DEEL 12 — KAMER 17
Ik wachtte geen seconde.
"Generaal Whitmore."
Hij nam direct op.
"Blijf waar je bent, Tessa."
"Nee."
"Ze hebben Everly bedreigd."
"Ik ga naar Langley Manor."
Whitmore ademde diep in.
"Luister goed."
"Als je Kamer 17 opent..."
"...is er geen weg meer terug."
Ik verbrak de verbinding.
Twintig minuten later reed ik het verlaten landgoed op.
Het enorme herenhuis lag er donker en verlaten bij.
Sinds de begrafenis van mijn grootvader was niemand hier nog geweest.
De voordeur stond op een kier.
Dat voelde als een val.
Toch liep ik naar binnen.
De oude klok in de hal tikte nog steeds.
Tik...
Tik...
Tik...
Elke stap galmde door het lege huis.
Ik liep naar de noordvleugel.
Kamer 17 lag helemaal aan het einde van een lange gang.
Op de deur zat nog steeds hetzelfde koperen slot dat ik me uit mijn jeugd herinnerde.
Ik stak de oude sleutel erin.
Klik.
De deur ging langzaam open.
Binnen was alles bedekt met stof.
Geen slaapkamer.
Geen kantoor.
Maar een privéarchief.
Rijen metalen kasten.
Honderden dozen.
Aan de muur hing een enorme wereldkaart.
Overal zaten rode spelden.
Londen.
Washington.
Amsterdam.
Singapore.
Dubai.
Naast de kaart hing één zin in het handschrift van mijn grootvader.
"Wie de informatie bezit, wint de oorlog zonder één schot te lossen."
Ik slikte.
Op het bureau lag één enkele map.
Zwart leer.
Met gouden letters.
PROJECT PHOENIX
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik opende de map.
De eerste pagina liet mijn hart stilstaan.
Project Phoenix werd opgericht door Everett Langley.
"Nee..."
Ik bladerde verder.
Het project had tientallen jaren invloedrijke mensen beschermd.
Niet door geweld.
Maar door geheime informatie te verzamelen.
Politici.
Miljardairs.
Generaals.
Iedereen had geheimen.
En mijn grootvader had ze allemaal bewaard.
Plotseling viel er een cassettebandje uit de map.
Er stond op:
"Alleen voor Tessa."
Gelukkig stond in de kamer nog een oude cassetterecorder.
Ik drukte op PLAY.
Na enkele seconden hoorde ik de stem van mijn grootvader.
"Lieve Tessa..."
"Als je dit hoort, ben ik er niet meer."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
"Je zult inmiddels denken dat ik een monster was."
"Misschien heb je gelijk."
"Maar alles wat ik deed, deed ik om één persoon te beschermen."
Ik fluisterde zacht:
"Mij..."
Zijn stem antwoordde bijna alsof hij me kon horen.
"Nee."
"Everly."
Mijn adem stokte.
Hoe kon hij de naam van mijn dochter kennen?
Hij ging verder.
"Jouw dochter is de laatste afstammeling van de oorspronkelijke Langley-lijn."
"En daarom zal men ooit achter haar aankomen."
Mijn hart bonsde in mijn borst.
Op dat moment hoorde ik beneden een deur dichtslaan.
Niet één.
Meerdere.
Voetstappen.
Zware laarzen.
Ze kwamen dichterbij.
Ik rende naar het raam.
Zwarte SUV's reden het landgoed op.
Minstens twintig gewapende mannen stapten uit.
Niet de politie.
Geen leger.
Hun jassen droegen allemaal hetzelfde zilveren embleem.
Een feniks.
Mijn bloed werd koud.
Dezelfde feniks...
die op de map stond.
Plotseling klonk een stem door de luidsprekers van het landhuis.
"Goedenavond, mevrouw Langley."
"Mijn naam is Gabriel Cross."
"Ik ben sinds vijfentwintig jaar de directeur van Project Phoenix."
Hij zweeg even.
Daarna sprak hij de woorden die mijn hele wereld opnieuw deden instorten.
"Uw grootvader heeft Project Phoenix nooit vernietigd..."
"...hij heeft het op de dag van zijn dood aan u nagelaten."
Buiten omsingelden de gewapende mannen langzaam het hele huis.
En boven de open haard begon plotseling een verborgen kluis automatisch open te schuiven...
Wordt vervolgd...
