DEEL 14 — De vrouw die ik mijn moeder noemde was niet mijn moeder… en Emily was nooit geboren zoals ik dacht
“Ze is je kloon.”
De woorden bleven in mijn hoofd rondspoken.
Emily is je kloon.
Ik keek naar mijn zus.
Ze stond doodstil naast mij, haar gezicht lijkbleek.
“Dat is onmogelijk,” fluisterde ze.
De vrouw aan de telefoon zei niets.
Ik drukte de telefoon steviger tegen mijn oor.
“Wie ben je?”
“Dat doet er nu niet toe.”
“Jawel!”
Mijn stem brak.
“Als je beweert dat mijn hele leven een leugen is, dan heb ik het recht om te weten wie je bent.”
Aan de andere kant klonk een zachte ademhaling.
Toen zei ze:
“Mijn naam is Anna.”
Mijn moeder — of de vrouw die ik mijn moeder had genoemd — deed plotseling een stap achteruit.
Haar gezicht veranderde.
Ze fluisterde:
“Nee…”
Ik keek naar haar.
“Ken je haar?”
Ze antwoordde niet.
“KEN JE HAAR?”
Ze begon te huilen.
En dat was het moment waarop ik wist dat de stem aan de telefoon de waarheid sprak.
* * *
“Anna was degene die jou heeft gebaard,” zei Dr. Keller.
Iedereen draaide zich naar hem om.
Mijn hart leek stil te staan.
“Dus zij is mijn biologische moeder?”
Dr. Keller knikte.
“Ja.”
Ik voelde mijn benen trillen.
“Maar waarom heeft zij mij dan niet opgevoed?”
Victor lachte zacht.
“Omdat ze nooit de kans heeft gekregen.”
Mijn vader keek hem woedend aan.
“Hou je mond.”
Victor negeerde hem.
“Anna werkte destijds in het onderzoekscentrum.”
Mijn ogen gingen naar de telefoon.
“Welk onderzoekscentrum?”
Dr. Keller antwoordde:
“Het laboratorium onder het oude ziekenhuis.”
Ik kreeg kippenvel.
Hetzelfde ziekenhuis waar mijn vader ons naartoe wilde sturen.
Hetzelfde ziekenhuis waar volgens hem mijn verhaal was begonnen.
“Waarom zou mijn moeder daar werken?”
Dr. Keller keek naar de grond.
“Omdat ze wetenschapper was.”
De stem aan de telefoon klonk opnieuw.
“En omdat ik geloofde dat ik levens kon redden.”
Ik sloot mijn ogen.
“Wat gebeurde er?”
Anna zweeg lang.
Toen zei ze:
“Ik was zwanger van jou.”
Mijn adem stokte.
“Maar Victor ontdekte tijdens mijn zwangerschap dat jouw genetische eigenschappen uniek waren.”
Ik keek naar Victor.
Hij glimlachte niet meer.
“Hij wilde jou vanaf het moment dat je geboren werd.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“En toen?”
Anna slikte hoorbaar.
“Toen besloot ik te vluchten.”
* * *
Mijn moeder begon te huilen.
“Ik wist niet dat het zo zou eindigen…”
Ik keek haar aan.
“Wat heb jij gedaan?”
Ze veegde haar tranen weg.
“Je vader kwam naar me toe. Hij zei dat jij gevaar liep.”
“En jij?”
“Ik stemde ermee in om jou te beschermen.”
“Door te doen alsof je mijn moeder was?”
Ze knikte.
“Ik dacht dat het tijdelijk zou zijn.”
Mijn stem werd ijskoud.
“Dertig jaar is geen tijdelijk.”
Ze keek naar mij.
“Het spijt me.”
Ik wilde schreeuwen.
Ik wilde haar haten.
Maar het enige wat ik voelde was een enorme leegte.
Dertig jaar lang had ik haar ‘mama’ genoemd.
Dertig jaar lang had ik geloofd dat haar armen mijn eerste veilige plek waren.
En nu bleek zelfs mijn geboorte een geheim te zijn.
* * *
Emily liep naar Dr. Keller.
“Als ik Elena's kloon ben…”
Ze keek hem recht aan.
“Wie zijn mijn ouders?”
Dr. Keller zei niets.
“ANTWOORD!”
Zijn ogen werden vochtig.
“Emily…”
“Wie?”
Hij haalde diep adem.
“Je bent niet geboren zoals Elena.”
Emily verstijfde.
“Wat bedoel je?”
“Jouw embryo werd in een laboratorium ontwikkeld.”
De stilte die volgde was ondraaglijk.
Emily staarde hem aan.
“Dus… ik ben niet echt?”
Ik stapte onmiddellijk naar haar toe.
“Zeg dat nooit.”
Ze keek naar mij.
“Maar het is waar.”
“Nee.”
Ik pakte haar gezicht tussen mijn handen.
“Je bent mijn zus.”
Ze begon te huilen.
“Maar ik ben nooit geboren.”
“Je bent hier.”
“Dat is niet hetzelfde.”
Ik trok haar tegen me aan.
“Voor mij wel.”
* * *
Victor keek ons zwijgend aan.
Toen zei hij:
“Jullie begrijpen nog steeds niet waarom jullie zo belangrijk zijn.”
Derek stapte naar voren.
“Genoeg.”
Victor keek naar hem.
“Vraag haar vader waarom hij haar nooit naar een ziekenhuis mocht laten gaan.”
Ik keek onmiddellijk naar mijn vader.
“Waarom?”
Hij bleef stil.
“Papa?”
Geen antwoord.
“Waarom mocht ik nooit genetisch onderzoek laten doen?”
Hij keek eindelijk op.
“Omdat Victor je dan zou vinden.”
“Dat is niet het hele verhaal.”
Mijn vader kneep zijn ogen dicht.
“Je hebt gelijk.”
Mijn hart sloeg harder.
“Wat verberg je nog?”
Hij keek naar Emily.
Toen naar mij.
“Er was nog een derde kind.”
Niemand bewoog.
Emily fluisterde:
“Wat?”
“Toen Elena werd geboren, was er nog een embryo.”
Mijn bloed werd koud.
Victor keek naar mijn vader.
“Dat was het embryo dat ik nooit heb kunnen vinden.”
Mijn vader knikte.
“Precies.”
Ik voelde een rilling over mijn rug lopen.
“Waar is het?”
Mijn vader keek mij recht aan.
“Dat weten we niet.”
* * *
Plotseling kraakte de telefoon.
Anna sprak snel.
“Elena, luister naar me.”
“Ik luister.”
“Je moet onmiddellijk naar het oude ziekenhuis.”
“Waarom?”
“Omdat daar iets ligt wat Victor al dertig jaar probeert te vinden.”
“Wat?”
Een korte stilte.
Toen fluisterde ze:
“De originele gegevens van jouw geboorte.”
Ik keek naar Dr. Keller.
Maar hij was al naar de deur gelopen.
“Waar ga je heen?” vroeg Harrison.
Dr. Keller stopte.
“Jullie hebben geen idee wat er in dat ziekenhuis verborgen ligt.”
Derek trok zijn wapen.
“Dan ga je met ons mee.”
Dr. Keller keek hem aan.
“Als jullie daarheen gaan, zal Victor niet het grootste gevaar zijn.”
Iedereen verstijfde.
Ik keek naar Victor.
Hij glimlachte langzaam.
“Eindelijk.”
“Wat bedoel je?” vroeg ik.
Victor antwoordde:
“Er is iemand anders wakker geworden.”
Mijn maag trok samen.
“Wie?”
Victor keek naar mij.
“De derde.”
* * *
Op dat moment klonk buiten een enorme explosie.
De ramen trilden.
Iedereen dook instinctief omlaag.
Een tweede explosie volgde.
Sienna schreeuwde:
“Ze vallen het gebouw aan!”
Harrison trok zijn wapen.
Derek pakte mijn hand.
“Blijf bij mij!”
Maar ik keek naar Victor.
Hij stond midden in de kamer.
Kalm.
Alsof hij hierop had gewacht.
“Jij wist dat dit zou gebeuren.”
Hij knikte.
“Ja.”
“Wie valt ons aan?”
Zijn ogen werden donker.
“De persoon die dertig jaar geleden uit het laboratorium werd meegenomen.”
Mijn hart stopte bijna.
“De derde?”
Victor knikte.
“Niet alleen de derde.”
Hij keek naar Emily.
“Maar degene die gemaakt werd om jullie allebei te vervangen.”
Emily werd bleek.
“Wat?”
Victor glimlachte.
“Jullie waren nooit het eindresultaat.”
Hij wees naar mij.
“Elena was het origineel.”
Toen naar Emily.
“Emily was de kopie.”
Hij keek naar de donkere gang.
“Maar de derde…”
Hij zweeg.
Een harde voetstap klonk buiten de deur.
Daarna nog één.
Langzaam.
Zwaar.
Iemand kwam naar ons toe.
Victor fluisterde:
“De derde was de verbetering.”
De deurklink begon te bewegen.
Ik kneep Emily's hand vast.
En precies voordat de deur openging, hoorde ik een stem aan de andere kant.
Een stem die angstaanjagend veel op de mijne leek.
“Eindelijk heb ik jullie gevonden.”
De deur vloog open.
En ik zag iemand staan die eruitzag…
precies als ik.
