DEEL 5
Iedereen verstijfde.
De echo van het schot galmde nog door de oude gangen van het landhuis.
De rechercheurs trokken onmiddellijk hun wapens.
"Niemand beweegt!" riep de teamleider.
Elijah hield de envelop stevig tegen zijn borst geklemd. Ik greep instinctief zijn arm vast, bang dat ik hem opnieuw zou verliezen.
Boven ons klonken zware voetstappen.
Toen volgde opnieuw die stem.
"Komen jullie naar boven... langzaam."
Aisha kneep haar ogen dicht.
"Ik ken die stem."
Ze liep als eerste de trap op, gevolgd door twee gewapende rechercheurs.
Toen we de grote hal binnenkwamen, stokte ieders adem.
Helena zat vastgebonden op een stoel. Haar handen trilden en een oppervlakkige schotwond kleurde haar schouder rood.
Naast haar stond een lange man in een donkere jas.
Zijn haar was grijs geworden.
Zijn gezicht was ouder.
Maar ik herkende hem onmiddellijk.
"Daniel..."
Mijn benen begaven het bijna.
"Nee..." fluisterde ik. "Dat kan niet..."
De man keek me zwijgend aan.
Langzaam liet hij het pistool zakken.
"Ik had gehoopt dat je me nooit meer zo zou hoeven zien, kleine zus."
Tranen stroomden over mijn wangen.
"Je leeft..."
Elijah keek afwisselend naar mij en naar de onbekende man.
"U bent... mijn oom?"
Daniel knikte langzaam.
"Ja."
Aisha liet haar wapen zakken.
"Ik wist dat er een kans was," zei ze met gebroken stem. "Maar ik durfde het nooit hardop uit te spreken."
Een rechercheur stapte naar voren.
"Leg onmiddellijk uw wapen neer."
Daniel deed zonder aarzelen wat hem werd gevraagd.
"Ik ben niet jullie vijand."
Hij keek naar Helena.
"Maar zij heeft nog veel uit te leggen."
Helena begon te huilen.
"Ik wilde dit nooit..."
Daniel onderbrak haar.
"Dat is niet waar."
Hij haalde een kleine recorder uit zijn jas.
"Vijftien jaar geleden nam ik elk gesprek op."
Hij drukte op afspelen.
De kamer vulde zich met stemmen.
Eerst hoorde je Franklin.
"Het ongeluk moet echt lijken."
Daarna Victor Hale.
"De politie regelt de rest."
Toen klonk Helena.
"En zijn zus?"
Franklin antwoordde zonder enige emotie.
"Zij gelooft alles wat ik haar vertel."
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
Helena sloot haar ogen.
"Het spijt me..."
Daniel keek haar strak aan.
"Nee."
"Je had vijftien jaar de tijd om de waarheid te vertellen."
Ze begon onbedaarlijk te huilen.
"Franklin bedreigde mijn dochter."
"Ik had geen keuze."
De rechercheurs wisselden blikken uit.
Dat veranderde alles.
Ze was schuldig.
Maar misschien ook slachtoffer.
Op dat moment kwam een agent haastig binnenrennen.
"Inspecteur!"
"We hebben Franklin gelokaliseerd."
Iedereen draaide zich om.
"Waar?"
"Op de oude scheepswerf."
Aisha fronste.
"Waarom daar?"
Daniel antwoordde onmiddellijk.
"Omdat daar het laatste bewijs ligt."
"Welke bewijzen?"
Hij keek Elijah recht aan.
"De originele financiële administratie."
"Alle schijnbedrijven."
"Alle valse contracten."
"Alle namen."
"Zelfs die van de mensen die nog steeds hoge functies bekleden."
De inspecteur greep direct naar zijn portofoon.
"Alle eenheden naar de haven!"
Maar Daniel schudde zijn hoofd.
"Dat is precies wat Franklin verwacht."
"Wat bedoel je?"
"De documenten zijn niet het doel."
"Hij wil dat iedereen daarheen gaat."
"Waarom?"
Daniel keek ernstig.
"Omdat hij van plan is het archief op te blazen."
Een ijzige stilte viel.
"Hoe weet u dat?" vroeg Elijah.
Daniel haalde langzaam een klein metalen voorwerp uit zijn zak.
Het was een afstandsbediening.
"Die vond ik een uur geleden in zijn auto."
De rechercheurs onderzochten het apparaat.
Hun gezichten verbleekten.
"Explosieven."
"En niet weinig ook."
De inspecteur keek onmiddellijk op.
"We moeten de explosievendienst waarschuwen."
Nog voordat hij zijn zin had afgemaakt, ging Daniels telefoon over.
Een onbekend nummer.
Hij zette de luidspreker aan.
Franklins stem klonk verrassend rustig.
"Goed gespeeld, Daniel."
Iedereen verstijfde.
"Je hebt het dus toch overleefd."
Daniel antwoordde niet.
Franklin lachte.
"Maar je bent nog steeds te laat."
"Waar heb je het over?" vroeg Elijah.
"Ga maar eens naar buiten."
Iedereen rende naar de voordeur.
Boven de bomen, in de verte, steeg een dikke zwarte rookkolom op vanaf de richting van de oude scheepswerf.
Een seconde later dreunde een enorme explosie door de vallei.
De ramen van het landhuis rinkelden.
Vogels vlogen in paniek op.
Franklin had zijn volgende zet al uitgevoerd.
Maar terwijl iedereen naar de rook keek, voelde Elijah iets in de envelop die hij al die tijd had vastgehouden.
Hij opende hem eindelijk.
Binnenin zat slechts één foto.
Geen documenten.
Geen geld.
Alleen een recente foto van een klein meisje van ongeveer acht jaar oud.
Op de achterkant stond met dezelfde hand geschreven als die van zijn grootvader:
"Bescherm haar. Zij is de laatste erfgenaam van de familie Carter."
Elijah keek mij verbijsterd aan.
"Maar... ik heb helemaal geen dochter."
Daniel werd op slag lijkbleek.
Hij fluisterde slechts drie woorden:
"Franklin heeft haar."
