DEEL 13 — DE SLEUTEL VAN PHOENIX
De verborgen kluis schoof langzaam open.
Ik keek van het raam naar de open haard.
Buiten namen de gewapende mannen hun posities in.
Binnen wachtte iets waar mijn grootvader al jaren op had gerekend.
In de kluis lag geen geld.
Geen juwelen.
Alleen een zwarte houten kist.
Op het deksel was een zilveren feniks gegraveerd.
Daarnaast lag een handgeschreven brief.
"Alleen openen als Phoenix terugkeert."
Mijn handen trilden.
"Het was dus allemaal gepland..."
Ik opende de kist.
Binnen lag een oude zegelring met het wapen van de familie Langley.
Daarnaast een versleutelde harde schijf.
En een envelop met één enkele sleutelkaart.
Op de kaart stond:
DIRECTEUR – PROJECT PHOENIX
Ik staarde er zwijgend naar.
Plotseling klonk Gabriels stem opnieuw door de luidsprekers.
"Tessa."
"Je grootvader heeft een moeilijke keuze gemaakt."
"Hij gaf jou niet alleen zijn vermogen."
"Hij gaf jou mijn organisatie."
Ik voelde mijn maag samentrekken.
"Ik wil jouw organisatie niet."
Gabriel lachte zacht.
"Dat zeggen ze allemaal."
"Maar niemand weigert uiteindelijk de macht."
Op dat moment begon mijn telefoon te trillen.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
"Niet luisteren."
Mijn hart sloeg een slag over.
"Alexander?"
De stem was zwak.
Maar ik herkende hem.
Alexander Langley.
De man van wie iedereen dacht dat hij dood was.
"Dat kan niet..."
"Ze hebben mijn dood in scène gezet."
"Luister goed."
"Phoenix is nooit opgericht om de wereld te controleren."
"Je grootvader richtte het op om gevaarlijke mensen in de gaten te houden."
"Gabriel heeft het veranderd."
Voordat hij verder kon spreken, klonk een schot.
Daarna stilte.
De verbinding werd verbroken.
Ik bleef verstijfd staan.
Dus Alexander leefde nog.
En iemand probeerde hem opnieuw het zwijgen op te leggen.
Beneden werd de voordeur met een stormram opengebroken.
BOEM!
Voetstappen vulden de hal.
Gabriel verscheen op een monitor.
Hij glimlachte.
"Ik heb lang genoeg gewacht."
"Over precies drie minuten staan mijn mensen boven."
"Geef mij de sleutelkaart."
"Dan blijft Everly leven."
Mijn adem stokte.
"Waar is mijn dochter?"
Hij draaide langzaam een tablet naar de camera.
Op het scherm zag ik Everly.
Ze zat veilig in een kamer.
Ze huilde niet.
Maar naast haar stond een onbekende vrouw.
Gabriel sprak rustig.
"Ze is voorlopig ongedeerd."
"Dat hangt nu volledig van jouw beslissing af."
David stormde de kamer binnen met Whitmore en twee agenten.
"De achteruitgang is nog vrij!"
"We moeten nu weg!"
Ik keek naar de sleutelkaart.
Toen naar Everly op het scherm.
En weer naar David.
Als ik vluchtte...
wist Gabriel dat hij Phoenix nooit zou krijgen.
Maar als ik bleef...
kon ik mijn dochter misschien redden.
Voordat ik iets kon zeggen, begon de harde schijf in de kist plotseling vanzelf op te lichten.
Een klein schermpje verscheen.
Daarop stond slechts één zin, achtergelaten door mijn grootvader:
"Vertrouw David... maar vertel hem nooit waar Bestand Zero ligt."
Ik voelde mijn hart overslaan.
Zelfs na zijn dood...
had mijn grootvader nog geheimen voor mijn eigen man.
En diep in de harde schijf wachtte blijkbaar iets dat belangrijker was dan Project Phoenix zelf.
Wordt vervolgd...
