart bonkte.
“Waar is ze?”
Margaret aarzelde.
Toen zei ze:
“Derek weet het.”
Ik voelde het bloed uit mijn gezicht verdwijnen.
“Derek?”
“Ja.”
“Hoe?”
“Want Emily is de reden waarom hij met jou trouwde.”
De kamer werd stil.
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Dat slaat nergens op.”
Margaret pakte mijn hand.
“Hij wist dat jij een tweelingzus had.”
“Waarom?”
“Omdat jouw vader hem jaren geleden betaalde om haar te vinden.”
Ik keek haar geschokt aan.
“Waarvoor?”
Margaret keek naar de deur.
“Om haar te beschermen.”
“Waartegen?”
Ze antwoordde niet.
Toen klonk buiten een auto.
Sienna liep onmiddellijk naar het raam.
Haar gezicht werd bleek.
“Ze hebben ons gevonden.”
“Wie?”
Sienna draaide zich om.
“Derek.”
Mijn hart sloeg over.
Margaret greep mijn hand.
“Verberg je.”
Maar voordat iemand kon bewegen, werd de voordeur ingetrapt.
Een stem klonk vanuit de gang.
“ELENA!”
Ik herkende hem.
Derek.
Hij was niet alleen.
Er klonken meerdere voetstappen.
En toen hoorde ik hem schreeuwen:
“Je hebt precies gedaan wat ik wilde.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Zijn stem kwam dichterbij.
“Je hebt Margaret gevonden.”
Een stilte.
Toen:
“Nu brengt ze me rechtstreeks naar Emily.”
Ik keek naar Margaret.
Haar gezicht was doodsbang.
En op dat moment begreep ik dat ik misschien al die tijd precies in Dereks plan had gelopen.
