DEEL 32 — Ze hadden mijn dochter meegenomen… maar Nora had iets wat niemand had voorzien
Ik voelde niets meer.
Geen angst.
Geen verdriet.
Alleen woede.
“Waar is mijn dochter?”
Mijn vader keek mij aan.
“We vinden haar.”
“Nu.”
Elise knikte.
“Maar we moeten slim zijn.”
“Ik ben klaar met slim zijn.”
Ik pakte de computer.
“Waar is ze?”
Mijn vader wees naar de bestanden.
“Daar.”
Een kaart verscheen.
Een locatie.
Een verlaten onderzoekscentrum buiten de stad.
Ik wilde onmiddellijk vertrekken.
Maar Elise hield mij tegen.
“Wacht.”
“Wat?”
“Je oma wil dat je daarheen gaat.”
“Dat weet ik.”
“Dus het is een val.”
“Ik weet het.”
“Dan moeten we weten wat ze wil.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat is Aurora II?”
Hij antwoordde:
“Een project om genetische herinneringen door te geven aan de volgende generatie.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dus Nora…”
“Kan eigenschappen erven die jij niet eens bezit.”
“Welke?”
Mijn vader keek naar Elise.
“Herinneringen.”
Ik begreep het.
Elise kon herinneringen bewaren.
Ik kon ze stabiliseren.
Nora kon ze doorgeven.
“Daarom willen ze haar.”
Mijn vader knikte.
* * *
We gingen naar het onderzoekscentrum.
Deze keer waren we niet alleen.
Alexander kwam met ons mee.
Adrian ook.
Zelfs Laura.
Iedereen die ooit betrokken was geweest bij mijn verleden stond uiteindelijk naast mij.
Maar ik vertrouwde niemand volledig.
Bij de ingang lag een brief.
Mijn naam.
Ik opende hem.
“Als je je dochter wilt zien, moet je eerst de waarheid vertellen.”
Een deur ging open.
Binnen stond een camera.
Mijn oma verscheen.
“Vertel de waarheid, Emma.”
“Welke waarheid?”
“Over je vader.”
Ik keek naar hem.
Hij sloot zijn ogen.
“Hij was degene die Aurora heeft opgericht.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mijn vader knikte.
“Dat klopt.”
“Maar oma leidde het.”
“Later.”
“Dus jij begon het?”
“Ja.”
Ik voelde tranen.
“Waarom?”
“Omdat jouw moeder ziek was.”
Laura keek naar hem.
“Je had geen recht.”
“Ik weet het.”
“Je hebt onze kinderen gebruikt.”
“Ik weet het.”
“Waarom?”
Hij keek naar mij.
“Omdat ik dacht dat ik jullie kon redden.”
* * *
Mijn oma verscheen opnieuw.
“En dat is precies waarom hij altijd zwak is geweest.”
Mijn vader keek naar het scherm.
“Je hebt genoeg vernietigd.”
“Niet genoeg.”
Toen verscheen Nora op het scherm.
Ze zat in een kamer.
Ze keek naar de camera.
“Mama?”
Ik stapte naar voren.
“Nora!”
Mijn dochter glimlachte.
“Ik ben niet bang.”
Mijn oma keek verbaasd.
“Ze is sterker dan verwacht.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Nora, luister naar mij.”
Ze knikte.
“Dat doe ik.”
“Blijf waar je bent.”
Ze keek naar de camera.
“Ik weet waar ik ben.”
Ik verstijfde.
“Hoe?”
Ze wees naar haar hoofd.
“Ik herinner het me.”
Mijn oma werd stil.
Nora vervolgde:
“De vrouw heeft me dingen laten zien.”
“Welke dingen?”
“Over jou.”
Mijn adem stokte.
“Over mij?”
Nora knikte.
“Ze zei dat jij niet mijn echte moeder was.”
Ik voelde mijn wereld instorten.
Mijn vader werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
Mijn oma glimlachte.
“Zie je?”
Ze keek naar mij.
“Dat is het geheim dat je nooit hebt ontdekt.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nora is mijn dochter.”
“Biologisch?”
Ik zweeg.
Mijn oma zei:
“Vraag je vader maar wie haar echte biologische moeder is.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij keek naar Laura.
Toen naar Elise.
En uiteindelijk naar mij.
“Emma…”
“Wie?”
Hij antwoordde:
“Je zus.”
De wereld stopte.
Elise werd bleek.
“Dat wist ik niet.”
Mijn vader knikte.
“Nora is biologisch geboren uit jouw genetische materiaal en dat van Elise.”
Ik voelde mijn benen zwak worden.
“Maar hoe?”
“Tijdens het Aurora-project.”
Elise schudde haar hoofd.
“Ze hebben mijn DNA gebruikt.”
Mijn vader zei:
“En dat van Emma.”
Ik keek naar het scherm.
Nora.
Mijn dochter.
Maar ook het kind van mijn zus.
Mijn oma glimlachte.
“Nu begrijp je waarom ze belangrijk is.”
* * *
