DEEL 34 — Mijn grootvader leefde nog… en hij had gewacht tot wij allemaal samen waren
We verlieten het onderzoekscentrum onmiddellijk.
Mijn vader wilde niets zeggen.
Maar ik bleef hem aankijken.
“Wie was dat?”
Hij antwoordde:
“Mijn vader.”
“Hij leeft?”
“Blijkbaar.”
“Waar is hij?”
“Ik weet het niet.”
Elise keek hem aan.
“Je wist dat hij mogelijk nog leefde.”
Mijn vader zweeg.
“Papa.”
Hij zuchtte.
“Hij verdween dertig jaar geleden.”
“Waarom?”
“Omdat hij Aurora wilde voortzetten.”
“En jij?”
“Ik probeerde hem te stoppen.”
Ik keek naar mijn moeder.
“En oma?”
“Ze werkte voor hem.”
Alles begon samen te komen.
Mijn grootvader.
Mijn oma.
Mijn vader.
Aurora.
Elise.
Ik.
Nora.
Een familiegeschiedenis die veel ouder was dan ik ooit had gedacht.
* * *
We gingen terug naar het oude huis.
Mijn vader opende een verborgen kast.
Daar lag een doos.
Binnenin zaten foto's.
Mijn grootvader.
Mijn oma.
Mijn vader.
Maar op één foto stond een vierde persoon.
Een jonge vrouw.
Ik herkende haar.
Mijn hart stopte.
“Wie is zij?”
Mijn vader keek naar de foto.
“Mijn zus.”
“Had jij een zus?”
“Ja.”
“Waar is ze?”
Hij antwoordde:
“Dood.”
Elise pakte de foto.
“Wanneer?”
“Dertig jaar geleden.”
Ik keek naar haar gezicht.
Ze leek op ons.
Maar er was iets vreemds.
Op de achterkant stond:
SUBJECT A-00.
Ik voelde een koude rilling.
“Zij was de eerste.”
Mijn vader knikte.
“Voor jou.”
“En voor Elise?”
“Voor iedereen.”
“Wat gebeurde er?”
Hij keek naar de foto.
“Ze werd de eerste persoon die de volledige genetische overdracht overleefde.”
Ik begreep het.
“Dus zij was het oorspronkelijke model.”
“Ja.”
“En waar is haar lichaam?”
Mijn vader keek mij aan.
“Dat weten we niet.”
* * *
Die nacht kreeg ik een bericht.
Geen onbekend nummer.
Een naam.
GRANDPA.
Daaronder stond:
“Kom alleen naar de plek waar je geboren bent.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
Ik wist waar dat was.
De oude kliniek.
Ik vertelde Elise.
Ze wilde meegaan.
“Nee.”
“Emma.”
“Als hij mij wil, ga ik alleen.”
“Dat is precies wat hij wil.”
“Dan moet ik weten waarom.”
Mijn vader kwam binnen.
“Ik ga met je mee.”
“Waarom?”
“Omdat hij mijn vader is.”
* * *
We reden naar de kliniek.
Binnen was alles donker.
Op de vloer lag een oude foto.
Ik raapte hem op.
Mijn grootvader.
Hij keek recht in de camera.
Levend.
Op de achterkant stond:
“Ik heb jullie nooit verlaten.”
Toen ging het licht aan.
Een oudere man zat aan het einde van de kamer.
Grijs haar.
Rustige ogen.
Hij glimlachte.
“Emma.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
Mijn vader stapte naar voren.
“Laat haar met rust.”
De man keek naar hem.
“Je bent oud geworden, Daniel.”
“Jij bent dood.”
De man lachte.
“Dat was de bedoeling.”
Mijn vader trok een wapen.
“Waarom?”
“Om jullie te testen.”
Ik voelde woede.
“Je hebt mijn hele familie vernietigd.”
Hij keek mij aan.
“Nee.”
Hij stond langzaam op.
“Jullie hebben jezelf vernietigd door bang te zijn.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom Aurora?”
Hij antwoordde:
“Omdat mensen sterven.”
“En?”
“Maar herinneringen kunnen blijven bestaan.”
“Daarom gebruikte je ons?”
“Ja.”
“Daarom maakte je Nora?”
Hij keek mij aan.
“Nora was niet mijn creatie.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Zij was van jou.”
Hij keek naar mijn vader.
“En van Elise.”
Mijn vader zei niets.
Mijn grootvader glimlachte.
“Maar zij is niet de toekomst.”
“Wat dan?”
Hij wees naar mij.
“Jij.”
* * *
“Waarom ik?”
“Omdat jij de enige bent die de herinneringen niet alleen kan bewaren.”
Hij kwam dichterbij.
“Je kunt ze veranderen.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Je hebt het al gedaan.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Toen je zes was.”
Ik voelde een vreemd beeld in mijn hoofd.
Een kamer.
Mijn oma.
Elise.
Een machine.
Mijn vader.
En toen…
mijn eigen stem.
Als kind.
Ik hoorde mezelf zeggen:
“Ik wil dat niemand dit ooit vergeet.”
Ik greep mijn hoofd vast.
“Dat heb ik gezegd?”
Mijn grootvader knikte.
“Ja.”
Mijn vader keek geschokt.
“Dat kan niet.”
“Ze deed het.”
Mijn grootvader glimlachte.
“Emma heeft Aurora niet overleefd.”
Hij wees naar mij.
“Emma heeft Aurora veranderd.”
* * *
Plotseling begon alle apparatuur in de kamer te werken.
Schermen gingen aan.
Honderden bestanden verschenen.
Mijn herinneringen.
Elises herinneringen.
Nora's herinneringen.
Zelfs die van mijn vader.
Alles werd zichtbaar.
Mijn grootvader keek tevreden.
“Nu is het compleet.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
“De laatste fase.”
“Welke?”
Hij glimlachte.
“Alle herinneringen worden verbonden.”
Ik voelde een pijnscheut door mijn hoofd gaan.
Elise greep mijn arm.
“Emma!”
Ik hoorde stemmen.
Honderden stemmen.
Mensen die ik nooit had ontmoet.
Hun herinneringen.
Hun pijn.
Hun levens.
Alles stroomde door mij heen.
Mijn grootvader zei:
“Welkom bij Aurora.”
Ik schreeuwde.
Toen werd alles zwart.
* * *
